Latające maszyny rolnicze — samoloty i wiropłaty
Specyfiką lotów agro jest wykonywanie lotów z pełnym ładunkiem chemikaliów, a więc przy maksymalnym ciężarze startowym, potrzeba dużej manewrowości przy omijaniu przeszkód terenowych i wykonywanie jak najkrótszych nawrotów oraz krótki start i lądowanie na nieutwardzonych, polowych lądowiskach. Powoduje to konieczność posiadania przez samolot mocnej konstrukcji kadłuba i podwozia z grubymi pneumatykami oraz skrzydła z mechanizacją do krótkich startów i lądowań oraz cechami utrudniającymi przeciągnięcie.
Konstrukcja samolotu i aparatury rolniczej musi być odporna na działanie silnych i stężonych chemikaliów powodujących korozję. Kabina pilota powinna mieć zabezpieczenia przed kolizją z przewodami elektrycznymi, być odporna na kapotaż samolotu oraz zapewniać filtrowanie powietrza z pyłów na lądowisku i chemikaliów przy załadunkach i podczas wlatywania w chemikalia rozpylone nad polem. Instalacje silnikowe i odpowiednie filtry muszą zapewniać czystość paliwa przy tankowaniu oraz czystość powietrza wlotowego do silnika od wszechobecnych na lądowisku pyłów.
Muszą być zapewnione łatwe i szybkie dostępy do podstawowych miejsc obsługowych płatowca i silnika, łatwość regulacji ustawień aparatury rolniczej oraz jej sterowanie przez pilota podczas lotu. Konieczny jest szybki dostęp do miejsc załadunku chemikaliów i to bez wyłączania silnika. Należy przewidzieć zapas paliwa przy dalszych przebazowaniach oraz łatwość montażu i demontażu samolotu przy transporcie drogowym lub kontenerowym.
Samolot-rozpylacz powinien odpowiadać następującym głównym wymaganiom: użyteczna jego nośnośćpowinna wynosić od 600 do 1000 kg, pozatem powinien posiadać dobrą podłużną statyczność w locie,mimo szybkiej straty ładunku do 3 kg na sek. minimalną roboczą szybkość lotu 90-100 km na 1 godz.,spokojny i pewny lot na małych wysokościach 20–30 m, krótki start i lądowanie, oraz ekonomiczność lotu. — A. Zdankiewicz*
