Lotnicy 2. Pułku Lotniczego

Piotr Abakanowicz (1889 -1948) był podpułkownikiem pilotem Wojska Polskiego oraz żołnierzem Narodowych Sił Zbrojnych. Ukończył Korpus Kadetów w Kijowie, a następnie Pawłowską Szkołę Wojenną w Petersburgu. Po jej ukończeniu w 1911 roku rozpoczął służbę w Wołyńskim Pułku Gwardii w stopniu podporucznika. W trakcie I wojny światowej walczył na terenie Prus Wschodnich, gdzie w grudniu 1914 roku został ciężko ranny pod Łodzią. Po rekonwalescencji, w sierpniu 1916 roku, na własną prośbę został przeniesiony do lotnictwa. Przeszedł szkolenie w Wojennej Szkole Pilotów w Gatczynie, a następnie odbył kurs instruktorów w Anglii. Po powrocie do Rosji służył w formacjach lotniczych armii carskiej. W 1917 roku dołączył do I Korpusu Polskiego dowodzonego przez generała Józefa Dowbora-Muśnickiego, gdzie objął stanowisko dowódcy lotnictwa korpusu. Po rozwiązaniu korpusu przez Niemców w 1918 roku, Abakanowicz został aresztowany przez bolszewików. Zwolniony pod warunkiem wstąpienia do lotnictwa Armii Czerwonej, z której zdezerterował w 1920 roku, lądując samolotem na polskim lotnisku w Żodzinie koło Borysowa. Po oczyszczeniu z zarzutów współpracy z bolszewikami, został przyjęty do Wojska Polskiego. W latach 1921–1930 służył w lotnictwie polskim, pełniąc m.in. funkcje dowódcy 11. oraz 5. Pułku Lotniczego. Służył w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. W 1921 roku został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. W 1930 roku odszedł z czynnej służby. Podczas II wojny światowej działał w konspiracji. W 1941 roku wstąpił do Związku Walki Zbrojnej w Krakowie, a od 1944 roku był związany z Narodowymi Siłami Zbrojnymi (NSZ), gdzie pełnił funkcję komendanta Okręgu VI (Warszawa powiaty) pod pseudonimem „Grey Antoni”. Od października 1944 roku pełnił funkcję szefa sztabu Komendy Głównej NSZ pod pseudonimem „Barski”. Po zakończeniu wojny został aresztowany przez władze komunistyczne. Zmarł 1 czerwca 1948 roku w więzieniu we Wronkach, prawdopodobnie w wyniku pobicia przez strażnika więziennego.

Bernard Antoni Adamecki (1897–1952) był pułkownikiem pilotem-obserwatorem Wojska Polskiego, uczestnikiem wojny polsko-bolszewickiej oraz działaczem konspiracji niepodległościowej w czasie II wojny światowej. Za zasługi bojowe został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. W okresie międzywojennym służył w lotnictwie wojskowym, związany był między innymi z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Należał do grona doświadczonych oficerów lotnictwa, pełniąc szereg odpowiedzialnych funkcji dowódczych i sztabowych. W kampanii wrześniowej 1939 roku zajmował stanowisko szefa sztabu lotnictwa Armii „Modlin”. Po klęsce Polski zaangażował się w działalność konspiracyjną, posługując się pseudonimami „Bocian”, „Gozdawa” i „Dyrektor”. W strukturach Armii Krajowej kierował Wydziałem Lotnictwa Komendy Głównej AK, odpowiadając za przygotowanie personelu lotniczego do działań w końcowym okresie wojny oraz organizację lądowisk przeznaczonych dla samolotów utrzymujących łączność z Polską z baz alianckich na Zachodzie. Brał również udział w Powstaniu Warszawskim. Po jego upadku dostał się do niewoli niemieckiej i przebywał w obozie jenieckim do zakończenia wojny.

Po powrocie do Polski podjął służbę w odradzającym się lotnictwie wojskowym. Objął stanowisko komendanta Oficerskiej Szkoły Lotniczej, uczestnicząc w kształceniu nowej kadry lotniczej. W okresie stalinowskim stał się jednak ofiarą represji politycznych. W 1952 roku został aresztowany przez władze komunistyczne i oskarżony o udział w rzekomym spisku mającym na celu obalenie ustroju państwa oraz działalność szpiegowską. Po pokazowym procesie został skazany na karę śmierci. Wyrok wykonano 7 sierpnia 1952 roku w więzieniu przy ul. Rakowieckiej w Warszawie. W 2017 roku Centrum Szkolenia Inżynieryjno-Lotniczego w Dęblinie otrzymało imię pułkownika Bernarda Adameckiego, upamiętniając jego wkład w rozwój polskiego lotnictwa wojskowego.

Tadeusz Jan Arabski (1920–1986) był starszym szeregowcem pilotem Polskich Sił Powietrznych oraz uczestnikiem kampanii polskiej 1939 roku. Przed wybuchem II wojny światowej służył w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie, a we wrześniu 1939 roku został przydzielony do 121. Eskadry Myśliwskiej wchodzącej w skład lotnictwa Armii „Kraków”.

W chwili wybuchu wojny eskadra stacjonowała na lotnisku polowym w Aleksandrowicach koło Bielska. 1 września 1939 roku, podczas alarmowego startu do przechwycenia niemieckich samolotów, dowódca III/2 Dywizjonu Myśliwskiego, kapitan pilot Mieczysław Medwecki, został zestrzelony przez niemiecki samolot myśliwski. Startujący za nim starszy szeregowy pilot Tadeusz Arabski, widząc przebieg wydarzeń, prawdopodobnie przerwał start, unikając losu swojego przełożonego. W kolejnych dniach kampanii uczestniczył w działaniach bojowych przeciwko lotnictwu niemieckiemu. 9 września 1939 roku, w rejonie Kielc, wspólnie z podporucznikiem pilotem Władysławem Gnysiem oraz kapralem pilotem Leopoldem Flankiem, wziął udział w zestrzeleniu niemieckiego bombowca Heinkel He 111. Był to jeden z sukcesów odniesionych przez polskich pilotów myśliwskich podczas walk prowadzonych w trakcie odwrotu wojsk Armii „Kraków”. Po zakończeniu II wojny światowej związany z Aeroklubem. Zmarł 11 stycznia 1986 roku. Został pochowany na Cmentarzu Grębałowskim w Krakowie w kwaterze LV, rzędzie III, miejscu 2.

Lotariusz Arct (1900–?) był oficerem Wojska Polskiego, pilotem wojskowym oraz uczestnikiem walk o niepodległość Polski w latach 1918–1920. Kształcił się w okresie I wojny światowej, uczęszczając do gimnazjum w Przemyślu oraz wyższej szkoły realnej na Morawach, którą ukończył w 1917 roku. Następnie kontynuował naukę w Akademii Wojskowej w Wiener Neustadt. W listopadzie 1918 roku, po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, uczestniczył w rozbrajaniu oddziałów niemieckich na ulicach Warszawy. Wkrótce potem wstąpił do Szkoły Podchorążych, a w 1919 roku został skierowany do 7. Pułku Piechoty Legionów. W jego szeregach brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, podczas której został ranny i po rekonwalescencji przeniesiony do batalionu zapasowego.

W wieku 21 lat rozpoczął szkolenie lotnicze, zostając przyjętym do Oficerskiej Szkoły Aeronautycznej w Toruniu, którą ukończył w 1922 roku. Następnie służył w IV Batalionie Balonowym w Krakowie, po czym w 1924 roku rozpoczął naukę w Szkole Pilotów w Bydgoszczy, uzyskując dyplom pilota wojskowego. W kolejnych latach pełnił służbę w jednostkach lotniczych, w tym w 2 Pułku Lotniczym, uczestnicząc w procesie rozwoju polskiego lotnictwa wojskowego w okresie międzywojennym. Dalsze losy Lotariusza Arcta nie są dobrze udokumentowane w dostępnych źródłach. Jego działalność wpisuje się jednak w pokolenie oficerów, którzy współtworzyli struktury lotnictwa II Rzeczypospolitej w okresie jego intensywnej organizacji i rozwoju.

Feliks Ludwik Baczyński (?-?) był oficerem Morskiego Dywizjonu Lotniczego Polskich Sił Zbrojnych w okresie międzywojennym. W 1924 roku pełnił służbę w tej jednostce, stacjonującej w Pucku, stanowiącej podstawową formację lotnictwa morskiego II Rzeczypospolitej. Morski Dywizjon Lotniczy odpowiadał za prowadzenie rozpoznania morskiego, patrolowanie polskiego wybrzeża oraz współpracę z Marynarką Wojenną. W jego skład wchodzili piloci i obserwatorzy, wykonujący zadania rozpoznawcze oraz szkoleniowe w zakresie operacji morskich. W tym okresie porucznik Feliks Ludwik Baczyński pełnił obowiązki oficera w strukturach dywizjonu, uczestnicząc w realizacji zadań lotnictwa morskiego. Jednostka, mimo ograniczonych możliwości technicznych i organizacyjnych, stanowiła istotny element budowy polskich sił powietrznych na wybrzeżu i była powiązana w strukturze dowodzenia z 2 Pułkiem Lotniczym. Służba Baczyńskiego wpisywała się w początkowy etap rozwoju polskiego lotnictwa morskiego, kiedy formułowano jego podstawowe zadania operacyjne i organizacyjne. Dalsze losy Feliksa Ludwika Baczyńskiego nie są znane w dostępnych źródłach.

Jerzy Bajan (1901–1967) był pułkownikiem pilotem Wojska Polskiego, wybitnym lotnikiem wojskowym oraz uczestnikiem kluczowych wydarzeń w historii polskiego lotnictwa okresu międzywojennego i II wojny światowej. W 1923 roku ukończył Szkołę Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie i rozpoczął służbę w lotnictwie wojskowym II Rzeczypospolitej, szybko zdobywając opinię jednego z najlepszych polskich pilotów wojskowych.W 1934 roku, wspólnie z sierżantem Gustawem Pokrzywką z 2 Pułku Lotniczego, wziął udział w Międzynarodowych Zawodach Samolotów Turystycznych Challenge, w których odniósł zwycięstwo. Sukces ten miał istotne znaczenie propagandowe i prestiżowe, przyczyniając się do międzynarodowego uznania polskiego lotnictwa i jego poziomu wyszkolenia.Po wybuchu II wojny światowej Jerzy Bajan kontynuował służbę w Polskich Siłach Powietrznych. Po klęsce kampanii wrześniowej przedostał się do Francji, a następnie do Wielkiej Brytanii, gdzie służył w strukturach Polskich Sił Powietrznych w ramach Royal Air Force. Brał udział w działaniach bojowych przeciwko Luftwaffe, pozostając czynnym pilotem mimo wieku i pogarszającego się stanu zdrowia. Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii, gdzie kontynuował działalność w środowisku lotniczym i angażował się w inicjatywy upamiętniające polskich lotników. Został odznaczony m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari oraz Krzyżem Walecznych. Jerzy Bajan zmarł w 1967 roku i został zapamiętany jako jeden z najwybitniejszych pilotów wojskowych II Rzeczypospolitej.

Jan Bąk (1901–1942) był kapitanem pilotem Wojska Polskiego oraz Polskich Sił Powietrznych, oficerem lotnictwa bombowego w okresie II wojny światowej. Przed wybuchem wojny służył w 2 Pułku Lotniczym, związany z polskim lotnictwem wojskowym okresu międzywojennego. Po kampanii wrześniowej przedostał się do Francji, a następnie do Wielkiej Brytanii, gdzie został wcielony do Polskich Sił Powietrznych w strukturach Royal Air Force. Pełnił służbę jako pilot w 300. Dywizjonie Bombowym „Ziemi Mazowieckiej”, jednej z pierwszych polskich jednostek bombowych sformowanych na Zachodzie. W ramach załogi współpracował m.in. z obserwatorem F/O Wacławem Mosiewiczem oraz strzelcami pokładowymi P/O Stefanem Berdysem, Sgt. Pawłem Krenżlem i Sgt. Marianem Łagodzińskim. Dywizjon wykonywał loty bojowe nad okupowaną Europą w ramach operacji bombowych RAF. Jan Bąk zmarł 16 stycznia 1942 roku w Newark-on-Trent w Wielkiej Brytanii. Okoliczności jego śmierci nie są szczegółowo udokumentowane w dostępnych źródłach.

Adam Baran (1904–1939) był starszym sierżantem pilotem Wojska Polskiego, szefem pilotów 26. Eskadry Obserwacyjnej, uczestnikiem kampanii wrześniowej 1939 roku. Służył w lotnictwie rozpoznawczym II Rzeczypospolitej, specjalizując się w działaniach obserwacyjnych i współpracy z wojskami lądowymi. W 1939 roku jego jednostka została podporządkowana lotnictwu Armii „Kraków”. 1 września 1939 roku, około godziny 13:00, wystartował z lotniska polowego w Zarębicach na samolocie Lublin R-XIII D wraz z porucznikiem obserwatorem Leonem Wrzeszczem. Załoga wykonywała zadanie rozpoznania ruchów wojsk niemieckich w rejonie Częstochowy w pierwszym dniu niemieckiej inwazji na Polskę. Podczas realizacji misji ich samolot został zestrzelony przez niemieckie myśliwce nad miejscowością Strzebiń. Obaj lotnicy ponieśli śmierć na miejscu. Początkowo zostali pochowani w Strzebiniu, a w 1958 roku ich szczątki ekshumowano i przeniesiono do zbiorowej mogiły na Cmentarzu Centralnym w Gliwicach, gdzie spoczęli wśród ofiar niemieckiego obozu funkcjonującego w tym rejonie w czasie II wojny światowej.

Franciszek Baranowski (1894–1944) był porucznikiem pilotem Wojska Polskiego, uczestnikiem I wojny światowej, Powstania Wielkopolskiego oraz oficerem lotnictwa wojskowego II Rzeczypospolitej. Służbę wojskową rozpoczął w 1914 roku w armii pruskiej, gdzie został wcielony do 155. pułku piechoty. Brał udział w walkach na froncie zachodnim, podczas których został dwukrotnie ranny.Po zakończeniu działań wojennych powrócił na ziemie polskie i wziął czynny udział w Powstaniu Wielkopolskim, walcząc w szeregach kompanii wrzesińskiej w rejonie Gniezna, Szubina, Żnina, Inowrocławia i Rynarzewa. W styczniu 1919 roku rozpoczął służbę na Stacji Lotniczej Ławica, włączając się w organizację polskiego lotnictwa wojskowego na ziemiach odzyskanych po zaborach.We wrześniu 1919 roku został skierowany do Francuskiej Szkoły Pilotów w Warszawie, a następnie kontynuował szkolenie w Wyższej Szkole Lotników w Poznaniu. Po ukończeniu kursów w 1920 roku pełnił służbę jako instruktor pilotażu w szkołach lotniczych w Dęblinie i Bydgoszczy. Następnie służył w 2. i 3. Pułku Lotniczym. Z dniem 31 marca 1928 roku został przeniesiony do rezerwy w stopniu porucznika pilota.W obliczu wybuchu II wojny światowej w sierpniu 1939 roku zgłosił się ochotniczo do służby i wraz z personelem bazy nr 3 przedostał się do Wielkiej Brytanii. Ze względu na stan zdrowia został uznany za niezdolnego do służby w powietrzu i skierowany do Ośrodka Zapasowego Lotnictwa w Blackpool. Zmarł 1 września 1944 roku w szpitalu wojskowym nr 4 w Ormskirk i został pochowany na tamtejszym cmentarzu w grobie nr 5.

Zygmunt Marian Bednarski (1915–1994) był kapralem pilotem Wojska Polskiego oraz Polskich Sił Powietrznych, uczestnikiem II wojny światowej. Urodził się 21 stycznia 1915 roku w Janowie w województwie kieleckim. Przed wybuchem wojny służył w 2 Pułku Lotniczym. Po kampanii wrześniowej 1939 roku przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie został wcielony do Polskich Sił Powietrznych w strukturach Royal Air Force. Szczegóły dotyczące jego przydziału do konkretnej jednostki oraz przebiegu służby bojowej nie są szerzej udokumentowane w dostępnych źródłach. Po zakończeniu II wojny światowej pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł 19 marca 1994 roku w Cleethorpes.

Tadeusz Berezowski (1905–1988) – kapitan obserwator Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Urodził się 20 października 1905 roku w Krakowie. W okresie międzywojennym służył w lotnictwie Wojska Polskiego, w tym w strukturach 2 Pułku Lotniczego. Po 1939 roku przedostał się do Francji, a następnie do Wielkiej Brytanii, gdzie służył w Polskich Siłach Powietrznych w RAF. Otrzymał stopień Flight Lieutenant (F/Lt), numer służbowy RAF P-0197 i pełnił funkcję oficera technicznego, ostatnio w bazie Halton. W strukturach PSP posiadał stopień kapitana. Zmarł 10 grudnia 1988 roku i został pochowany na cmentarzu w Córdobie w Argentynie.

Jan Biały (1897–1984) był kapitanem pilotem Wojska Polskiego, uczestnikiem trzech wojen, cichociemnym oraz oficerem lotnictwa bombowego Polskich Sił Powietrznych. Urodził się 16 czerwca 1897 roku w Krakowie i tam ukończył Gimnazjum św. Anny. W 1915 roku został wcielony do armii austro-węgierskiej, w której służył w 57. Pułku Piechoty, biorąc udział w walkach na froncie rosyjskim i włoskim. Po zakończeniu działań wojennych przebywał w niewoli włoskiej. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. W 1920 roku pełnił funkcję dowódcy kompanii piechoty i uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, w tym w Bitwie Warszawskiej. W okresie międzywojennym rozwijał karierę wojskową, związaną z lotnictwem bombowym. Związany z 2 Pułkiem Lotniczym. W 1939 roku pełnił funkcję dowódcy II Dywizjonu Bombowego Lekkiego Armii „Kraków”. Po kampanii wrześniowej przedostał się do Francji, a następnie do Wielkiej Brytanii, gdzie został pierwszym dowódcą 304. Dywizjonu Bombowego „Ziemi Śląskiej”. Wykonywał loty patrolowe nad Morzem Północnym w poszukiwaniu niemieckich okrętów podwodnych. W 1943 roku został przeszkolony na „cichociemnego” i w sierpniu 1944 roku zrzucony do okupowanej Polski. W strukturach Armii Krajowej pełnił funkcję szefa służb lotniczych Wydziału Lotnictwa Oddziału III Komendy Głównej AK. Brał udział w Powstaniu Warszawskim, odpowiadając za organizację lotów zaopatrzeniowych dla walczącej stolicy. Po zakończeniu wojny osiedlił się w Bytomiu, gdzie zmarł 2 października 1984 roku.

Karol Bieda (?-1923) był porucznikiem pilotem Wojska Polskiego, oficerem lotnictwa wojskowego II Rzeczypospolitej. Służył w 2. Pułku Lotniczym w Krakowie, związanym z rozwojem polskiego lotnictwa wojskowego w okresie międzywojennym. W 1923 roku, w trakcie pełnienia służby, uległ wypadkowi lotniczemu podczas lotu na samolocie Fokker D.VII o numerze seryjnym 8422/18. W wyniku odniesionych obrażeń zmarł po około pięciu godzinach od zdarzenia. Jego śmierć została odnotowana w ówczesnej prasie wojskowej, która podkreślała jego profesjonalizm oraz oddanie służbie lotniczej.

Zbigniew Bieniawski (1899–1963) – porucznik pilot Wojska Polskiego, wykładowca lotnictwa, fotograf i architekt, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Urodził się 18 sierpnia 1899 roku w Bieniawie na Ukrainie. Ukończył szkolenie lotnicze w Akademii Wojskowej w Wiedniu oraz studia architektoniczne na Politechnice Lwowskiej. Był również aktywnym fotografem, związanym ze środowiskiem Lwowskiego Towarzystwa Fotograficznego i Fotoklubu Polskiego. Przed 1939 rokiem pracował jako wykładowca w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie i był związany z 2 Pułku Lotniczym. W czasie II wojny światowej służył jako dowódca eskadry we Francji, a następnie jako wykładowca dla Royal Air Force w Wielkiej Brytanii. Po wojnie pracował jako architekt w Wielkiej Brytanii. Zmarł we Francji w 1963 roku.

Michał Bleicher (1898–1992) – major pilot-obserwator Wojska Polskiego, inżynier, konstruktor szybowcowy, pilot doświadczalny. W czasie wojny polsko-bolszewickiej w 16. eskadrze wywiadowczej, wykonując loty rozpoznawcze i szturmowe m.in. w rejonie Radzymina, Lidy i Grodna; dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych. W okresie międzywojennym oficer 2 i 6 Pułku Lotniczego, następnie instruktor w Dęblinie; absolwent Politechniki Lwowskiej (1931), związany z rozwojem polskiego szybownictwa – komendant Wojskowego Obozu Szybowcowego w Ustjanowej, konstruktor szybowców (m.in. B-1, CW-5 bis/35, WOS-37, B-38, WWS „Tryton”), rekordzista Polski (1934), działacz i wykładowca LOPP. W 1939 roku komendant Parku 6 Pułku Lotniczego; po ewakuacji służył w Polskich Siłach Powietrznych i RAF w Wielkiej Brytanii jako instruktor i oficer techniczny (m.in. Evanton, Boscombe Down, 13 Maintenance Unit), awansowany na stopień majora (Squadron Leader). Po wojnie służył w RAF i Royal Canadian Air Force. Zmarł 11 czerwca 1992 roku w Milwaukee.

Władysław Bohuszewicz (1897–1956) – pułkownik dyplomowany obserwator Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Służył w armii rosyjskiej podczas I wojny światowej, po czym w 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego. W 1920 roku ukończył Oficerską Szkołę Obserwatorów Lotniczych w Toruniu i jako obserwator 9. Eskadry Wywiadowczej brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, wyróżniając się m.in. podczas walk pod Radzyminem. Po wojnie pełnił służbę instruktorską i sztabową, m.in. w Oficerskiej Szkole Obserwatorów Lotniczych, Mieszanej Komisji Granicznej, Wojskowym Instytucie Geograficznym oraz w Oddziale III Sztabu Głównego. Dowodził m.in. 22. Eskadrą Lotniczą i 26. Eskadrą Towarzyszącą w 2 Pułku Lotniczym. W 1939 r. był w sztabie lotnictwa WP, następnie przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie służył w Polskich Siłach Powietrznych i RAF, m.in. jako szef Wydziału Technicznego Inspektoratu PSP oraz Szef Gabinetu Naczelnego Wodza. Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł w 1956 roku w Londynie, pochowany na cmentarzu Streatham Park (Rowan Road).

Michał Bokalski (1900–1966) – kapitan pilot Wojska Polskiego, później podpułkownik, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Urodził się 29 września 1900 roku w Sosnowcu. W młodości brał udział w walkach I wojny światowej i działaniach niepodległościowych; służył w 7 Pułku Ułanów, gdzie został ciężko ranny pod Lidą w 1919 roku. Odznaczony m.in. Krzyżem Walecznych, Krzyżem POW, Krzyżem Legionowym oraz medalami wojskowymi za udział w wojnie 1920 roku. Po przeniesieniu do szkolnictwa wojskowego ukończył Szkołę Podchorążych oraz Wyższą Szkołę Lotnictwa przy Wyższej Szkole Wojennej. W okresie międzywojennym pracował w Instytucie Badań Technicznych Lotnictwa oraz w Wyższej Szkole Lotniczej. W 1939 roku, jako podpułkownik pilot, służył w Brygadzie Bombowej w Dęblinie, koordynując działania bojowe dywizjonów bombowych, m.in. podczas ataku na Oławę. Po kampanii wrześniowej przedostał się przez Rumunię do Francji, a następnie do Wielkiej Brytanii, gdzie pełnił funkcje sztabowe i łącznikowe w Polskich Siłach Powietrznych. W latach 1942–1944 kierował reaktywowaną na emigracji Wyższą Szkołą Lotniczą, później służył w 31 Bazie Lotniczej oraz 301 Dywizjonie Bombowym. Po 1945 r. pełnił funkcje w sztabie Naczelnego Wodza oraz w PSP. Odznaczony m.in. Krzyżem Walecznych, Medalem Lotniczym (czterokrotnie) oraz Orderem Imperium Brytyjskiego (OBE). W 1948 roku powrócił do Polski i został przeniesiony w stan spoczynku. Zmarł w 1966 roku, pochowany w Dąbrowie Górniczej.

Jerzy Borejsza (1889–1975) – pułkownik pilot Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie, jeden z oficerów rozwijających polskie lotnictwo wojskowe w okresie międzywojennym. Urodził się 25 września 1889 roku w guberni grodzieńskiej (według innych źródeł w Petersburgu). Ukończył szkoły wojskowe w Tyflisie, a następnie szkolił się jako pilot w Imperium Rosyjskim. W czasie I wojny światowej służył jako pilot frontowy, został zestrzelony i trafił do niewoli niemieckiej. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Służył w eskadrach lotniczych, m.in. we Lwowie, gdzie wykonywał loty bojowe. Następnie zajmował stanowiska dowódcze i sztabowe, w tym funkcję zastępcy dowódcy 1 Pułku Lotniczego w Warszawie oraz dowódcy 2 Pułku Lotniczego. W 1924 roku awansował na pułkownika i objął wysokie stanowisko w Departamencie Żeglugi Powietrznej Ministerstwa Spraw Wojskowych. W latach 20. i 30. pełnił także funkcje szkoleniowe, m.in. jako komendant szkoły lotniczej w Bydgoszczy. W 1930 roku przeszedł w stan spoczynku. W 1939 roku został ponownie zmobilizowany i walczył w kampanii wrześniowej, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Po II wojnie światowej wrócił do Polski i działał w organizacjach kombatanckich. Zmarł 25 lutego 1975 roku.

Józef Borkowski (1902–1975) – porucznik obserwator Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie, żołnierz Armii Krajowej ps. „Skaryś”. Urodził się 3 marca 1902 roku w Kołakach Wielkich (gmina Grudusk, powiat ciechanowski). Przed 1939 rokiem służył jako obserwator w lotnictwie Wojska Polskiego. W czasie II wojny światowej działał w Armii Krajowej, w strukturach Grupy „Północ”, VI batalionu Milicji PPS, w rejonie Starego Miasta i Śródmieścia. Uczestniczył w działaniach konspiracyjnych oraz walkach powstańczych, w tym w ewakuacji kanałami podczas Powstania Warszawskiego. Zmarł 31 października 1975 roku. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera A4, rząd 1, grób 6).

Witalis Brama (1913–1943) był podporucznikiem obserwatorem Wojska Polskiego, uczestnikiem kampanii wrześniowej 1939 roku oraz żołnierzem Związku Walki Zbrojnej–Armii Krajowej. Ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej, po czym odbył obowiązkową praktykę w jednostce piechoty. Następnie zgłosił się na kurs obserwatorów w Centrum Wyszkolenia Lotnictwa nr 1 w Dęblinie, po ukończeniu którego został przeniesiony do korpusu oficerów lotnictwa i wcielony do 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. W kampanii wrześniowej 1939 roku służył w składzie 21 Eskadry Bombowej Brygady Bombowej. 7 września 1939 roku uczestniczył w locie bojowym nad rejonem na północ od Łodzi, wykonując zadanie rozpoznawcze w załodze z plutonowym pilotem Mikołajem Zykowem i kapralem strzelcem Teofilem Garą. W rejonie Rawy Mazowieckiej samolot PZL.23 Karaś został zestrzelony przez niemiecki myśliwiec. Załoga zdołała jednak wykonać awaryjne lądowanie w terenie przygodnym i powrócić do jednostki, przy czym Brama został ranny i skierowany do leczenia w szpitalu w Rawie Mazowieckiej.

Po wyleczeniu, od 1940 roku, podjął działalność konspiracyjną w strukturach ZWZ–AK. W 1943 roku został aresztowany przez Gestapo i rozstrzelany. Został pochowany na Cmentarzu Parafialnym w Dębem Wielkim przy ul. 103 Batalionu Strzelców.

Włodzimierz Braun (1906–1967) był kapitanem pilotem Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii oraz kawalerem Orderu Virtuti Militari. Urodził się 20 września 1906 roku w Tenczynku. W 1925 roku rozpoczął naukę w Oficerskiej Szkole Lotnictwa w Grudziądzu, którą ukończył w 1927 roku jako obserwator. Został wówczas przydzielony do 23. Eskadry Lotniczej 2 Pułku Lotniczego. W 1928 roku został mianowany podporucznikiem i skierowany do służby w 2 Pułku Lotniczym, a następnie w 22. Eskadrze Liniowej. W 1930 roku przeszedł przeszkolenie pilotażowe i uzyskał kwalifikacje pilota wojskowego. W grudniu tego samego roku awansował na porucznika. Od 1935 roku pełnił funkcje sztabowe i administracyjne w 2 Pułku Lotniczym, między innymi jako adiutant pułku oraz oficer mobilizacyjny. W kampanii wrześniowej 1939 roku nie brał bezpośredniego udziału w działaniach bojowych. Po klęsce Polski przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do Polskich Sił Powietrznych w strukturach Royal Air Force, otrzymując numer służbowy P-0540. Służył w 304. Dywizjonie Bombowym „Ziemi Śląskiej im. ks. Józefa Poniatowskiego” oraz w Polskim Oddziale Transportowym Takoradi–Kair. Po zakończeniu wojny został zdemobilizowany w stopniu kapitana Wojska Polskiego oraz Flight Lieutenant RAF i pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł 21 czerwca 1967 roku w Londynie.

Wincenty Braziewicz (1885–?) był kapitanem Wojska Polskiego, oficerem związanym z Morskim Dywizjonem Lotniczym. W 1924 roku wchodził w skład obsady oficerskiej tej jednostki, stacjonującej w Pucku i odpowiedzialnej za rozwój lotnictwa morskiego II Rzeczypospolitej. W 1933 roku został odznaczony Medalem Niepodległości za zasługi w działalności niepodległościowej i wojskowej. Dalsze jego losy nie są znane w dostępnych źródłach.

Henryk Brusch (?-?) był porucznikiem pilotem Wojska Polskiego oraz dowódcą 63 Eskadry Towarzyszącej w latach 1933–1934. W okresie międzywojennym pełnił służbę w różnych jednostkach lotniczych, w tym w 2 Pułku Lotniczym oraz innych jednostkach rozpoznawczo-łącznikowych. W okresie od czerwca 1933 roku do lutego 1934 roku kierował 63 Eskadrą Towarzyszącą, odpowiedzialną za zadania wsparcia i łączności na rzecz wojsk lądowych. Dalsze jego losy nie są znane w dostępnych źródłach.

Aleksander Brzazgacz (1895–1941) – major pilot Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Urodził się 8 listopada 1895 roku w Pisarzowej koło Nowego Sącza. W czasie I wojny światowej od 1914 roku służył w Legionach Polskich w 1 pułku piechoty Legionów Polskich. W tym okresie leczył się w szpitalu św. Łazarza w Krakowie, a na przełomie 1914 i 1915 roku zdał eksternistycznie maturę w Żywcu. Po 1918 roku służył w Wojsku Polskim, rozwijając karierę w lotnictwie. Zweryfikowany jako kapitan pilot (1 czerwca 1919), awansowany 15 sierpnia 1924 roku na majora pilota. W latach 1925–1926 był komendantem parku lotniczego 2 Pułku Lotniczego. Następnie pełnił służbę w Departamencie Lotnictwa Ministerstwa Spraw Wojskowych, a w 1932 roku przebywał na studiach zagranicznych. Od 1933 roku kierownik Instytutu Badań Technicznych Lotnictwa w Warszawie, następnie zastępca kierownika ds. fabryk w Kierownictwie Zaopatrzenia Lotnictwa (od 1934, w stopniu podpułkownika pilota). We wrześniu 1939 roku ewakuowany do Francji, następnie do Wielkiej Brytanii. Pomimo zgłoszenia do lotów bojowych, ze względu na wiek pełnił służbę w 38 Jednostce Zaopatrzenia Lotnictwa w Llandow. Zmarł 4 listopada 1941 roku na skutek awarii samolotu, pochowany na cmentarzu St. Martins w Haverfordwest.

Czesław Brzycki (1901–1972) był starszym sierżantem pilotem Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, uczestnikiem II wojny światowej. Urodził się 19 lipca 1901 roku w Słocinach. W okresie międzywojennym pełnił służbę w różnych jednostkach lotniczych, w tym w 2 Pułku Lotniczym. Służył w Polskich Siłach Powietrznych na Zachodzie, pełniąc obowiązki w jednostkach szkolnych i operacyjnych. Według dostępnych informacji jego ostatni znany przydział służbowy miał miejsce 9 lipca 1942 roku, kiedy został zwolniony ze służby. Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii, gdzie zmarł 27 grudnia 1972 roku i został tam pochowany.

Jan Tadeusz Buczma (1899–1980) był podpułkownikiem obserwatorem-pilotem Wojska Polskiego, uczestnikiem walk o niepodległość Polski, kawalerem Orderu Wojennego Virtuti Militari. Urodził się 17 listopada 1899 roku we wsi Wojtkowa. Służbę wojskową rozpoczął w okresie kształtowania się niepodległego państwa polskiego. Jako obserwator i pilot uczestniczył w działaniach lotnictwa Wojska Polskiego, biorąc udział między innymi w wojnie polsko-bolszewickiej, gdzie wyróżnił się odwagą i umiejętnościami w działaniach rozpoznawczych oraz bojowych. W okresie międzywojennym pełnił służbę w różnych jednostkach lotniczych, w tym w 2 Pułku Lotniczym. Zajmował się zarówno lotami rozpoznawczymi, jak i zadaniami operacyjnymi, uczestnicząc w procesie rozwoju polskiego lotnictwa wojskowego i zdobywając doświadczenie w służbie sztabowej oraz liniowej. Za zasługi bojowe został odznaczony Orderem Wojennym Virtuti Militari, przyznanym za wykazane męstwo na polu walki. Po II wojnie światowej osiedlił się w Sopocie, gdzie spędził ostatnie lata życia. Zmarł 5 lutego 1980 roku.

Adam Bujak (1916–1988) – kapral pilot Wojska Polskiego, później warrant officer RAF, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. W czasie II wojny światowej służył w Polskich Siłach Powietrznych w RAF. Po wojnie osiedlił się w Wielkiej Brytanii. Zmarł 30 grudnia 1988 r., pochowany w Wirral (Wielka Brytania).

Grzegorz Jerzy Bukowiecki (1916–1942) – podporucznik pilot Wojska Polskiego, później Flying Officer RAF, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Absolwent Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie (1939), pilot 22 eskadry bombowej w kampanii wrześniowej. W RAF służył w 307 Dywizjonie Myśliwskim; zginął 3 kwietnia 1942 r. w katastrofie samolotu Bristol Beaufighter w Exminster (Devonshire).Pochowany na Higher Cemetery w Exeter.

Marian Burchard (1896–?) był kapitanem pilotem Wojska Polskiego. Urodził się 8 grudnia 1896 roku. W okresie międzywojennym pełnił służbę w różnych jednostkach lotniczych, w tym w 2 Pułku Lotniczym. W okresie późniejszym związany był z Polskimi Siłami Powietrznymi na emigracji, pełniąc służbę w Stacji Zbornej Oficerów w Rothesay w Wielkiej Brytanii, gdzie koncentrowano personel lotniczy po ewakuacji z okupowanej Europy. Dalsze jego losy nie są znane w dostępnych źródłach.

Franciszek Burghardt (1914–1989) był kapralem pilotem Wojska Polskiego, żołnierzem 2 Pułku Lotniczego w Krakowie oraz uczestnikiem kampanii wrześniowej 1939 roku. Służył w lotnictwie liniowym II Rzeczypospolitej, związanym z 22 Eskadrą Liniową 2 Pułku Lotniczego. W 1938 roku brał udział w międzynarodowych zawodach lotniczych, w których uzyskał wyróżnienia i nagrody, potwierdzające jego wysokie kwalifikacje pilotażowe. W 1939 roku, w czasie mobilizacji, pełnił służbę w 22 Eskadrze Liniowej, operującej z lotnisk Rakowice i Sadków, uczestnicząc w działaniach bojowych kampanii wrześniowej. Po klęsce Polski trafił do niewoli niemieckiej. W 1941 roku, podczas transportu do obozu jenieckiego, zbiegł i przedostał się do formujących się na Bliskim Wschodzie Polskich Sił Zbrojnych. Wstąpił do Armii Andersa, z którą przebył szlak ewakuacyjny na Bliski Wschód. Po zakończeniu II wojny światowej osiedlił się w Wielkiej Brytanii, gdzie zmarł w 1989 roku.

Kazimierz Burtowy (1897–1926) – kapitan obserwator Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Urodził się 13 października 1897 roku w Trybuchowcach (pow. bobrecki, woj. lwowskie). Uczył się w gimnazjach w Żółkwi i Gorlicach. W 1917 roku został powołany do armii austro-węgierskiej, gdzie służył na froncie włoskim i trafił do niewoli. Następnie wstąpił do Armii gen. Hallera, służył w 52 Pułku Piechoty i brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej; dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych. Po wojnie przeniesiony do lotnictwa, ukończył w 1924 roku Szkołę Obserwatorów i Strzelców Lotniczych w Toruniu i został przydzielony do 2 Pułku Lotniczego. Równolegle podjął studia w Szkole Nauk Politycznych w Krakowie. W 1926 roku awansowany na kapitana. Zginął 14 maja 1926 roku podczas lotu z lotniska na Mokotowie, gdy samolot Potez XV został zniszczony w wyniku walk podczas przewrotu majowego. Pochowany 21 maja 1926 roku w Rawie Ruskiej na cmentarzu Obrońców Ojczyzny.

Józef Cagášek (1891-?) – czeski pilot wojskowy, starszy sierżant lotnictwa armii austro-węgierskiej, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Podczas I wojny światowej służył w lotnictwie austro-węgierskim, gdzie osiągnął stopień Stabsfeldwebel i został odznaczony Medalem Złotej Odwagi 28 marca 1918 roku. Po zakończeniu wojny wstąpił do Wojska Polskiego, decydując się na służbę w odrodzonym państwie polskim. Został włączony do struktur polskiego lotnictwa wojskowego i związany z jednostkami 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. Dalsze jego losy nie są znane.

Wacław Cecota (1905–1940) był porucznikiem obserwatorem Wojska Polskiego, oficerem lotnictwa wojskowego II Rzeczypospolitej. Urodził się 2 sierpnia 1905 roku w Hucie Bankowej. W 1926 roku ukończył Gimnazjum im. Waleriana Łukasińskiego w Dąbrowie Górniczej, a następnie podjął szkolenie w Oficerskiej Szkole Lotniczej w Grudziądzu, przygotowując się do służby w korpusie lotniczym Wojska Polskiego. Po ukończeniu szkolenia został mianowany podporucznikiem (15 maja 1928 roku) i skierowany do służby w lotnictwie. W okresie międzywojennym pełnił służbę w różnych jednostkach lotniczych, w tym w 2 Pułku Lotniczym. W 1937 roku pełnił służbę w Batalionie Szkolnym Lotnictwa w Świeciu, gdzie zajmował stanowisko dowódcy plutonu uzbrojenia, uczestnicząc w szkoleniu i przygotowaniu personelu lotniczego. Po wybuchu II wojny światowej został aresztowany przez władze sowieckie. Wiosną 1940 roku został zamordowany, najprawdopodobniej w ramach zbrodni katyńskiej; jego nazwisko figuruje na listach wywozowych NKWD z obozu w Kozielsku. Został upamiętniony na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.

Stanisław Józef Chałupa (1915–2004) – kapitan pilot Wojska Polskiego i Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, uczestnik kampanii polskiej i francuskiej oraz bitwy o Anglię, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Urodził się 14 stycznia 1915 roku w Zalasiu koło Chrzanowa, w rodzinie Wincentego i Heleny z domu Małodobra. Po zdaniu matury w 1935 roku rozpoczął służbę wojskową w Szkole Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, a następnie przeniósł się do Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. 15 października 1938 roku został promowany na podporucznika pilota i otrzymał przydział do 123 Eskadry Myśliwskiej 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. We wrześniu 1939 roku walczył w składzie 123 Eskadry Myśliwskiej, podporządkowanej IV/1 Dywizjonowi Myśliwskiemu Brygady Pościgowej broniącej Warszawy. 5 września uczestniczył w walce zakończonej zestrzeleniem niemieckiego bombowca Heinkel He 111. Po agresji sowieckiej 17 września 1939 roku ewakuował się do Rumunii, skąd przedostał się do Francji. W kampanii francuskiej walczył na samolotach Morane-Saulnier MS.406 w Groupe de Chasse I/2, uzyskując kolejne zwycięstwa powietrzne. Po upadku Francji przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie otrzymał numer służbowy RAF P-1300 i został przydzielony do 302 Dywizjonu Myśliwskiego „Poznańskiego”. Jako jego pilot uczestniczył w bitwie o Anglię. 21 sierpnia 1940 roku zgłosił prawdopodobne zestrzelenie bombowca Junkers Ju 88, a 15 września zestrzelił Dorniera Do 17 i zgłosił prawdopodobne zniszczenie Dorniera Do 215. Według tzw. listy Bajana zaliczono mu łącznie 3 i 2/3 pewnego oraz dwa prawdopodobne zwycięstwa powietrzne. W dalszych latach wojny służył m.in. w 302 Dywizjonie Myśliwskim „Poznańskim” i 315 Dywizjonie Myśliwskim „Dęblińskim”, a także pełnił funkcje na naziemnych stanowiskach dowodzenia. W 1944 roku został skierowany na kurs instruktorski, a następnie służył w 16 Polskiej Szkole Pilotażu Podstawowego w Newton jako instruktor nawigacji. Zdemobilizował się w 1946 roku w polskim stopniu kapitana i brytyjskim stopniu Flight Lieutenanta. Został odznaczony m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych, dwukrotnie Medalem Lotniczym oraz francuskim Krzyżem Wojennym – Croix de Guerre. Po wojnie pozostał na emigracji, początkowo w Wielkiej Brytanii, a następnie w Kanadzie. W 1995 roku powrócił do Polski i zamieszkał w Krakowie. Zmarł 24 kwietnia 2004 roku w Katowicach i został pochowany na Cmentarzu Prokocimskim w Krakowie.

Władysław Chciuk (1915–2007) – podporucznik pilot Wojska Polskiego, później kapitan Polskich Sił Powietrznych i RAF, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Urodził się 6 czerwca 1915 roku w Oświęcimiu. W 1939 roku ukończył Szkołę Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie i został przydzielony do III/2 Dywizjonu Myśliwskiego. W kampanii wrześniowej służył jako pilot 121 Eskadry Myśliwskiej. Po ewakuacji przez Rumunię przedostał się przez Jugosławię i Francję do Polskich Sił Powietrznych na Zachodzie. Walczył w kampanii francuskiej, odnosząc zwycięstwo powietrzne nad Luftwaffe. Następnie służył w RAF, otrzymując numer P-0548 i przydział do 308 Dywizjonu Myśliwskiego „Krakowskiego”. W 1941 roku, podczas lotu bojowego nad Francją, został zestrzelony i trafił do niewoli niemieckiej. Przebywał m.in. w Oflagu X C Lübeck, Oflagu VI B Warburg oraz Stalagu Luft III w Żaganiu, gdzie uczestniczył w przygotowaniach do tzw. „Wielkiej Ucieczki”. Po wojnie pozostał na emigracji – mieszkał w Wielkiej Brytanii, a od 1951 roku w Stanach Zjednoczonych. Ostatnie lata życia spędził w San Francisco, gdzie zmarł 6 października 2007 roku.

Marian Stefan Chełmecki (1916–1988) – major pilot Wojska Polskiego, później oficer Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii (RAF), dowódca eskadry i dywizjonu myśliwskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Urodził się 2 sierpnia 1916 roku w Jaśle. Ukończył Państwowe Gimnazjum im. Króla Stanisława Leszczyńskiego w Jaśle (matura 1935), następnie Szkołę Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie, którą ukończył w 1938 roku. Wcielony do 2 Pułku Lotniczego w Krakowie, służył w 122 Eskadrze Myśliwskiej, a następnie był instruktorem w Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie. W kampanii wrześniowej 1939 roku organizował obronę przeciwlotniczą lotniska w Ułężu, a następnie działał w improwizowanych jednostkach lotniczych. Po ewakuacji przez Rumunię i Francję dotarł do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do RAF (nr służbowy 76690). Przeszedł szkolenie na Hurricane i służył kolejno w 56, 17, 308, 302 i 317 Dywizjonie Myśliwskim RAF, obejmując funkcje instruktora, dowódcy eskadry i dowódcy dywizjonu. Uzyskał 3 potwierdzone zestrzelenia i został sklasyfikowany na 90. miejscu listy Bajana. Po wojnie służył w Allied Expeditionary Air Service Support Unit w Hamburgu, a w 1948 roku powrócił do Polski w stopniu majora. Osiedlił się w Zabrzu, gdzie pracował jako specjalista techniczny w przedsiębiorstwie wodociągowym. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1981). Zmarł 28 marca 1988 roku w Zabrzu i został pochowany w Nowym Sączu.

Aleksander Chełstowski (1912–1973) – porucznik obserwator Wojska Polskiego, kapitan Polskich Sił Powietrznych, nawigator i bombardier 300 Dywizjonu Bombowego RAF „Ziemi Mazowieckiej”, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Urodził się 22 kwietnia 1912 roku w Różanie. W 1939 roku ukończył kurs obserwatorów w Dęblinie i został przydzielony do 26 Eskadry Towarzyszącej. W kampanii wrześniowej wykonał łącznie osiem lotów bojowych, uczestnicząc w działaniach rozpoznawczo-szturmowych m.in. w rejonie Częstochowy, Przemyśla i Lwowa. Po inwazji sowieckiej przekroczył granicę rumuńską i został internowany. Przez Bliski Wschód i Francję przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do RAF i przeszedł szkolenie na nawigatora i bombardiera. W 300 Dywizjonie Bombowym RAF „Ziemi Mazowieckiej” latał na Vickers Wellington, wykonując 34 loty bojowe nad Niemcami i okupowaną Europą w latach 1941–1942. Następnie pełnił służbę instruktorską w brytyjskim szkolnictwie lotniczym. Po wojnie pozostał na emigracji. Mieszkał m.in. w Argentynie, a następnie w Stanach Zjednoczonych, gdzie pracował jako technik instalator i prowadził własną firmę. Zmarł 26 marca 1973 roku w San Jose (USA).

Aleksander Cichocki (1900–1928) był porucznikiem pilotem Wojska Polskiego, oficerem lotnictwa wojskowego II Rzeczypospolitej. Urodził się 27 stycznia 1900 roku. Służył w 11. Pułku Lotnictwa, stacjonującym w Lidzie, gdzie pełnił obowiązki pilota w strukturach lotnictwa liniowego Wojska Polskiego. Jednostka ta odpowiadała za szkolenie oraz realizację zadań operacyjnych w zakresie współpracy z wojskami lądowymi. Zmarł 1 maja 1928 roku śmiercią lotnika w trakcie służby. Został pochowany na cmentarzu katolickim w Lidzie.

Franciszek Ciepiński (?-?) był kapralem pilotem Wojska Polskiego, żołnierzem 26. Eskadry Towarzyszącej, uczestnikiem kampanii wrześniowej 1939 roku. Służył w lotnictwie rozpoznawczym II Rzeczypospolitej, wykonując zadania współpracy z wojskami lądowymi. W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku wchodził w skład 26. Eskadry Towarzyszącej. 2 września 1939 roku, wspólnie z porucznikiem obserwatorem Władysławem Szymikiem, wykonał lot rozpoznawczy w rejonie drogi prowadzącej w kierunku Częstochowy, mający na celu ustalenie obecności oddziałów i broni przeciwlotniczej przeciwnika. Nad miejscowością Chorzenice samolot został zaatakowany i zestrzelony przez niemieckie myśliwce. Obserwator zginął w powietrzu, natomiast pilot zdołał opuścić maszynę na spadochronie i po kilku dniach powrócił do macierzystej jednostki.

Ludwik Cieślak (1907–1983) był kapralem pilotem Wojska Polskiego oraz Warrant Officer w Royal Air Force, żołnierzem Polskich Sił Powietrznych w czasie II wojny światowej. Urodził się 25 lutego 1907 roku we wsi Podczerwone w okolicach Nowego Targu. W okresie międzywojennym pełnił służbę w różnych jednostkach lotniczych, w tym w 2 Pułku Lotniczym. Następnie ewakuował się do Francji, gdzie uczestniczył w kampanii 1940 roku, a po jej upadku przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie został włączony do Polskich Sił Powietrznych w strukturach RAF. W latach 1940–1945 brał udział w obronie Wysp Brytyjskich i działaniach bojowych w ramach 301. Dywizjonu Bombowego. W trakcie służby został zestrzelony 21/22 października 1941 roku i trafił do niewoli niemieckiej, gdzie osadzono go w obozie jenieckim Stalag Luft III w Żaganiu. Po zakończeniu wojny powrócił do służby w strukturach alianckich lotnictwa. Został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii, gdzie zmarł 8 października 1983 roku w Bradford.

Ernest Jan Cieślewski (1886–1942) był podpułkownikiem inżynierem pilotem Wojska Polskiego, jednym z organizatorów polskiego lotnictwa wojskowego w okresie międzywojennym. Urodził się 29 sierpnia 1886 roku w Ostrowie. Po ukończeniu gimnazjum studiował na Politechnice Lwowskiej, a następnie w Technicznej Akademii Wojskowej w Mödling. W 1907 roku rozpoczął służbę w cesarskiej i królewskiej armii, gdzie został mianowany podporucznikiem artylerii. W latach 1912–1914 kontynuował studia inżynierskie na Politechnice Wiedeńskiej. Podczas I wojny światowej pełnił służbę w 10. Pułku Artylerii Górskiej, gdzie był adiutantem, a następnie dowódcą baterii artylerii. Po zakończeniu wojny i odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego, włączając się w budowę struktur lotnictwa wojskowego. W latach 1921–1939 pełnił funkcję dowódcy 2 Pułku Lotniczego w Krakowie, jednego z kluczowych pułków lotniczych II Rzeczypospolitej, odpowiadającego za szkolenie i organizację jednostek lotniczych. W okresie tym odegrał istotną rolę w rozwoju polskiego lotnictwa wojskowego oraz jego zaplecza techniczno-organizacyjnego. Po wybuchu II wojny światowej został aresztowany przez niemieckie władze okupacyjne i osadzony w obozie koncentracyjnym Auschwitz, gdzie zmarł 1 listopada 1942 roku.

Antoni Ciosiński (1904–1933) – porucznik pilot Wojska Polskiego, obserwator i pilot 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. Urodził się 11 czerwca 1904 roku w Zwierzyńcu. W 1923 roku zdał maturę i rozpoczął służbę wojskową w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie, po czym przeszedł do Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Grudziądzu, którą ukończył w 1927 roku. Został przydzielony do 22 Eskadry Lotniczej 2 Pułku Lotniczego jako obserwator. W 1928 roku awansował na podporucznika, a w 1930 roku na porucznika. W tym samym okresie ukończył kurs pilotażu w Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa, a następnie służył jako pilot w 121 Eskadrze Myśliwskiej 2 Pułku Lotniczego. Ukończył również kurs wyższego pilotażu w Lotniczej Szkole Strzelania i Bombardowania, po czym pełnił funkcję zastępcy dowódcy eskadry. Zginął 25 września 1933 roku w Krakowie w wyniku katastrofy lotniczej podczas zderzenia w powietrzu. Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie w kwaterze lotniczej.

Czesław Czarnecki (1918–1989) – sierżant pilot Wojska Polskiego, później oficer Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii (RAF), porucznik RAF (F/O), pilot 2 Pułku Lotniczego w Krakowie, ps. „Chester”. Urodził się 9 kwietnia 1918 roku w Twardowie w powiecie poznańskim. W czasie II wojny światowej służył w Polskich Siłach Powietrznych w Wielkiej Brytanii, otrzymując numer służbowy RAF P-2383. Latał w jednostkach bojowych RAF jako pilot myśliwski i brał udział w działaniach operacyjnych nad Europą. Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł 21 października 1989 roku i został pochowany na cmentarzu w Colchester w hrabstwie Essex.

Kazimierz Czetowicz (1910–1983) – podpułkownik pilot dyplomowany Wojska Polskiego, dowódca 304 Dywizjonu Bombowego „Ziemi Śląskiej”, oficer Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii (RAF), kawaler Virtuti Militari i Distinguished Flying Cross. Urodził się 11 marca 1910 roku w Wilnie. Po ukończeniu szkolenia w Dęblinie i Bydgoszczy został zawodowym pilotem Wojska Polskiego. Służył w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie, m.in. w 21 i 22 Eskadrze Liniowej. W 1939 roku brał udział w kampanii wrześniowej jako pilot 22 Eskadry Bombowej Lekkiej, wykonując loty rozpoznawcze i szturmowe. Po klęsce przedostał się przez Rumunię i Francję do Wielkiej Brytanii, gdzie otrzymał numer służbowy RAF P-0005 i przeszedł szkolenie na sprzęcie brytyjskim. Od 1940 roku służył w 304 Dywizjonie Bombowym RAF, uczestnicząc w licznych nalotach na cele w okupowanej Europie. W 1942 roku objął dowództwo eskadry, a następnie pełnił funkcję dowódcy 304 Dywizjonu. Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Pracował w strukturach Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia, a następnie przyjął obywatelstwo brytyjskie i zmienił nazwisko na Kenneth Kazimierz Czetowicz Cunningham. Zmarł 25 stycznia 1983 roku w Londynie.

Zygmunt Czyżowski (1911–1939) – podporucznik pilot rezerwy Wojska Polskiego, obserwator 26 Eskadry Obserwacyjnej 2 Pułku Lotniczego w Krakowie, związany z KS „Cracovia”. Urodził się 31 marca 1911 roku w Krakowie. Służył jako pilot-obserwator w rezerwie w 2 Pułku Lotniczym, przydzielony do 26 Eskadry Obserwacyjnej. W kampanii wrześniowej 1939 roku wykonał lot bojowy 1 września, podczas którego został zestrzelony w rejonie Mikołowa. Poległ w pierwszym dniu wojny. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Bujakowie.

Tadeusz Dąbrowski (1918–1940) – porucznik obserwator Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii (RAF), pilot związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Urodził się 8 stycznia 1918 roku w Białymstoku. Po ewakuacji z Polski w 1939 roku przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do RAF (nr służbowy P-0539) i uzyskał stopień Pilot Officer (P/O). Służył w Polskich Siłach Powietrznych w Wielkiej Brytanii jako pilot i członek załóg bojowych RAF. Zmarł 25 października 1940 roku i został pochowany na cmentarzu w Pwllheli (Gwynedd, Wielka Brytania).

Czesław Dolecki (? –?) – major pilot Wojska Polskiego, dowódca 22 Eskadry Liniowej 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. Służył w lotnictwie Wojska Polskiego w okresie międzywojennym, pełniąc funkcje dowódcze w 2 Pułku Lotniczym. W 1925 roku był dowódcą 22 Eskadry Liniowej, a w okresie przewrotu majowego 1926 roku dowodził 10-samolotową eskadrą wydzieloną z pułku. W latach kolejnych kierował procesem przezbrajania jednostki, m.in. na samoloty Potez XXVII oraz później PZL-23 „Karaś”. W drugiej połowie lat 20. i w latach 30. pełnił funkcje szkoleniowe i dowódcze, m.in. jako kierownik Szkoły Pilotów w Stanisławowie, gdzie przyczynił się do rozwoju szkolenia lotniczego. Uczestniczył także w ćwiczeniach i koncentracjach wojskowych, w których eskadry 2 Pułku Lotniczego współdziałały z jednostkami piechoty. Dalsze losy i data śmierci Czesława Doleckiego nie są znane.

Józef Domaszewski (1903–1967) – porucznik pilot Wojska Polskiego, później Squadron Leader Royal Air Force (RAF), oficer Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie.

Urodził się 7 lipca 1903 roku w Ciechanowie. Przed wojną służył w lotnictwie Wojska Polskiego, związanym organizacyjnie z 2 Pułkiem Lotniczym. Po klęsce 1939 roku przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do RAF (nr służbowy P-0622) i kontynuował służbę w Polskich Siłach Powietrznych. W czasie II wojny światowej służył w strukturach RAF, osiągając stopień Squadron Leader. Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji w Stanach Zjednoczonych. Zmarł 13 kwietnia 1967 roku i został pochowany na cmentarzu Saint Thomas Catholic Cemetery w Ann Arbor Charter Township (USA).

Augustyn Lambert Domes (1895–1969) – pułkownik pilot Wojska Polskiego, kawaler Orderu Wojennego Virtuti Militari, związany m.in. z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Urodził się 8 kwietnia 1895 roku w Jarosławiu. Kształcił się w szkołach w Jarosławiu i Przemyślu, a następnie ukończył wojskową szkołę realną w Kismarton oraz Wojskową Akademię im. Marii Teresy w Wiener Neustadt (1915). W czasie I wojny światowej służył w armii austro-węgierskiej, najpierw w piechocie, a następnie w lotnictwie. Od 1917 roku przeszedł szkolenie obserwatorskie i pilotażowe, służąc na froncie włoskim. Wykonał dziesiątki lotów bojowych i dowodził jednostkami lotniczymi. Po 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Pełnił funkcję szefa pilotażu w krakowskiej szkole lotniczej, a następnie dowodził eskadrami wywiadowczymi. W czasie wojny polsko-bolszewickiej dowodził jednostkami lotniczymi na froncie. W okresie międzywojennym pełnił funkcje dowódcze w eskadrach i pułkach lotniczych, w tym w jednostkach związanych z 2 Pułkiem Lotniczym. W 1935 roku przeszedł w stan spoczynku. Podczas II wojny światowej przebywał na Węgrzech, a następnie osiadł w Wiedniu, gdzie zmarł 18 października 1969 roku.

Antoni Domogała (?-?) był plutonowym pilotem Wojska Polskiego, żołnierzem 161. Eskadry Myśliwskiej, jednej z jednostek lotnictwa myśliwskiego II Rzeczypospolitej. Służył w strukturach 161. Eskadry Myśliwskiej w latach 1937–1939, uczestnicząc w szkoleniu oraz działaniach operacyjnych lotnictwa myśliwskiego Wojska Polskiego w okresie poprzedzającym wybuch II wojny światowej. Dalsze jego losy nie są znane w dostępnych źródłach.

Stanisław Duchnicki (1912–1941) – podporucznik rezerwy obserwator Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii (RAF), związany z 304 Dywizjonem Bombowym „Ziemi Śląskiej”, wywodzący się z 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. Urodził się 10 sierpnia 1912 roku w Oświęcimiu (Kęty). Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie otrzymał numer służbowy RAF P-0022 i stopień Pilot Officer (P/O). Służył jako obserwator w 304 Dywizjonie Bombowym RAF. Zaginął w nocy z 6 na 7 maja 1941 roku podczas lotu bojowego nad Morzem Północnym, prawdopodobnie w rejonie Danii. Uznany za poległego.

Andrzej Duda (?-?) był kapralem pilotem Wojska Polskiego, żołnierzem lotnictwa wojskowego II Rzeczypospolitej. Służył w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie, związanym z podstawowym zapleczem szkoleniowo-operacyjnym polskiego lotnictwa. W okresie międzywojennym pełnił służbę w 26. Eskadrze Towarzyszącej, działającej w latach 1934–1939, wykonującej zadania współpracy z wojskami lądowymi, rozpoznania oraz łączności. W ramach tej jednostki uczestniczył w szkoleniu i działaniach operacyjnych w okresie poprzedzającym wybuch II wojny światowej. Dalsze losy Andrzeja Dudy nie są znane w dostępnych źródłach.

Piotr Dudziński (1899–1974) był pułkownikiem obserwatorem Wojska Polskiego, kawalerem Orderu Virtuti Militari, uczestnikiem wojny polsko-bolszewickiej oraz II wojny światowej. Urodził się 4 czerwca 1899 roku we Lwowie. Służbę wojskową rozpoczął po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku, biorąc udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po jej zakończeniu kontynuował służbę w Wojsku Polskim, przechodząc szkolenie oficerskie i obejmując kolejne stanowiska w jednostkach lądowych i lotniczych. W 1922 roku, po zweryfikowaniu w stopniu porucznika, został skierowany do 1 Pułku Lotniczego w Warszawie, a następnie do 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. W okresie międzywojennym ukończył kurs pilotażu w Bydgoszczy i pełnił służbę w jednostkach lotniczych, związanych między innymi z 6 i 2 Pułkiem Lotniczym. W 1927 roku objął dowództwo 64 Eskadry Liniowej, a w 1929 roku zorganizował i dowodził 63 Eskadrą Towarzyszącą. Uczestniczył również w międzynarodowych zawodach lotniczych Challenge 1930 oraz Challenge 1934. W 1932 roku ukończył kurs wyższego pilotażu w Wyższej Szkole Pilotów w Grudziądzu, po czym objął stanowisko dowódcy tej szkoły, kontynuując działalność szkoleniową w Dęblinie po jej przeniesieniu. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Francji, a następnie do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do Polskich Sił Powietrznych w strukturach RAF. W 1942 roku objął dowództwo 304. Dywizjonu Bombowego, uczestnicząc w działaniach bojowych nad okupowaną Europą. Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii, gdzie zmarł 22 lutego 1974 roku w Londynie.

Stanisław Dudziński (?-?) był podporucznikiem obserwatorem Wojska Polskiego, oficerem lotnictwa wojskowego II Rzeczypospolitej. Służył w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie.

W latach 30. XX wieku figurował w zestawieniach personalnych jednostki, pełniąc służbę w korpusie oficerów obserwatorów lotniczych. Brak jest szczegółowych informacji dotyczących jego dalszej kariery wojskowej oraz losów po okresie służby w 2 Pułku Lotniczym.

Lucjan Dutkiewicz (1906–1994) był kapralem pilotem Wojska Polskiego oraz Flying Officer Royal Air Force, oficerem Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Urodził się 17 października 1906 roku w Warszawie. Służył w lotnictwie wojskowym II Rzeczypospolitej, w tym w 2 Pułku Lotniczym, gdzie zdobywał doświadczenie jako pilot w jednostkach liniowych. W okresie II wojny światowej przedostał się do Wielkiej Brytanii i został włączony do Polskich Sił Powietrznych w strukturach RAF. Pełnił służbę w Szkołach Obserwatorów Lotniczych nr 5 oraz w Jednostce Szkolenia Operacyjnego nr 6, uczestnicząc w szkoleniu i przygotowaniu personelu lotniczego do działań bojowych. Uzyskał stopień Flying Officer w RAF. Po zakończeniu wojny powrócił do Polski i zmarł 7 czerwca 1994 roku. Został pochowany w Warszawie.

Stanisław Działowski (1900–1942) był starszym sierżantem pilotem Wojska Polskiego oraz Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, a następnie żołnierzem Royal Air Force. Urodził się 11 kwietnia 1900 roku w Mielcu. Od młodości interesował się lotnictwem, co doprowadziło go do służby w lotnictwie wojskowym II Rzeczypospolitej, gdzie zdobywał doświadczenie jako pilot. W okresie międzywojennym pełnił służbę w różnych jednostkach lotniczych, w tym w 2 Pułku Lotniczym. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie kontynuował służbę w strukturach Polskich Sił Powietrznych w RAF. Pełnił obowiązki pilota w jednostkach lotniczych formowanych na emigracji, uczestnicząc w szkoleniu i działaniach operacyjnych lotnictwa alianckiego. Równolegle do służby wojskowej zajmował się amatorską działalnością konstrukcyjną w dziedzinie lotnictwa, podejmując próby budowy i projektowania lekkich konstrukcji lotniczych. Zginął 19 marca 1942 roku w Perth w Szkocji. Jego śmierć przerwała działalność zarówno wojskową, jak i techniczną.

Teofil Dziama (1895–1943) był kapitanem pilotem Wojska Polskiego, kawalerem Krzyża Srebrnego Orderu Virtuti Militari, uczestnikiem I wojny światowej, wojny polsko-bolszewickiej oraz działaczem konspiracji w okresie II wojny światowej. Urodził się 5 stycznia 1895 roku w Zalesiu. Przed wybuchem I wojny światowej studiował na Politechnice Lwowskiej i działał w Polowych Drużynach Sokolich. Od sierpnia 1914 roku służył w Legionach Polskich, początkowo w 16. kompanii IV batalionu 2. pułku piechoty. Walczył na froncie karpackim, a następnie w szeregach 40. pułku piechoty armii austro-węgierskiej na froncie włoskim, gdzie w listopadzie 1918 roku trafił do niewoli włoskiej. Po zakończeniu działań wojennych wstąpił do lotnictwa Armii „Błękitnej” i został przeszkolony we Francji.

W styczniu 1920 roku został skierowany do 581. Eskadry Wywiadowczej, a następnie służył w 17. i 16. Eskadrze Wywiadowczej, uczestnicząc w wojnie polsko-bolszewickiej oraz działaniach na rzecz Litwy Środkowej. W okresie międzywojennym służył w 1. Pułku Lotniczym w Warszawie, pełniąc funkcje dowódcze w eskadrach myśliwskich. W 1924 roku został instruktorem pilotażu w Wyższej Szkole Pilotów w Grudziądzu, a następnie pełnił funkcje kierownicze w Departamencie IV Żeglugi Powietrznej Ministerstwa Spraw Wojskowych. Pełnił służbę w różnych jednostkach lotniczych, w tym w 2 Pułku Lotniczym. W 1940 roku został aresztowany przez Gestapo i osadzony w obozie Auschwitz, gdzie prowadził działalność konspiracyjną. Został rozstrzelany przez Niemców 11 października 1943 roku w Auschwitz-Birkenau.

Józef Faber (?-?) był podchorążym rezerwy obserwatorem Wojska Polskiego, oficerem lotnictwa wojskowego II Rzeczypospolitej. Służył w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. W 1939 roku pełnił służbę w 22. Eskadrze Bombowej, biorąc udział w działaniach lotnictwa bombowego kampanii wrześniowej. Jednostka ta realizowała zadania rozpoznawcze i uderzeniowe w ramach mobilizacji wojennej Wojska Polskiego. Dalsze losy Józefa Fabera nie są znane w dostępnych źródłach.

Bronisław Fabjan (1892–1976) był kapitanem obserwatorem Wojska Polskiego, kawalerem Orderu Virtuti Militari, uczestnikiem I wojny światowej, wojny polsko-bolszewickiej oraz oficerem lotnictwa II Rzeczypospolitej. Urodził się 3 września 1892 roku w Rajtarowicach. Po ukończeniu matury rozpoczął studia prawnicze, które przerwał w związku z wybuchem I wojny światowej. 15 sierpnia 1914 roku wstąpił do Legionu Wschodniego, a następnie został wcielony do 30. Pułku Piechoty. W 1915 roku ukończył szkolenie w rezerwowej szkole oficerów i walczył na frontach wschodnim i włoskim. W 1916 roku dostał się do niewoli rosyjskiej, z której zbiegł w styczniu 1918 roku, powracając do służby w 30. Pułku Piechoty. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku brał udział w obronie Lwowa, a następnie służył w 40. Pułku Piechoty „Dzieci Lwowskich”. W 1919 roku został skierowany do Oficerskiej Szkoły Obserwatorów Lotniczych, którą ukończył w 1920 roku. Następnie został przydzielony do 6 Eskadry Wywiadowczej, w której wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W czasie walk z Armią Konną Siemiona Budionnego w sierpniu 1920 roku wykonywał liczne loty bojowe, prowadząc rozpoznanie i ataki z niskich wysokości na oddziały kawalerii przeciwnika. Służył w lotnictwie wojskowym II Rzeczypospolitej, w tym w 2 Pułku Lotniczym . Za swoje zasługi został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Po zakończeniu służby wojskowej osiedlił się w Wielkiej Brytanii, gdzie zmarł 10 kwietnia 1976 roku w Dartford.

Kazimierz Feluś (1903–1943) był starszym sierżantem pilotem Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, uczestnikiem II wojny światowej. Urodził się 6 stycznia 1903 roku w Krakowie. Przed wybuchem wojny służył w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie, gdzie pełnił funkcję instruktora pilotażu. Po kampanii wrześniowej 1939 roku przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie został włączony do Polskich Sił Powietrznych w strukturach Royal Air Force. W czasie służby w RAF został przydzielony do jednostki 1485 Flight. Zginął śmiercią lotnika 6 sierpnia 1943 roku w Newark-on-Trent w Wielkiej Brytanii.

Józef Feruga (1914–1945) był kapralem pilotem Wojska Polskiego, żołnierzem lotnictwa myśliwskiego Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Urodził się 26 października 1914 roku. Służył w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie, a po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Francji, a następnie do Wielkiej Brytanii, gdzie został przydzielony do 316 Dywizjonu Myśliwskiego. Jednostka ta prowadziła działania bojowe nad okupowaną Europą w składzie RAF. Zginął 1 marca 1945 roku podczas lotu operacyjnego nad Francją. Jego samolot rozbił się na wzgórzach na północ od Sedanu.

Henryk Antoni Flame (1918–1947) był kapralem pilotem Wojska Polskiego, kapitanem Narodowych Sił Zbrojnych, dowódcą oddziałów leśnych VII Okręgu NSZ na Śląsku, uczestnikiem działalności konspiracyjnej w czasie II wojny światowej i po jej zakończeniu. Urodził się 15 stycznia 1918 roku we Frysztacie. Służbę wojskową rozpoczął w lotnictwie Wojska Polskiego, gdzie służył między innymi w 123 Eskadrze 2 Pułku Lotniczego, uzyskując stopień kaprala pilota. Po klęsce kampanii wrześniowej 1939 roku zaangażował się w działalność konspiracyjną. W czasie okupacji niemieckiej wstąpił do Narodowych Sił Zbrojnych, gdzie działał w strukturach VII Okręgu Śląskiego. Pełnił funkcję dowódcy grup leśnych, odpowiadając za organizację oddziałów partyzanckich oraz działania zbrojne przeciwko okupantowi. Posługiwał się pseudonimami „Grot” i „Bartek”. Po zakończeniu II wojny światowej kontynuował działalność w podziemiu antykomunistycznym, pozostając w konspiracji w warunkach represji ze strony władz Polski Ludowej. Zginął 1 grudnia 1947 roku w Zabrzegu w trakcie działań operacyjnych prowadzonych przez aparat bezpieczeństwa. Flame był odznaczony m.in. Krzyżem Walecznych. Jego postać stała się jednym z symboli powojennego podziemia niepodległościowego.

Leopold Flanek (1902–1940) był plutonowym pilotem Wojska Polskiego, żołnierzem lotnictwa myśliwskiego II Rzeczypospolitej. Urodził się 13 grudnia 1902 roku w Bieżanowie.

Służył w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie, gdzie po przeszkoleniu został przydzielony do jednej z eskadr myśliwskich. Wyróżniał się jako pilot oraz akrobata lotniczy, biorąc udział w zawodach i pokazach lotniczych w kraju i za granicą. W 1939 roku walczył w kampanii wrześniowej w składzie 121 Eskadry Myśliwskiej. Po klęsce Polski przedostał się do Francji, gdzie przeszedł dodatkowe szkolenie w Montpellier. Następnie został przydzielony do Klucza Frontowego nr 1 „Ła” pod dowództwem kpt. Stefana Łaszkiewicza i uczestniczył w kampanii francuskiej 1940 roku. W trakcie walk powietrznych w maju 1940 roku odnosił sukcesy bojowe. 16 maja 1940 roku, podczas walki z niemieckim samolotem, jego maszyna została uszkodzona. Podjął próbę lądowania przymusowego w rejonie Ardenów, jednak w jego wyniku poniósł śmierć. Został początkowo pochowany w Neuville-aux-Tourneurs, a następnie jego szczątki przeniesiono na Czechosłowacki Cmentarz Wojenny „Nazdar” w Neuville-St-Vaast.

Witold Foltyn (?-?) był kapralem pilotem Wojska Polskiego, żołnierzem lotnictwa wojskowego II Rzeczypospolitej. Służył w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie.

W latach 30. XX wieku figurował w wykazach personalnych jednostki, pełniąc służbę w korpusie pilotów lotnictwa liniowego. Brak jest szczegółowych informacji dotyczących jego dalszej kariery wojskowej oraz losów po zakończeniu służby w 2 Pułku Lotniczym.

Karol Frizer (1890–1982) był kapitanem obserwatorem Wojska Polskiego, kawalerem Orderu Virtuti Militari, oficerem lotnictwa wojskowego II Rzeczypospolitej. Urodził się 3 marca 1890 roku w Lubaczowie. Ukończył gimnazjum klasyczne w Sanoku, a następnie studia na Wydziale Prawa i Ekonomii Uniwersytetu Jagiellońskiego, uzyskując tytuł magistra w 1912 roku. W sierpniu 1914 roku został powołany do armii austro-węgierskiej, w której służył w 29. pułku artylerii polowej, następnie w 90. pułku piechoty oraz w 375. pułku piechoty armii niemieckiej. Brał udział w walkach na frontach serbskim, włoskim i rumuńskim. W 1917 roku ukończył szkolenie obserwatorskie w Wiener Neustadt i pełnił służbę w 101. i 102. kompanii lotniczej. Podczas działań wojennych został dwukrotnie zestrzelony i ciężko ranny, co zakończyło jego służbę frontową do końca I wojny światowej. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku został mianowany komendantem Lubaczowa, a następnie wstąpił do polskiego lotnictwa. Służył w 3. Eskadrze Lotniczej, późniejszej 7. Eskadrze, stacjonującej na Rakowicach pod Krakowem. Następnie pełnił funkcje w strukturach lotnictwa, m.in. w II Grupie Lotniczej w Przemyślu oraz w sztabie 3 Armii. W okresie międzywojennym zajmował szereg stanowisk dowódczych i sztabowych, m.in. w 3 Pułku Lotniczym w Poznaniu, 6 Pułku Lotniczym we Lwowie oraz w Departamencie Lotnictwa Ministerstwa Spraw Wojskowych, gdzie odpowiadał za szkolenie i organizację lotnictwa. Był związany również z 2 Pułkiem Lotniczym. W 1939 roku kierował Służbą Portów Lotniczych, przygotowując infrastrukturę lotniskową państwa. Po agresji ZSRR na Polskę przedostał się do Rumunii, gdzie został internowany, a następnie zbiegł i przez Bukareszt trafił do Francji, a później do Wielkiej Brytanii. Tam pełnił funkcje organizacyjne w strukturach Polskich Sił Powietrznych, m.in. w Blackpool, zajmując się selekcją i przygotowaniem personelu lotniczego. Po wojnie powrócił do Polski i osiedlił się w Gdańsku, gdzie pracował w przedsiębiorstwach cywilnych. Został przeniesiony w stan spoczynku. Zmarł 27 grudnia 1982 roku w Gdańsku.

Franciszek Fugiel (1904–1942) był kapitanem obserwatorem Wojska Polskiego oraz Flight Lieutenant Royal Air Force, oficerem Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii podczas II wojny światowej. Urodził się 20 sierpnia 1904 roku w Gorlicach. Służył w lotnictwie wojskowym II Rzeczypospolitej, w tym w 2 Pułku Lotniczym. W okresie II wojny światowej służył w 301. Dywizjonie Bombowym „Ziemi Pomorskiej”, wykonując loty bojowe nad okupowaną Europą w ramach działań bombowych RAF. W trakcie służby osiągnął stopień Flight Lieutenant w strukturach brytyjskich sił powietrznych. Zginął 26 lutego 1942 roku podczas nalotu na Kilonię. Jego samolot nie powrócił z misji; nie odnaleziono wraku ani szczątków załogi. Przyjmuje się, że został zestrzelony i spadł do morza.

Stanisław Gajek (1904–1975) był kapitanem pilotem Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, uczestnikiem II wojny światowej. Urodził się 2 listopada 1904 roku w Zreczu Małym. Ukończył Szkołę Podchorążych Lotnictwa (II promocja), po czym rozpoczął służbę w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. W okresie międzywojennym zdobywał doświadczenie w lotnictwie wojskowym II Rzeczypospolitej, przygotowując się do służby liniowej. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie został włączony do Polskich Sił Powietrznych w strukturach Royal Air Force. Służył m.in. w 25 Elementary Flying Training School (25 EFTS), jednostce szkolenia podstawowego RAF, biorąc udział w przygotowaniu pilotów do dalszej służby bojowej.

Za swoją służbę został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami oraz Medalem Lotniczym. Zmarł 1 kwietnia 1975 roku w Krakowie.

Jerzy Garbiński (1896–1979) był pułkownikiem pilotem Wojska Polskiego, jednym z wybitnych oficerów polskiego lotnictwa wojskowego okresu międzywojennego.

Urodził się 22 maja 1896 roku w Lipiecku. W 1913 roku rozpoczął studia na Wydziale Agronomicznym Politechniki Lwowskiej, jednak przerwał je po wybuchu I wojny światowej. W 1914 roku wstąpił do armii rosyjskiej i ukończył Oficerską Szkołę Kawalerii w Twerze. Służył następnie w 12. pułku ułanów, biorąc udział w walkach na froncie galicyjskim.

W 1916 roku rozpoczął szkolenie lotnicze w Oficerskiej Szkole Lotniczej w Gatczynie. Po jego ukończeniu służył jako pilot na froncie wschodnim, a następnie jako instruktor w Szkole Obserwatorów Lotniczych w Eupatorii. W okresie rewolucji i walk o niepodległość działał w polskich formacjach lotniczych w Rosji, a po bitwie pod Kaniowem trafił do niewoli, z której zbiegł w 1918 roku. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego i szybko stał się jednym z kluczowych organizatorów szkolnictwa lotniczego. W 1919 roku pełnił funkcje instruktora i oficera sztabowego w strukturach lotnictwa, a następnie dowodził 581. eskadrą. W latach 1920–1928 był związany z francuską szkołą pilotów, pełniąc funkcję jej komendanta po przeniesieniu do Polski. W okresie międzywojennym zajmował wysokie stanowiska dowódcze i szkoleniowe, m.in. dowodził jednostkami w 3. Pułku Lotniczym w Poznaniu, był komendantem Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie oraz dowódcą 5. Pułku Lotniczego w Lidzie. W latach 1932–1933 pełnił funkcję dowódcy bazy lotniczej w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. W 1939 roku zakończył służbę wojskową w związku z mobilizacją i reorganizacją lotnictwa. Jego dalsze losy po wybuchu II wojny światowej pozostają mniej szczegółowo udokumentowane. Zmarł 19 września 1979 roku.

Marian Gaweł (1889–1937) był majorem obserwatorem Wojska Polskiego, weteranem I wojny światowej oraz oficerem lotnictwa II Rzeczypospolitej. Urodził się 10 września 1889 roku w Sanoku. Ukończył Akademię Rolniczą w Dublanach, a następnie rozpoczął służbę wojskową w armii austro-węgierskiej w 1909 roku. Po ukończeniu Technicznej Akademii Wojskowej w Mödling służył w artylerii, m.in. w Pułku Armat Polowych nr 30 w Przemyślu. W czasie I wojny światowej, po odniesieniu rany, przeszedł przeszkolenie lotnicze i jako obserwator uczestniczył w działaniach bojowych na froncie bałkańskim i rumuńskim. Następnie uzyskał kwalifikacje pilota myśliwskiego. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego, gdzie pełnił funkcje sztabowe w lotnictwie. W 1920 roku brał udział w Polskiej Wojskowej Misji Zakupów w Paryżu, zajmując się oceną samolotów dla polskiego lotnictwa wojskowego. Po powrocie do kraju pełnił m.in. funkcję zastępcy dowódcy 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. Z powodu problemów zdrowotnych przeszedł do rezerwy. Po zakończeniu służby wojskowej mieszkał we Lwowie, gdzie zajmował się działalnością gospodarczą w branży motoryzacyjnej. Zmarł 16 listopada 1937 roku w Warszawie.

Jan Stanisław Gaździk (1899–1965) – kapitan pilot Wojska Polskiego, major Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, dowódca eskadry 304 Dywizjonu Bombowego RAF, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Urodził się 17 grudnia 1899 roku w Rymanowie. Służbę wojskową rozpoczął w 61 Pułku Piechoty, biorąc udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1920 roku ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Warszawie, a w 1923 roku kurs pilotażu w Bydgoszczy, uzyskując odznakę pilota (nr 596). Następnie został przeniesiony do korpusu lotnictwa i skierowany do 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. W okresie międzywojennym pełnił funkcje dowódcze, m.in. dowódcy 22 Eskadry Liniowej (1930–1931), oraz działał w Aeroklubie Śląskim. W 1935 roku awansował na kapitana i służył później w 6 Pułku Lotniczym we Lwowie jako oficer sztabowy. We wrześniu 1939 roku pełnił funkcję oficera taktyczno-operacyjnego VI Dywizjonu Bombowego Brygady Bombowej. Po ewakuacji przez Francję trafił do Wielkiej Brytanii, gdzie służył w 304 Dywizjonie Bombowym RAF jako dowódca eskadry B, a następnie w sztabie Polskich Sił Powietrznych. Ostatecznie awansowany do stopnia majora i zdemobilizowany. Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii, gdzie działał w środowiskach polonijnych i muzycznych. Zmarł 2 grudnia 1965 roku w Londynie i został pochowany na cmentarzu Highgate.

Ignacy Giedgowd (1897–1975) był majorowym pilotem Wojska Polskiego oraz Squadron Leaderem Royal Air Force, oficerem Polskich Sił Powietrznych na Zachodzie. Urodził się 1 lutego 1897 roku w Popłuszczach. Służbę wojskową rozpoczął w armii carskiej podczas I wojny światowej. Po jej zakończeniu wstąpił do Wojska Polskiego, biorąc udział w wojnie polsko-bolszewickiej oraz służąc w szeregach Błękitnej Armii gen. Józefa Hallera. W okresie międzywojennym był związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie, gdzie kontynuował karierę lotniczą jako pilot wojskowy. W czasie II wojny światowej służył w Polskich Siłach Powietrznych na Zachodzie w strukturach RAF, gdzie pełnił również funkcje pilota doświadczalnego. Uchodził za pilota o dużym opanowaniu i niezawodności, co przyniosło mu przydomek „Diesel”, a także „Anglik”. Za swoją służbę został odznaczony m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Medalem Lotniczym. Zmarł 25 stycznia 1975 roku w Thornhill.

Juljusz Gilewicz (?-?) – mjr pil. Wojska Polskiego, pilot myśliwski i doświadczony dowódca eskadr, związany m.in. z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Ukończył gimnazjum w Żytomierzu (wydalony za działalność konspiracyjną), maturę zdał eksternistycznie w Wiaźmie (1909). Studiował na Uniwersytecie Kijowskim (medycyna i prawo). W 1915 r. powołany do armii rosyjskiej, ukończył szkołę pilotów w Gatczynie i służył na froncie. Od 1917 r. w oddziałach lotniczych I Korpusu Polskiego, następnie w Armii Czerwonej – jako dowódca oddziału lotniczego. W 1919 r. zdezerterował, przelatując na stronę polską samolotem Nieuport 24bis; w lotnictwie rosyjskim wykonał ok. 200 lotów bojowych. W Wojsku Polskim od 1919 r., służył w 6 i 5 Eskadrze Wywiadowczej, gdzie był m.in. dowódcą 5 eskadry i szefem pilotów. W czasie wojny polsko-bolszewickiej wykonał 40 lotów bojowych, uczestnicząc w rozpoznaniu, łączności i działaniach szturmowych. W 1921–1922 kierował strukturami szkolnymi i technicznymi (m.in. Wyższa Szkoła Pilotów w Grudziądzu). W latach 20. i 30. pełnił funkcje dowódcze w 3, 4 i 2 pułku lotniczym, był dowódcą dywizjonów szkolnych i myśliwskich, uczestnikiem lotów doświadczalnych i zawodów lotniczych (m.in. I Pomorski Lot Okrężny – 1. miejsce). W 1933 r. mianowany podpułkownikiem. Przed wojną pracował w Departamencie Aeronautyki MSWojsk., a następnie w PLL LOT jako kierownik wydziału nawigacji i personelu latającego. W czasie II wojny światowej brak pełnej udokumentowanej ścieżki służby w dostępnych danych.

Władysław Gnyś (1910–2000) był pułkownikiem pilotem Wojska Polskiego, kawalerem Orderu Virtuti Militari, uczestnikiem kampanii wrześniowej 1939 roku oraz II wojny światowej. Urodził się 24 sierpnia 1910 roku w Sarnowie. Ukończył Szkołę Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie, po czym został przydzielony do 121 Eskadry Myśliwskiej 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. 1 września 1939 roku, podczas pierwszego dnia wojny, wystartował z lotniska polowego w Balicach i w rejonie Krakowa przechwycił formację niemieckich bombowców Dornier Do 17, zestrzeliwując dwa z nich – były to jedne z pierwszych niemieckich samolotów zestrzelonych w II wojnie światowej przez polskiego pilota. W kolejnych dniach kampanii wrześniowej brał udział w dalszych walkach powietrznych, a 6 września został zestrzelony i ranny. Po ewakuacji przedostał się do Francji, a następnie do Wielkiej Brytanii, gdzie służył w Polskich Siłach Powietrznych w RAF. Został przydzielony do 302 Dywizjonu Myśliwskiego „Poznańskiego”, uczestnicząc w Bitwie o Anglię oraz pełniąc funkcję instruktora lotniczego. Po zakończeniu wojny osiedlił się w Kanadzie, gdzie działał w środowisku polonijnym i lotniczym. Zmarł 28 lutego 2000 roku w Beamsville.

Bolesław Godlewski (1920–1940) był kapitanem pilotem Wojska Polskiego, oficerem lotnictwa II Rzeczypospolitej. Urodził się 11 czerwca 1920 roku w Suwałkach. Służył w lotnictwie wojskowym, m.in. w 21 Eskadrze Bombowej, jednej z jednostek Brygady Bombowej Wojska Polskiego. Przed wybuchem II wojny światowej pełnił funkcje organizacyjne w bazach lotniczych, w tym związane z obsługą i zabezpieczeniem infrastruktury lotniczej. Służył w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku pełnił służbę w strukturach Baz Lotniczych, związanych z mobilizacją i ewakuacją lotnictwa Wojska Polskiego. Po agresji ZSRR na Polskę został aresztowany przez NKWD. Jego nazwisko figuruje na listach ofiar zbrodni katyńskiej zamordowanych wiosną 1940 roku w Charkowie. Został pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym w Charkowie-Piatichatkach.

Jan Górecki (? – 1931) – podporucznik pilot-obserwator Wojska Polskiego, związany z 22. Eskadrą Lotniczą 2. Pułku Lotniczego w Krakowie. Służył jako pilot-obserwator w 22 eskadrze lotniczej. Zginął 6 marca 1931 roku w wypadku lotniczym podczas służby.

Walerjan Górecki (?-?) był podporucznikiem pilotem Wojska Polskiego, oficerem lotnictwa związanym z wczesnym okresem organizacji polskich sił powietrznych. W czasie wojny polsko-bolszewickiej służył w 10 Eskadrze Wywiadowczej, wykonującej zadania rozpoznawcze i wywiadowcze w ramach działań frontowych. W okresie międzywojennym był związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie, gdzie kontynuował służbę w lotnictwie wojskowym II Rzeczypospolitej. W dostępnych źródłach brak jest szczegółowych informacji dotyczących jego dalszej kariery wojskowej oraz losów po zakończeniu służby w 2 Pułku Lotniczym.

Wacław Grandys (1914–1939) był podchorążym obserwatorem Wojska Polskiego, uczestnikiem kampanii wrześniowej 1939 roku. Urodził się 27 października 1914 roku w Krzepicach. Ukończył Gimnazjum im. Henryka Sienkiewicza w Częstochowie, gdzie w 1936 roku zdał egzamin dojrzałości. Następnie rozpoczął naukę w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie (XII promocja). Po ukończeniu szkolenia został skierowany na praktykę do 2 Pułku Lotniczego w Krakowie, jednego z głównych ośrodków lotnictwa wojskowego II Rzeczypospolitej. Po wybuchu II wojny światowej został przydzielony jako obserwator do 22 Eskadry Bombowej Brygady Bombowej. 3 września 1939 roku wziął udział w locie bojowym samolotu PZL.23 „Karaś” nad rejon Radomska, Włoszczowy i Koniecpola, którego celem było rozpoznanie i atak na niemieckie kolumny pancerne. W trakcie misji samolot został zaatakowany przez niemieckie myśliwce Messerschmitt Bf 109. W wyniku ostrzału Grandys został ciężko ranny. Załoga zdołała doprowadzić uszkodzony samolot do lądowania w rejonie Kamienia, jednak podczas przyziemienia maszyna uległa katastrofie i stanęła w płomieniach. Grandys zginął w wyniku odniesionych obrażeń i pożaru wraku. Został pochowany na cmentarzu wojskowym w Radomiu.

Jan Gray, ps. „Eryk Grzyb” (1893–1971) był majorem Wojska Polskiego i Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, uczestnikiem walk o niepodległość Polski oraz działaczem powstań śląskich, kawalerem Orderu Virtuti Militari. Urodził się 29 kwietnia 1893 roku w Raciborzu. W 1913 roku został powołany do armii niemieckiej, w której służył na froncie I wojny światowej. Pod koniec sierpnia 1914 roku zbiegł z jednostki i dostał się do francuskiej niewoli. W maju 1918 roku wstąpił do Armii generała Józefa Hallera, gdzie ukończył kurs pilotażu i rozpoczął służbę wojskową w strukturach polskich. Po powrocie na Górny Śląsk w 1919 roku zaangażował się w działalność niepodległościową. W 1920 roku wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska, gdzie pełnił funkcje kierownicze, m.in. głównego inspektora. W czasie II powstania śląskiego oraz późniejszych działań plebiscytowych zajmował stanowiska w strukturach dowódczych na obszarze Górnego Śląska. Po zakończeniu walk powstańczych kontynuował służbę w Wojsku Polskim, osiągając stopień majora. Służył w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. W czasie II wojny światowej służył w Polskich Siłach Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Zmarł 22 kwietnia 1971 roku w Londynie. Został odznaczony m.in. Orderem Virtuti Militari, Krzyżem Niepodległości z Mieczami oraz Srebrnym Krzyżem Zasługi.

Zbigniew Groyecki (?-?). Był podchorążym obserwatorem Wojska Polskiego, oficerem lotnictwa związanym z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie w okresie międzywojennym.

Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie został przydzielony do 300 Dywizjonu Bombowego „Ziemi Mazowieckiej” Polskich Sił Powietrznych. Brał udział w operacjach bojowych nad okupowaną Europą, wykonując loty bombowe nad Niemcami. W nocy z 7 na 8 listopada 1941 roku, podczas nalotu na Mannheim, jego samolot został zestrzelony. Zbigniew Groyecki zdołał uniknąć niewoli i po przedostaniu się przez terytorium okupowane powrócił do Wielkiej Brytanii 21 stycznia 1942 roku.

Władysław Grudziński (1917–1941) był porucznikiem pilotem Wojska Polskiego, oficerem Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Urodził się 2 kwietnia 1917 roku. W okresie przedwojennym był związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie, gdzie odbywał szkolenie i służbę w lotnictwie wojskowym II Rzeczypospolitej. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Wielkiej Brytanii i został przydzielony do 315 Dywizjonu Myśliwskiego Polskich Sił Powietrznych. Brał udział w operacjach bojowych nad okupowaną Europą. Zginął 23 listopada 1941 roku śmiercią lotnika nad Kanałem La Manche w rejonie Dunkierki.

Włodzimierz Gubarew (?-?) był porucznikiem obserwatorem Wojska Polskiego, oficerem lotnictwa związanym z wczesnym okresem formowania polskiego lotnictwa wojskowego.

W czasie wojny polsko-bolszewickiej służył w 10 Eskadrze Wywiadowczej, funkcjonującej w strukturach lotnictwa od 15 października 1918 roku do 1925 roku. Wykonywał zadania rozpoznawcze i wywiadowcze w ramach działań frontowych. W okresie międzywojennym był związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie, gdzie kontynuował służbę w lotnictwie wojskowym II Rzeczypospolitej. W dostępnych źródłach brak jest szczegółowych informacji dotyczących jego dalszej kariery wojskowej oraz losów po zakończeniu służby w 2 Pułku Lotniczym.

Karol Gutkind (?-?) Był sierżantem pilotem Wojska Polskiego, związanym w okresie międzywojennym z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. W dostępnych źródłach zachowały się jedynie wzmianki dotyczące jego służby ewidencyjnej w strukturach pułku. Brak jest szczegółowych informacji o jego dalszej karierze wojskowej oraz losach po okresie służby w 2 Pułku Lotniczym.

Tadeusz Hahn (1892–1929) był porucznikiem pilotem Wojska Polskiego, oficerem lotnictwa związanym z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Pełnił funkcje służbowe, w tym obowiązki komendanta w strukturach szkoleniowych pułku. Zmarł 26 czerwca 1929 roku. Pochowany jest na Cmentarzu Wojskowym przy ul. Prandoty w Krakowie (Kwatera 4A, miejsce 17, pas lotniczy).

Tadeusz Halewski (1898–1942) był kapitanem pilotem Wojska Polskiego, doktorem prawa, uczestnikiem wojny polsko-bolszewickiej oraz działaczem lotniczym. Urodził się 7 maja 1898 roku w Delatynie. W 1919 roku wstąpił do Wojska Polskiego, służąc w 16 Eskadrze Wywiadowczej. W 1920 roku ukończył Krakowską Szkołę Pilotów i został skierowany do służby liniowej w 2 Pułku Lotniczym. W okresie międzywojennym rozwijał zarówno karierę wojskową, jak i działalność organizacyjną w lotnictwie cywilnym i wojskowym. W 1928 roku został awansowany na kapitana i objął dowództwo 64 Eskadry Liniowej w 6 Pułku Lotniczym. W latach 1929–1931 pracował w strukturach Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, współpracując z Departamentem Lotnictwa Ministerstwa Spraw Wojskowych. Był współzałożycielem Akademickiego Aeroklubu Krakowskiego oraz prezesem Aeroklubu Warszawskiego w latach 1930–1939. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie służył w Polskich Siłach Powietrznych, m.in. w 46 jednostce zaopatrzenia lotnictwa w Lossiemouth. Zginął 7 listopada 1942 roku podczas lotu doświadczalnego.

Jan Zbigniew Halkiewicz (1909–1996) – kapitan obserwator Wojska Polskiego.

Był ostatnim dowódcą 29 Eskadry Towarzyszącej (1937–1939), związanej z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Po 1939 roku jego dalsze losy w służbie wojskowej nie są szerzej udokumentowane. Ostatnio odnotowany jako mieszkający w Aix-en-Provence we Francji.

Antoni Hejdukiewicz (1891–?-?) Oficer Wojska Polskiego. Odnotowany jako obserwator w listach personalnych 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. W dostępnych źródłach brak jest szczegółowych informacji dotyczących jego dalszej kariery wojskowej oraz losów po zakończeniu służby w 2 Pułku Lotniczym.

Józef Hendriks (1896–?) był majorem pilotem Wojska Polskiego oraz oficerem Polskich Sił Powietrznych na Zachodzie, kawalerem Krzyża Srebrnego Orderu Virtuti Militari.

Urodził się 13 marca 1896 roku w Świątkach Małych. Po ukończeniu gimnazjum studiował na politechnikach w Hanowerze i Wismarze. Służbę wojskową rozpoczął w 1914 roku w armii niemieckiej, w 9. pułku piechoty, a w 1917 roku przeszedł szkolenie lotnicze.

Po zakończeniu I wojny światowej wstąpił do polskich formacji wojskowych, uczestnicząc w wojnie polsko-ukraińskiej oraz wojnie polsko-bolszewickiej jako pilot myśliwski. W okresie międzywojennym pełnił służbę w polskim lotnictwie wojskowym, m.in. jako dowódca dywizjonu myśliwskiego w 3 Pułku Lotniczym w Poznaniu oraz w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie służył w Polskich Siłach Powietrznych na Zachodzie. Pełnił funkcje dowódcze, m.in. jako komendant stacji lotniczej w Hucknall, a także w strukturach administracyjnych lotnictwa w latach 1943–1946. Po wojnie powrócił do Polski, gdzie został aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa i skazany na więzienie. Został zwolniony w 1953 roku. Data jego śmierci nie jest dokładnie znana.

Stanisław Hermanowski (1901–1941) był kapitanem obserwatorem Wojska Polskiego, oficerem lotnictwa II Rzeczypospolitej oraz Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii.

Urodził się 29 lipca 1901 roku. W okresie przedwojennym był związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie, gdzie służył jako obserwator w strukturach lotnictwa wojskowego.

Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Wielkiej Brytanii i został przydzielony do 18 Operational Training Unit Royal Air Force, jednostki szkoleniowo-operacyjnej RAF przygotowującej załogi do działań bojowych. W strukturach brytyjskich posiadał stopień Flying Officer. Zmarł 4 października 1941 roku. Został pochowany na cmentarzu przy Oaston Road w Nuneaton.

Ryszard Hesse (1897–1926) był porucznikiem obserwatorem Wojska Polskiego, oficerem lotnictwa II Rzeczypospolitej. Urodził się 24 listopada 1897 roku w Mościskach.

W czasie I wojny światowej służył w armii austro-węgierskiej, walcząc na froncie włoskim. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego, gdzie jako obserwator lotniczy brał udział w działaniach bojowych wojny polsko-bolszewickiej, w tym w operacjach rozpoznawczych i wsparciu działań frontowych. W okresie międzywojennym był związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Za zasługi bojowe, w tym udział w rozpoznaniach powietrznych podczas walk o Lwów, został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Zmarł 8 grudnia 1926 roku w Poznaniu.

Zdzisław Hirsz (1914–1945) był podporucznikiem pilotem Wojska Polskiego, oficerem Polskich Sił Powietrznych. Urodził się 17 kwietnia 1914 roku w Warszawie. W okresie przedwojennym był związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. W kampanii wrześniowej 1939 roku służył jako pilot w 23. Eskadrze Towarzyszącej. Po klęsce Polski przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie kontynuował służbę w Polskich Siłach Powietrznych. Pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii, gdzie zmarł 6 lutego 1945 roku.

Gustaw Hławiczka (1912–1989). Plutonowy pilot Wojska Polskiego.

Przynależał do 2 Pułku Lotnictwa w Krakowie oraz 2 Eskadry Bombowej Lekkiej. 3 września 1939 roku został ranny, gdy samolot PZL.23 „Karaś” został zestrzelony pod Gidlami. Został pochowany na cmentarzu ewangelickim na Groniczku w Wiśle.

Stanisław Hordyjewicz (1907–1937). Kapral pilot Wojska Polskiego.

Przynależał do 2 Pułku Lotnictwa w Krakowie. Zginął śmiercią lotnika w Łodzi w 1937 roku. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym przy ul. Prandoty w Krakowie.

Jan Hryniewicz (1902–1989). Podpułkownik pilot-obserwator Wojska Polskiego.

Ukończył Państwowe Gimnazjum im. Joachima Lelewela w Wilnie. W 1925 roku rozpoczął naukę w Oficerskiej Szkole Lotnictwa w Grudziądzu, którą ukończył w 1927 roku jako obserwator. Po awansie na podporucznika służył w 54. eskadrze liniowej 5. Pułku Lotniczego. W 1931 roku uzyskał kwalifikacje pilota w Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie i awansował na porucznika. W okresie międzywojennym był związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. W 1935 roku został przydzielony do 53. eskadry towarzyszącej, a w 1938 roku objął dowództwo 1 eskadry ćwiczebnej w Centrum Wyszkolenia Lotnictwa nr 1 w Dęblinie. Po 1939 roku ewakuował się przez Rumunię do Francji, gdzie służył w bazie lotniczej Lyon–Bron. Następnie przedostał się do Wielkiej Brytanii i wstąpił do RAF (P-0056). W latach 1942–1943 dowodził eskadrą C dywizjonu 309, następnie pełnił funkcję adiutanta gen. Lucjana Żeligowskiego. Po wojnie powrócił do Polski, osiedlając się w Środzie Śląskiej, a następnie w Kielcach. W latach 80. zamieszkał w Dęblinie. Zmarł w 1989 roku w Dęblinie.

Ludwik Idzikowski (1891–1929). Major pilot Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari. Po uzyskaniu matury w 1912 roku w Rosji rozpoczął studia na wydziale górniczym w Liège. W czasie I wojny światowej został zmobilizowany do armii rosyjskiej, gdzie w 1916 roku ukończył szkołę pilotów w Sewastopolu i służył jako pilot na froncie wschodnim. Po rewolucji powrócił do Warszawy i w 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego jako podporucznik. Uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej, broniąc Lwowa jako pilot, a następnie w wojnie polsko-bolszewickiej, latając w 7. eskadrze myśliwskiej i 6. eskadrze wywiadowczej. Po wojnie pełnił funkcje instruktora i dowódcy eskadr oraz zastępcy szefa pilotażu w Wyższej Szkole Pilotów w Grudziądzu. W okresie międzywojennym był związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie, a następnie służył m.in. w 1 Pułku Lotniczym w Warszawie. W 1926 roku został przydzielony do Polskiej Misji Wojskowej w Paryżu, gdzie testował samoloty zakupione przez Polskę. Wówczas zaangażował się w przygotowania do przelotu nad Atlantykiem. W 1929 roku podczas drugiej próby transatlantyckiej, po awarii silnika, podjął próbę lądowania awaryjnego na wyspie Graciosa, gdzie zginął w katastrofie lotniczej. Ciało zostało sprowadzone do Polski i pochowane na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Piotr Ignut (1907–1953).Kapitan lotnictwa Wojska Polskiego, inżynier. W 1926 roku rozpoczął naukę w Oficerskiej Szkole Lotniczej w Grudziądzu, którą następnie przeniesiono do Dęblina. Po ukończeniu szkoły w 1929 roku służył w 2 Pułku Lotnictwa w Krakowie, a następnie w 22 Eskadrze Liniowej. W 1930 roku uległ poważnemu wypadkowi lotniczemu. W 1932 roku rozpoczął studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej, które ukończył w 1936 roku. Następnie pełnił funkcję oficera technicznego 21 Eskadry Liniowej. W okresie międzywojennym był związany z 2 Pułkiem Lotnictwa w Krakowie. W 1939 roku służył w Instytucie Technicznym Lotnictwa i posiadał stopień kapitana. Uzyskał również licencję pilota turystycznego. Podczas kampanii wrześniowej 1939 roku walczył w obronie Warszawy. Po kapitulacji dostał się do niewoli niemieckiej i przebywał w oflagach Oflag II A Prenzlau oraz Oflag II E Neubrandenburg. Po wojnie w 1945 roku osiedlił się we Wrocławiu, gdzie brał udział w organizacji lotnictwa cywilnego. Od 1946 roku pracował w PLL LOT jako kierownik oddziału we Wrocławiu, a następnie jako przedstawiciel w Sztokholmie. Zmarł 30 października 1953 roku we Wrocławiu.

Stanisław Ignut (1899–1940) – podporucznik pilot Wojska Polskiego.

Do 1923 roku pełnił służbę w IV baonie balonowym. W 1924 roku został przeniesiony i przynależał do 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. W 1928 roku służył w 5 Pułku Lotniczym. W okresie międzywojennym był oficerem lotnictwa Wojska Polskiego, awansowanym do stopnia porucznika. Był jedną z ofiar zbrodni katyńskiej zamordowanych w 1940 roku w Charkowie.

Marian Imiela (?-?) – plutonowy pilot Wojska Polskiego. Przynależał do 2 Pułku Lotnictwa w Krakowie oraz 152 Eskadry Myśliwskiej, działającej w latach 1937–1939. Dalsze jego losy nie są znane w dostępnych źródłach.

Jerzy Iszkowski (1914–1962) – major pilot Wojska Polskiego i Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, oficer 2 Pułku Lotniczego w Krakowie, pilot 304 Dywizjonu Bombowego „Ziemi Śląskiej”, cichociemny, oficer Armii Krajowej. Kawaler Orderu Virtuti Militari, odznaczony brytyjskim Distinguished Flying Cross. Urodził się 31 marca 1914 roku w Nowym Sączu w rodzinie Erazma Iszkowskiego i Amalii z domu Beer. Lotnictwem interesował się od młodości. W 1932 roku ukończył szkolenie szybowcowe i uzyskał kategorię B pilota szybowcowego. Po zdaniu matury w 1933 roku rozpoczął służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie, a następnie służył w 1 Pułku Strzelców Podhalańskich w Nowym Sączu. W 1935 roku został przyjęty do Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Szkolenie specjalistyczne odbył także w Lotniczej Szkole Strzelania i Bombardowania w Grudziądzu. 15 października 1937 roku został promowany na podporucznika pilota. Po promocji otrzymał przydział do 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. Służył początkowo w 24 Eskadrze Liniowej, a następnie w 22 Eskadrze Bombowej. Równocześnie wykonywał obowiązki instruktorskie w Eskadrze Treningowej 2 Pułku Lotniczego, gdzie był m.in. szefem pilotów, dowódcą kursu instruktorskiego oraz dowódcą plutonu szkolnego. We wrześniu 1939 roku uczestniczył w ewakuacji personelu polskiego lotnictwa. Po agresji Związku Radzieckiego na Polskę przekroczył granicę z Rumunią, a następnie przedostał się do Francji. Po jej klęsce w czerwcu 1940 roku został ewakuowany do Wielkiej Brytanii i wstąpił do Polskich Sił Powietrznych. Otrzymał numer służbowy RAF P-0403. W Wielkiej Brytanii został skierowany do 304 Dywizjonu Bombowego „Ziemi Śląskiej”. Od 1941 roku uczestniczył w operacjach bojowych, początkowo w ramach Bomber Command, a następnie Coastal Command. Wykonywał loty bombowe oraz dalekie patrole przeciwko niemieckiej żegludze i okrętom podwodnym. Za służbę bojową został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, czterokrotnie Krzyżem Walecznych oraz brytyjskim Distinguished Flying Cross. W 1942 roku zgłosił gotowość do służby konspiracyjnej w okupowanej Polsce. Przeszedł specjalistyczne szkolenie dla cichociemnych, obejmujące m.in. przygotowanie spadochronowe i konspiracyjne, a także szkolenie lotnicze na niemieckich typach samolotów. 15 grudnia 1943 roku złożył przysięgę Armii Krajowej. W nocy z 27 na 28 kwietnia 1944 roku został zrzucony do okupowanej Polski w ramach operacji lotniczej „Weller 21″, używając pseudonimów „Orczyk” i „Kord”. Po skoku został awansowany do stopnia majora. Po przybyciu do kraju został skierowany do Okręgu Lublin Armii Krajowej, gdzie pełnił funkcję zastępcy szefa lotnictwa. W czasie akcji „Burza” działał również w rejonie Warszawy i dołączył do 32 Pułku Piechoty Armii Krajowej. Po ponownym dotarciu do Lublina uczestniczył w odtwarzaniu struktur miejscowej Komendy Okręgu Armii Krajowej. 31 grudnia 1944 roku został aresztowany przez sowieckie organy bezpieczeństwa. 13 marca 1945 roku skazano go na karę śmierci, którą następnie zamieniono na karę więzienia. Ostatecznie okres pozbawienia wolności skrócono do dwóch lat. Więzienie we Wronkach opuścił 1 stycznia 1947 roku. Po zwolnieniu powrócił do Nowego Sącza, pozostając przez kolejne lata pod obserwacją aparatu bezpieczeństwa. W 1956 roku przywrócono mu stopień wojskowy i podjął pracę w Aeroklubie Podhalańskim. Zmarł 29 sierpnia 1962 roku w Nowym Sączu i został pochowany na tamtejszym cmentarzu komunalnym. Jego imię noszą ulica w Nowym Sączu oraz Szkoła Podstawowa w Tęgoborzy. Wyrok wydany przeciwko niemu w 1945 roku został po latach unieważniony.

Wacław Iwaszkiewicz (1893–1963). Kapitan pilot Wojska Polskiego.

Ukończył Morski Korpus Kadetów w Petersburgu, po czym służył w rosyjskiej flocie. W 1917 roku ukończył szkolenie w Szkole Pilotów Morskich w Petersburgu. Po 1918 roku wstąpił do lotnictwa Wojska Polskiego, gdzie pełnił służbę w jednostkach liniowych i sztabowych oraz zajmował stanowiska dowódcze. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, a następnie w okresie międzywojennym służył w 2 Pułku Lotnictwa w Krakowie oraz innych jednostkach lotniczych. W kolejnych latach pełnił funkcje dowódcze w lotnictwie wojskowym, m.in. w 6 Pułku Lotniczym. W czasie II wojny światowej służył w Polskich Siłach Powietrznych na Zachodzie, kontynuując działalność dowódczą i organizacyjną w strukturach lotnictwa polskiego. Został odznaczony m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Krzyżem Walecznych. Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł w 1963 roku w Londynie.

Mateusz Iżycki de Notto (1898–1952). Generał brygady pilot Polskich Sił Powietrznych. Walczył w wojnie polsko-ukraińskiej oraz polsko-bolszewickiej jako żołnierz kawalerii. Od 1922 roku służył w lotnictwie wojskowym, pełniąc funkcje dowódcze i sztabowe. Był absolwentem Wyższej Szkoły Wojennej. Przynależał do 2 Pułku Lotnictwa w Krakowie. W 1939 roku pełnił funkcję szefa sztabu Brygady Bombowej. Po klęsce kampanii wrześniowej przedostał się do Francji i następnie do Wielkiej Brytanii, gdzie w 1943 roku objął dowództwo Polskich Sił Powietrznych. Po wojnie osiedlił się we Francji, gdzie zmarł w 1952 roku.

Stanisław Jadczak (1898 – 1934). Chorąży pilot Wojska Polskiego. Przynależał do 2 Pułku Lotniczego w Krakowie oraz 22 Eskadry Liniowej, w której pełnił służbę jako pilot. 29 maja 1934 r. zginął tragicznie podczas nocnego lotu w rejonie Lubaczowa. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym przy ul. Prandoty w Krakowie.

Stanisław Jakubowski (1891 – 1951). Kapitan pilot Wojska Polskiego. Przynależał do 2 Pułku Lotniczego w Krakowie, gdzie odnotowany był jako pilot. Dalsze jego losy nie są szerzej znane w dostępnych źródłach. Pochowany na cmentarzu St. Mary Roman Catholic w Londynie.

Paweł Zygmunt Janeczko (1895 – 1944). Kapitan pilot Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, żołnierz Armii Krajowej. Przynależał do 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. Służył w 1., 8., 9. i 10. Eskadrze Wywiadowczej Wojska Polskiego. W czasie kampanii wrześniowej 1939 r. pełnił funkcję dowódcy Bazy Lotniczej nr 2. Zginął 6 września 1944 roku w Równiankach podczas działań wojennych.

Józef Janik (1914 – 1942). Plutonowy pilot Wojska Polskiego. Przynależał do 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. W Polskich Siłach Powietrznych w Wielkiej Brytanii posiadał stopień Sergeant (sierżant). Służył w 304 Dywizjonie Bombowym „Ziemi Śląskiej”. Zginął 11 kwietnia 1942 r. podczas nalotu na Essen – został zestrzelony przez nocny myśliwiec po oświetleniu reflektorami i rozbił się w rejonie Kessel koło Goch (Niemcy). Pochowany na Reichswald Forest War Cemetery w Kleve (Niemcy).

Mieczysław Janus (1915–1938) – kapral pilot Wojska Polskiego, pilot myśliwski 123 Eskadry Myśliwskiej, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie, młodszy brat Stefana Janusa – późniejszego majora pilota, asa myśliwskiego Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Urodził się 18 czerwca 1915 roku w Prokocimiu pod Krakowem. Pochodził z rodziny silnie związanej z polskim lotnictwem wojskowym. Jego starszym bratem był Stefan Janus, również służący w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie, a podczas II wojny światowej m.in. dowódca 315 Dywizjonu Myśliwskiego „Dęblińskiego” i I Skrzydła Myśliwskiego. Mieczysław Janus związał swoją przyszłość z lotnictwem wojskowym. Został przydzielony do 2 Pułku Lotniczego w Krakowie, gdzie ukończył szkolenie pilotażowe i awansował do stopnia kaprala. W 1937 roku przeszedł kurs wyższego pilotażu w Lotniczej Szkole Strzelania i Bombardowania w Grudziądzu, uzyskując kwalifikacje pilota myśliwskiego. Po powrocie do Krakowa został przydzielony do 123 Eskadry Myśliwskiej 2 Pułku Lotniczego. 30 grudnia 1938 roku zginął podczas lotu ćwiczebnego w rejonie Krakowa. Lecąc na małej wysokości w rejonie ulicy Bieżanowskiej, jego samolot zahaczył o komin budynku. Mimo uszkodzenia maszyny pilot zdołał dolecieć w rejon lotniska Rakowice, jednak podczas próby lądowania samolot rozbił się, a Mieczysław Janus poniósł śmierć. Został pochowany z honorami wojskowymi w kwaterze lotniczej na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Roman Janus (1912–1937) – plutonowy pilot Wojska Polskiego, pilot 21 Eskadry Liniowej i instruktor Pułkowej Szkoły Pilotażu, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie, brat Stefana i Mieczysława Janusów. Urodził się 12 kwietnia 1912 roku w Prokocimiu pod Krakowem. Był jednym z trzech braci, którzy związali swoje życie z polskim lotnictwem wojskowym. Jego braćmi byli Stefan Janus, późniejszy major pilot i as myśliwski Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, oraz Mieczysław Janus, kapral pilot 123 Eskadry Myśliwskiej 2 Pułku Lotniczego. Po ukończeniu szkoły powszechnej został powołany do służby wojskowej i otrzymał przydział do 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. Zgłosił się następnie do Szkoły Podoficerów Pilotów, a po ukończeniu szkolenia powrócił do macierzystego pułku. Odbył kurs wyższego pilotażu w Lotniczej Szkole Strzelania i Bombardowania w Grudziądzu, po czym został przydzielony do 21 Eskadry Liniowej. Początkowo służył jako podoficer nadterminowy, a następnie zawodowy. Awansował do stopnia plutonowego. W związku z przezbrajaniem 21 Eskadry Liniowej został skierowany do 1 Pułku Lotniczego w Warszawie na przeszkolenie w pilotażu nowych samolotów rozpoznawczo-bombowych PZL.23 „Karaś”. Po powrocie do Krakowa został instruktorem w Pułkowej Szkole Pilotażu 2 Pułku Lotniczego. 28 lipca 1937 roku zginął w katastrofie lotniczej pod Liszkami podczas oblotu po remoncie samolotu PZL.23 „Karaś”. Wraz z nim śmierć ponieśli trzej inni członkowie personelu 21 Eskadry Liniowej: kpr. Stanisław Jarguz, kpr. Jan Koza i st. szer. Bolesław Ufir. Roman Janus został pochowany z honorami wojskowymi w kwaterze lotniczej na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Stefan Władysław Janus (1910–1978) – major pilot Wojska Polskiego, Squadron Leader Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, as myśliwski, dowódca 315 Dywizjonu Myśliwskiego „Dęblińskiego” i I Skrzydła Myśliwskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Urodził się 22 marca 1910 roku w Woli Duchackiej pod Krakowem, w rodzinie Ignacego i Władysławy z domu Czyżewicz. Uczył się w VI Państwowym Gimnazjum Męskim im. Tadeusza Kościuszki w Krakowie. Początkowo służył w artylerii, jednak w 1934 roku został skierowany do Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie, gdzie ukończył kurs pilotażu. 31 sierpnia 1935 roku otrzymał przydział do 22 Eskadry Liniowej 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. Po ukończeniu wyższego kursu pilotażu w Lotniczej Szkole Strzelania i Bombardowania w Grudziądzu służył kolejno w 123 i 122 Eskadrze Myśliwskiej. W 1938 roku został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Lotnictwa nr 1 w Dęblinie, gdzie pełnił funkcję instruktora. We wrześniu 1939 roku uczestniczył w ewakuacji personelu dęblińskiej szkoły lotniczej. 19 września przekroczył granicę węgierską, po czym został internowany. Po ucieczce przedostał się przez Jugosławię i Grecję do Francji. W 1940 roku szkolił się w Afryce Północnej i służył w polskim kluczu myśliwskim obrony powietrznej Algieru. Po klęsce Francji ewakuował się do Wielkiej Brytanii. We wrześniu 1940 roku został przydzielony do 308 Dywizjonu Myśliwskiego „Krakowskiego”. Od grudnia wykonywał loty operacyjne, a w 1941 roku uczestniczył w ofensywnych działaniach nad okupowaną Europą. 17 listopada 1941 roku objął dowództwo 315 Dywizjonu Myśliwskiego „Dęblińskiego”, a w 1942 roku został dowódcą I Skrzydła Myśliwskiego. Uczestniczył m.in. w operacji nad Dieppe. Według tzw. listy Bajana zaliczono mu sześć pewnych zwycięstw powietrznych oraz jedno uszkodzenie, co dawało mu status asa myśliwskiego. 26 stycznia 1943 roku podczas lotu bojowego nad Francją doszło do kolizji jego samolotu z inną maszyną. Janus uratował się na spadochronie, lecz dostał się do niewoli niemieckiej i został osadzony w Stalagu Luft III w Żaganiu. Uczestniczył w przygotowaniach do ucieczki z obozu, jednak nie opuścił go podczas tzw. wielkiej ucieczki w nocy z 24 na 25 marca 1944 roku. Wolność odzyskał w maju 1945 roku i powrócił do Wielkiej Brytanii. Po wojnie pozostał na emigracji. W 1953 roku wstąpił do Royal Air Force, w którym służył do przejścia w stan spoczynku w 1965 roku. Za służbę bojową został odznaczony m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, czterokrotnie Krzyżem Walecznych, brytyjskim Distinguished Service Order oraz Distinguished Flying Cross. Zmarł 11 listopada 1978 roku w East Farleigh w hrabstwie Kent. Jego prochy zostały sprowadzone do Polski i złożone na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Kazimierz Jarzębiński (1897 – 1957) – kapitan pilot Wojska Polskiego, następnie oficer Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, związany z 2. Pułkiem Lotniczym w Krakowie. W czasie I wojny światowej służył w Legionach Polskich w 2. i 4. pułku piechoty, gdzie został w 1915 roku wzięty do niewoli rosyjskiej. Po odzyskaniu niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego, służąc początkowo w piechocie (1 Pułk Strzelców Podhalańskich), a następnie przeszedł do lotnictwa. W 1923 roku rozpoczął służbę w 3. Pułku Lotniczym w Poznaniu, gdzie wkrótce objął dowództwo 15 eskadry myśliwskiej (późniejszej 112 eskadry). W 1924 roku awansowany na kapitana. W kolejnych latach pełnił funkcje dowódcze w 2. Pułku Lotniczym w Krakowie, m.in. 21 i 26 eskadry oraz II/2 dywizjonu liniowego. W 1932 roku pełnił służbę dyplomatyczną jako pomocnik attaché wojskowego w Paryżu. W 1939 roku służył w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Warszawie. Po kampanii wrześniowej przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie służył w Polskich Siłach Powietrznych i 303 Dywizjonie Myśliwskim RAF. Pozostał na emigracji, zmarł w 1957 roku i został pochowany w Sanderstead (Surrey).

Józef Jasiński (ur. 27 stycznia 1897 w Pieniakach – zm. 9 sierpnia 1975 w Londynie) – podpułkownik dyplomowany pilot Wojska Polskiego, oficer korpusu lotnictwa, związany z 2. Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Służbę rozpoczął w armii austro-węgierskiej (1916), następnie w 1918 wstąpił do Armii Polskiej we Francji, gdzie służył w oddziałach pancernych jako dowódca plutonu czołgów. Wziął udział w walkach wojny polsko-bolszewickiej (1919–1920), m.in. pod Bobrujskiem, Dyneburgiem, Wilnem, Grodnem i Warszawą, za co został odznaczony Orderem Virtuti Militari oraz Krzyżem Walecznych. Po wojnie pozostał w Wojsku Polskim, służąc w 1 pułku czołgów, a następnie w 18 pułku piechoty. W 1923 ukończył szkolenie lotnicze i został przeniesiony do korpusu oficerów aeronautycznych, obejmując służbę w 2. Pułku Lotniczym w Krakowie oraz w Departamencie Żeglugi Powietrznej MSWojsk. W kolejnych latach pełnił wysokie funkcje sztabowe i szkoleniowe: m.in. w Polskiej Misji Wojskowej Zakupów w Paryżu (1928–1930), a następnie jako słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej (1930–1932), którą ukończył jako oficer dyplomowany. Od 1932 służył w 3. Pułku Lotniczym, gdzie dowodził eskadrą i dywizjonem szkolnym. W latach 1935–1939 zajmował stanowiska sztabowe w Dowództwie Lotnictwa MSWojsk., dochodząc do stopnia podpułkownika. Po 1939 nie został przyjęty do Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Zmarł w Londynie w 1975 roku, jego prochy złożono w krematorium Golders Green.

Stanisław Jasiński (1891 – 1932). Pułkownik dyplomowany pilot Wojska Polskiego, jeden z najwybitniejszych polskich lotników okresu międzywojennego. Przynależał do 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. W 1908 roku uzyskał maturę w gimnazjum realnym w Kołomyji, a następnie studiował na Akademii Górniczej w Leoben. W latach 1912–1914 był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich. 1 sierpnia 1914 roku został powołany do 1. pułku ułanów armii austro-węgierskiej. W sierpniu 1915 roku ukończył Szkołę Oficerską Rezerwy Kawalerii, a w maju 1916 roku szkołę obserwatorów lotniczych w Wiener Neustadt. Od grudnia 1916 do marca 1918 roku latał jako obserwator na froncie, po czym przeszedł kurs pilotażu podstawowego oraz szkolenie w szkole pilotów myśliwskich w Sarajewie, obejmując stanowisko dowódcy 37. myśliwskiej kompanii lotniczej. Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Na lotnisku Rakowice pod Krakowem zorganizował I eskadrę bojową (późniejszą 5 eskadrę lotniczą), której był dowódcą do stycznia 1920 roku. Następnie pełnił funkcję dowódcy III grupy lotniczej, a od marca do sierpnia 1920 roku był pomocnikiem szefa Departamentu III Żeglugi Powietrznej Ministerstwa Spraw Wojskowych i jednocześnie szefem Sekcji I Organizacji. Po wojnie pełnił funkcję szefa lotnictwa Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego, gdzie opowiadał się za rozbudową lotnictwa wojskowego. W 1922 roku ukończył kurs doszkolenia w Wyższej Szkole Wojennej, uzyskując tytuł oficera Sztabu Generalnego. Przynależał do 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. W 1924 roku awansował na podpułkownika, a w 1925 roku został komisarzem lotniczym w Oddziale IV Sztabu Generalnego. Po trzech miesiącach przeniesiono go na własną prośbę do rezerwy. W 1928 roku powrócił do służby czynnej jako zastępca dowódcy 6. Pułku Lotniczego we Lwowie. Następnie pełnił funkcję inspektora wyszkolenia Departamentu Aeronautyki MSWojsk, pierwszego zastępcy szefa Departamentu Aeronautyki MSWojsk oraz dowódcy 3. Grupy Aeronautycznej. W 1932 roku otrzymał awans na pułkownika. Zginął 10 sierpnia 1932 roku w wypadku samochodowym w Nowym Sączu.

Walerian Jasionowski (ur. 10 lutego 1905 w Telikach – zm. 17 czerwca 1977 w Los Angeles) – kapitan pilot Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, związany z 2. Pułkiem Lotniczym w Krakowie. W 1928 roku ukończył Oficerską Szkołę Lotnictwa jako obserwator i został skierowany do Morskiego Dywizjonu Lotniczego, gdzie służył w II Eskadrze Morskiej Niszczycielskiej (późniejszej Morskiej Eskadrze Wielosilnikowej). W tym okresie pełnił m.in. funkcję dowódcy plutonu uzbrojenia, uczestnicząc w służbie morskiego lotnictwa rozpoznawczo-uderzeniowego. W 1934 roku został przeniesiony do 2. Pułku Lotniczego w Krakowie, gdzie przeszedł przeszkolenie pilotażowe i został przydzielony do 121 eskadry myśliwskiej. W kolejnych latach pełnił funkcje liniowe i dowódcze, a w 1937–1938 dowodził eskadrą. W 1938 awansowany na kapitana. W kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję oficera taktycznego III/2 dywizjonu, a po śmierci Mieczysława Medweckiego objął dowództwo dywizjonu. Organizował system naprowadzania radiowego myśliwców i uczestniczył w działaniach bojowych. Po agresji ZSRR wydał rozkaz ewakuacji do Rumunii, a następnie przedostał się przez Francję do Wielkiej Brytanii. W 1940 roku organizował szkolenie polskich pilotów we Francji, a następnie ewakuował się do Wielkiej Brytanii, gdzie otrzymał numer służbowy RAF P-0702. W 1940 krótko dowodził formowanym 308 Dywizjonem Myśliwskim. W latach 1942–1943 służył w 315 i 303 Dywizjonie Myśliwskim, a następnie pełnił funkcje sztabowe w strukturach RAF i USAAF jako oficer operacyjny i kontroler naprowadzania. Po wojnie ukończył Wyższą Szkołę Lotniczą, po czym pozostał na emigracji. Osiedlił się w Stanach Zjednoczonych, gdzie zmarł w 1977 roku w Los Angeles.

Stefan Jasnorzewski (ur. 20 sierpnia 1901 w Burzance – zm. 23 sierpnia 1970 w Londynie) – kapitan pilot Wojska Polskiego i Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, uczestnik bitwy o Anglię, związany z 2. Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Pochodził z rodziny ziemiańskiej z Wołynia. W młodości uczył się w Kijowie, a po rewolucji październikowej powrócił do odrodzonej Polski i wstąpił do Wojska Polskiego. Należał do grona pierwszych lotników wojskowych II RP, służąc jako porucznik w 2. Pułku Lotniczym w Krakowie. W latach 1934–1939 pełnił służbę instruktorską w Centrum Wyszkolenia Lotnictwa w Dęblinie, gdzie był m.in. instruktorem i adiutantem. W 1931 roku ożenił się z poetką Marią Pawlikowską-Jasnorzewską. Po wybuchu II wojny światowej ewakuował się wraz z żoną przez Rumunię i Francję do Wielkiej Brytanii. Tam służył w RAF, posiadając numer służbowy P-0571 i stopień Flight Lieutenant (kapitan lotnictwa). Brał udział w działaniach związanych z bitwą o Anglię, pełniąc również służby naziemne i techniczne. Po śmierci żony w 1945 roku wycofał się z czynnej służby. Zmarł w 1970 roku w Londynie i został pochowany obok żony na Southern Cemetery w Manchesterze.

Józef Jeleń (1917 -1939). Podporucznik pilot Wojska Polskiego. Przynależał do 2 Pułku Lotniczego w Krakowie oraz 22 Eskadry Bombowej Lekkiej. Zginął 3 września 1939 roku podczas kampanii wrześniowej. Pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Olesnie przy ul. Dworcowej.

Jan Kazimierz Józefkowicz (1913-?). Porucznik pilot Wojska Polskiego i Flight Lieutenant RAF. Przynależał do 2 Pułku Lotniczego w Krakowie, gdzie odnotowany był jako obserwator. Służył w 307 Dywizjonie Myśliwskim oraz 21 Eskadrze Bombowej Lekkiej. Dalsze jego losy nie są znane w dostępnych źródłach. Pochowany w Orangeville w Kanadzie.

Paweł Kaczmarczyk (1901–1987). Porucznik pilot Wojska Polskiego, oficer 2. Pułku Lotniczego w Krakowie. Służył w 2. Pułku Lotniczym w Krakowie jako pilot wojskowy. W latach trzydziestych XX wieku odnotowany w dokumentach pułku jako czynny pilot. Dalsze dane dotyczące jego służby i życia nie są znane.

Kazimierz Kalinowski (1901–1925). Plutonowy pilot Wojska Polskiego, żołnierz 2. Pułku Lotnictwa w Krakowie, członek 21. Eskadry Bombowej Lekkiej. Służył w 2. Pułku Lotniczym w Krakowie, gdzie był członkiem 21. Eskadry Bombowej Lekkiej. W ramach służby wykonywał zadania lotnicze jako pilot wojskowy. Zginął 13 sierpnia 1925 roku w wypadku lotniczym koło Ojcowa na samolocie Ansaldo A.300, wraz z porucznikiem kawalerii Paszkiewiczem. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym przy ul. Prandoty w Krakowie.

Tadeusz Kalinowski (1916–1939). Podporucznik obserwator Wojska Polskiego, absolwent Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie, oficer 22. Eskadry Bombowej Brygady Bombowej, uczestnik kampanii polskiej 1939 roku. Ukończył Szkołę Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie (11. promocja). 15 października 1938 roku został mianowany podporucznikiem obserwatorem i przydzielony do 2. Pułku Lotniczego w Krakowie. W kampanii polskiej 1939 roku pełnił funkcję obserwatora w 22. Eskadrze Bombowej, działającej w składzie Brygady Bombowej. 3 września 1939 roku wystartował z lotniska Kamień koło Radomia na samolocie PZL P.23 „Karaś” jako dowódca załogi w składzie: pilot plutonowy Gustaw Hławiczka oraz kapral strzelec A. Ustupski. Załoga wykonała zadanie bombardowania niemieckich kolumn pancernych w rejonie Radomsko–Pławno, po czym została zaatakowana przez niemieckie myśliwce. Mimo zestrzelenia jednego z nich przez strzelca pokładowego, samolot został poważnie uszkodzony; podczas przymusowego lądowania Kalinowski odniósł ciężkie obrażenia. Ranny został uratowany przez miejscową ludność i przewieziony do Warszawy, gdzie zmarł 18 września 1939 roku. Został pochowany na cmentarzu wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Władysław Kalkus (1892–1945). Generał brygady Wojska Polskiego, pilot, kawaler Orderu Wojennego Virtuti Militari. Po ukończeniu szkoły oficerskiej w 1913 roku rozpoczął służbę w armii austro-węgierskiej, uczestnicząc w działaniach wojennych na frontach I wojny światowej. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. W 1918 r. brał udział w obronie Lwowa, a następnie związał swoją karierę wojskową z lotnictwem. W 1921 roku objął dowództwo eskadry wywiadowczej, później pełnił funkcję dowódcy dywizjonu lotniczego. Służył również w Centralnych Zakładach Lotniczych oraz Ministerstwie Spraw Wojskowych. Był związany z 2. Pułkiem Lotniczym w Krakowie. W 1929 r. został zastępcą dowódcy pułku lotniczego w Poznaniu. W 1938 roku sprawował funkcję dowódcy lotnictwa Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Śląsk”. W czasie kampanii polskiej 1939 r. pełnił obowiązki dowódcy lotnictwa w Ministerstwie Spraw Wojskowych. Po zakończeniu wojny przebywał na emigracji w Wielkiej Brytanii, gdzie zmarł 25 lutego 1945 roku. Został pochowany na cmentarzu Layton Cemetery w Blackpool.

Edward Karaś (1892–1977). Major obserwator Wojska Polskiego, lotnik, oficer Polskich Sił Zbrojnych, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, kawaler Orderu Wojennego Virtuti Militari. Służbę wojskową rozpoczął w Legionach Polskich, walcząc w 2. oraz 3. pułku piechoty. Po zakończeniu I wojny światowej trafił do Polskich Sił Zbrojnych we Francji, a w 1919 roku służył w 580. eskadrze wywiadowczej Salmsonów. Po powrocie do kraju uczestniczył w walkach o Pomorze Gdańskie oraz na froncie litewsko-białoruskim.

W czasie wojny polsko-bolszewickiej objął dowództwo 18. Eskadry Wywiadowczej, która w końcowej fazie konfliktu została przekształcona w jednostkę myśliwską. Po wojnie kontynuował służbę w lotnictwie polskim. W 1922 roku został dowódcą 8. Eskadry Wywiadowczej, a następnie dowodził II dywizjonem w 2. Pułku Lotniczym. W 1929 roku objął stanowisko zastępcy dowódcy 2. Pułku Lotniczego, a w 1933 roku został komendantem 3. Pułku Lotniczego w Poznaniu, gdzie służył do 1937 roku. Odznaczony został m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, czterema Krzyżami Walecznych, Krzyżem Niepodległości oraz Polową Odznaką Obserwatora.

Zmarł 18 grudnia 1977 roku w Bochni i został pochowany na cmentarzu komunalnym w Bochni.

Stanisław Karpiński (1891–1982). Generał brygady pilot Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Powietrznych na Zachodzie, uczestnik I i II wojny światowej, instruktor, działacz emigracyjny, autor literatury lotniczej. W 1913 roku został powołany do armii Imperium Rosyjskiego, gdzie służył w 15. Brygadzie Artylerii. W 1915 roku ukończył Wojskową Szkołę Lotniczą w Odessie, uzyskując dyplom pilota wojskowego. Następnie służył w 36. Dywizjonie Lotniczym operującym na froncie rosyjsko-rumuńskim. W 1917 roku został zestrzelony przez artylerię przeciwlotniczą, po czym po rekonwalescencji pełnił funkcję instruktora w szkole lotniczej w Odessie. W tym samym roku wstąpił do tajnego Związku Wojskowego Polaków w Odessie, uczestnicząc w organizowaniu polskich formacji lotniczych. W 1918 roku przedostał się do odrodzonego Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, gdzie dowodził działaniami lotniczymi i współtworzył Bojowy Oddział Lotniczy Wojska Polskiego. W 1920 roku awansował na porucznika, a w 1922 roku na kapitana. Służył w 2. Pułku Lotniczym w Krakowie. W okresie międzywojennym był jednym z pionierów lotnictwa sportowego i długodystansowego. W 1931 roku odbył rajd dookoła Polski i Europy, w 1932 roku lot do Azji, a w 1935 roku próbę przelotu do Australii. Był także autorem książek i publikacji lotniczych, m.in. o lotach dalekodystansowych, oraz scenariusza filmu lotniczego „Skrzydlaty zwycięzca” (1923). Po wybuchu II wojny światowej pełnił funkcję kierownika współpracy z lotnictwem Francji i Wielkiej Brytanii w Sztabie Naczelnego Dowódcy Lotnictwa gen. Józefa Zająca. Po ewakuacji przez Rumunię organizował polskie lotnictwo we Francji, a następnie w Wielkiej Brytanii. W 1940 roku awansował na pułkownika, a po wojnie objął funkcję dowódcy Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Po rozwiązaniu PSP pozostał na emigracji. W latach 1950–1954 był prezesem Stowarzyszenia Lotników Polskich w Wielkiej Brytanii. W 1958 roku osiedlił się w Los Angeles, gdzie zmarł 30 stycznia 1982 roku. Odznaczony m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych, Medalem Niepodległości, Złotym Krzyżem Zasługi oraz brytyjskim Orderem Imperium Brytyjskiego.

Ludwik Karst (1898–1940). Kapitan pilot Wojska Polskiego, oficer lotnictwa szkolnego, instruktor pilotażu, ofiara zbrodni katyńskiej. W Wojsku Polskim służył od 1918 roku. Ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy, po czym związał swoją karierę z lotnictwem. Był związany z 2. Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Ukończył kurs instruktorski w Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa. Od 1937 roku pełnił funkcję dowódcy eskadry ćwiczebnej w Wyższej Szkole Pilotażu w Grudziądzu. W 1938 roku awansował na kapitana. W styczniu 1939 roku objął stanowisko adiutanta komendanta Wyższej Szkoły Pilotażu.

Po agresji ZSRR na Polskę został aresztowany i osadzony w obozie w Kozielsku. W 1940 roku znalazł się wśród ofiar zbrodni katyńskiej.

Włodzimierz Eugeniusz Karwowski (1912–1978). Podporucznik pilot Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Powietrznych, as myśliwski, dowódca 306. Dywizjonu Myśliwskiego „Toruńskiego”. Syn Mikołaja i Anieli z domu Chodnikiewicz. Ukończył Państwowe Gimnazjum Męskie im. Stefana Żeromskiego w Kielcach, gdzie zdał maturę w 1934 roku. Następnie odbył kurs unitarny w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, po czym w 1935 roku wstąpił do Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie, którą ukończył 15 października 1937 roku z promocją na podporucznika. W tym okresie zmienił nazwisko z Chłopek na Karwowski. Po ukończeniu szkolenia został przydzielony do 133. Eskadry Myśliwskiej 3. Pułku Lotniczego w Poznaniu. Przynależał również do 2. Pułku Lotniczego w Krakowie. Po rozwiązaniu eskadry w 1937 roku pełnił funkcję instruktora w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Po wybuchu II wojny światowej ewakuował się przez Rumunię, Jugosławię i Grecję do Francji, gdzie przeszedł przeszkolenie na samolotach MS.406. W marcu 1940 roku dołączył do francuskiego dywizjonu myśliwskiego II/6, odnosząc dwa zwycięstwa powietrzne nad lotnictwem niemieckim. Po upadku Francji przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie 23 lipca 1940 roku został przydzielony do 302. Dywizjonu Myśliwskiego „Poznańskiego”. Brał udział w Bitwie o Anglię, zestrzeliwując 18 września 1940 roku niemiecki bombowiec Ju 88. W 1941 roku objął funkcję dowódcy eskadry „B” w 302. Dywizjonie, następnie służył w 316. Dywizjonie Myśliwskim „Warszawskim”, a od 1943 roku dowodził 306. Dywizjonem Myśliwskim „Toruńskim”. Po wojnie pełnił służbę instruktorską w jednostkach RAF, m.in. w 61 Operational Training Unit oraz Central Gunnery School. W 1947 roku odszedł ze służby w stopniu majora (Polskie Siły Powietrzne) oraz Flight Lieutenanta RAF. Osiedlił się w Nowej Zelandii, gdzie prowadził gospodarstwo rolne. Zmarł 29 maja 1978 roku w Auckland i został pochowany na cmentarzu Purewa Cemetery

Tomasz Kasprzyk (?–?). Porucznik obserwator Wojska Polskiego, oficer lotnictwa, żołnierz Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Służył w 2. Pułku Lotniczym w Krakowie jako obserwator. W czasie II wojny światowej kontynuował służbę w Polskich Siłach Powietrznych w Wielkiej Brytanii, gdzie został przydzielony do 305. Dywizjonu Bombowego „Ziemi Wielkopolskiej”. W nocy z 2 na 3 maja 1941 roku został zestrzelony przez nocny myśliwiec. Jego samolot rozbił się w rejonie Budel, a załoga dostała się do niewoli niemieckiej.

Tadeusz Kaszycki (1910–1988). Porucznik rezerwy pilot Wojska Polskiego, oficer 23. Eskadry Towarzyszącej, uczestnik kampanii polskiej 1939 roku. Służył w 2. Pułku Lotniczym w Krakowie. W kampanii polskiej 1939 roku był członkiem 23. Eskadry Towarzyszącej, wykonując zadania lotnicze w działaniach bojowych. Po wojnie przebywał na emigracji. Zmarł 19 kwietnia 1988 roku w Londynie.

Tadeusz Wilhelm Kawalecki (1915–1971). Kapitan pilot Wojska Polskiego, oficer 151. Dywizjonu RAF, uczestnik Bitwy o Anglię. Służył w 2. Pułku Lotniczym w Krakowie. W marcu 1939 roku należał do 121. Eskadry Myśliwskiej. W czasie II wojny światowej walczył w Polskich Siłach Powietrznych w Wielkiej Brytanii jako członek 151. Dywizjonu RAF.

Został pochowany na cmentarzu Avondale Cemetery w Stratford w Kanadzie.

Erwin Stanisław Kawnik (1913–1941). Podporucznik pilot Wojska Polskiego, oficer 308. Dywizjonu Myśliwskiego, ostatni dowódca 123. Eskadry Myśliwskiej w kampanii polskiej 1939 roku. Służył w 2. Pułku Lotniczym w Krakowie. W kampanii polskiej 1939 roku pełnił funkcję ostatniego dowódcy 123. Eskadry Myśliwskiej. W czasie II wojny światowej służył w 308. „Krakowskim” Dywizjonie Myśliwskim Polskich Sił Powietrznych. Zmarł 2 lipca 1941 roku.

Antoni Kępczyński (1917–1989). Kapral pilot Wojska Polskiego, mechanik elektryk, żołnierz Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Służył w 2. Pułku Lotniczym w Krakowie jako kapral pilot i elektryk plutonowy. W czasie II wojny światowej był związany z 303. i 308. Dywizjonem Myśliwskim. Zmarł 25 sierpnia 1989 roku w Warszawie.

Jan Klimek (?–1939).Podchorąży obserwator Wojska Polskiego, oficer 22. Eskadry Bombowej, uczestnik kampanii polskiej 1939 roku. Służył w 2. Pułku Lotniczym w Krakowie jako członek 22. Eskadry Bombowej. Zginął 3 września 1939 roku. Został pochowany na cmentarzu parafialnym Przemienienia Pańskiego w Częstochowie.

Antoni Kłosiński (1904–1943). Kapitan obserwator Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, dowódca 22. Eskadry Bombowej, uczestnik II wojny światowej. W 1925 roku został skierowany do Oficerskiej Szkoły Lotnictwa w Grudziądzu, którą ukończył w 1927 roku jako obserwator (I promocja, 37. lokata) w stopniu sierżanta podchorążego obserwatora. Otrzymał przydział do 21. Eskadry Liniowej 2. Pułku Lotniczego w Krakowie. W 1928 roku awansował na podporucznika, w 1931 roku na porucznika, a w 1937 roku na kapitana. Od września 1934 roku pełnił funkcję komendanta Przysposobienia Wojskowo-Lotniczego przy Aeroklubie Krakowskim. W latach 1935–1937 dowodził plutonem I/26. Od 23 października 1937 roku do 31 grudnia 1938 roku był dowódcą 22. Eskadry Bombowej 2. Pułku Lotniczego w Krakowie. W latach 1938–1939 był słuchaczem III Kursu Wyższej Szkoły Lotniczej w Warszawie. Po kampanii wrześniowej 1939 roku przedostał się przez Rumunię i Francję do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do RAF. Początkowo pełnił służbę naziemną, następnie przeszedł przeszkolenie jako strzelec samolotowy (18 OTU) i otrzymał przydział do 301. Dywizjonu. W latach 1942–1943 szkolił się również jako nawigator w 5 Air Observers School oraz ponownie w 18 OTU.

22 maja 1943 roku wystartował z bazy RAF Finningley na samolocie Wellington BJ656 w locie treningowym. Maszyna rozpadła się w powietrzu nad Swanbourne; cała załoga zginęła. Został pochowany na cmentarzu w Halton.

Roman Kloss (?–?). Porucznik pilot Wojska Polskiego, oficer lotnictwa, przeniesiony z korpusu artylerii do służby lotniczej. W okresie między 1924 a 1939 rokiem został przeniesiony z korpusu oficerów artylerii do stałej służby w lotnictwie. Służył w 2. Pułku Lotniczym w Krakowie.

Karol Kłyszcz (1914–1941) – kapral pilot Wojska Polskiego, lotnik Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Służył w 2. Pułku Lotniczym w Krakowie jako pilot wojskowy. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Wielkiej Brytanii i kontynuował służbę w Polskich Siłach Powietrznych. Był związany z 3. Operational Training Unit, gdzie uczestniczył w szkoleniu lotniczym. Zmarł 28 marca 1941 roku. Został pochowany w hrabstwie Devon w Wielkiej Brytanii.

Ryszard Koczor (1916–1940) – podchorąży pilot Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, pilot 308. Dywizjonu Myśliwskiego. Służył w 2. Pułku Lotniczym w Krakowie. Po klęsce Polski w 1939 roku przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie kontynuował służbę w Polskich Siłach Powietrznych. W czasie II wojny światowej był pilotem 308. Dywizjonu Myśliwskiego. Zginął 2 grudnia 1940 roku podczas lotu treningowego. Jego samolot we mgle zderzył się z linami balonu zaporowego i rozbił się w pobliżu Ryton-on-Dunsmore w hrabstwie Warwickshire w Anglii.

Mieczysław Konarski (1896–1982) – kapitan pilot Wojska Polskiego, oficer techniczny lotnictwa wojskowego. Służył w 2. Pułku Lotnicczym w Krakowie, gdzie pełnił obowiązki oficera technicznego. Był również związany z Dowództwem Szkół Podchorążych, uczestnicząc w szkoleniu i organizacji kadr wojskowych. Po zakończeniu służby przebywał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł 24 sierpnia 1982 roku. Został pochowany na cmentarzu St. Pancras Cemetery w Londynie.

Jan Konikowski (?–?) – porucznik obserwator Wojska Polskiego, oficer 2. Pułku Lotniczego w Krakowie. Służył w 2. Pułku Lotniczym w Krakowie. W maju 1939 roku był członkiem 29. Eskadry Towarzyszącej. W czasie kampanii polskiej 1939 roku służył w 26. Eskadrze Towarzyszącej, wykonując zadania obserwacyjne i rozpoznawcze. W trakcie działań bojowych jego samolot został zestrzelony przez niemiecką obronę przeciwlotniczą. Po zestrzeleniu dostał się do niewoli. Jego dalsze losy pozostają nieznane, a w źródłach figuruje jako zaginiony.

Kazimierz Konopka (1899–1953) – sierżant pilot Wojska Polskiego, żołnierz 2. Pułku Lotnictwa w Krakowie. Służył w 2. Pułku Lotniczym w Krakowie jako pilot wojskowy. W czasie służby wykonywał obowiązki lotnicze w ramach jednostki. Zmarł 23 sierpnia 1953 roku. Został pochowany na cmentarzu w Krakowie.

Walenty Kopa (1915–1942). Kapral pilot Wojska Polskiego, pilot 316. Dywizjonu Myśliwskiego „Warszawskiego”, uczestnik kampanii polskiej 1939 roku i Polskich Sił Powietrznych na Zachodzie. Służył w 2. Pułku Lotniczym w Krakowie, gdzie był członkiem 23. Eskadry Towarzyszącej, pełniąc funkcję pilota. W kampanii polskiej 1939 roku uczestniczył w działaniach bojowych eskadry. Po klęsce Polski przedostał się do Francji, a następnie do Wielkiej Brytanii, gdzie służył w 316. Dywizjonie Myśliwskim „Warszawskim”.

Zginął 20 lutego 1942 roku po zestrzeleniu; wodował w rejonie Fécamp we Francji. Mimo użycia pontonu ratunkowego utonął w morzu.

Jan Kopciuch (1901–1931). Sierżant pilot Wojska Polskiego, lotnik 2. Pułku Lotniczego. Służył w 2. Pułku Lotniczym, gdzie pełnił obowiązki pilota wojskowego. Zginął śmiercią lotnika 18 września 1931 roku. Został pochowany na cmentarzu parafialnym przy ul. Miechowskiej w Wolbromiu.

Jan Korepta (1916–1942). Starszy szeregowy pilot Wojska Polskiego, sierżant (Sergeant) Królewskich Sił Powietrznych RAF, lotnik Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii.

W 1937 roku dołączył do 23. Eskadry Towarzyszącej 2. Pułku Lotniczego w Krakowie, która w czasie kampanii wrześniowej 1939 roku pełniła funkcje rozpoznawcze i obserwacyjne. Eskadra wykonywała m.in. zadania rozpoznawcze nad rejonem Gródka Jagiellońskiego oraz Lasów Janowskich. Po klęsce Polski przedostał się przez Rumunię i Francję do Wielkiej Brytanii, gdzie przeszedł szkolenie w RAF. Następnie został przydzielony do 305. Dywizjonu Bombowego Polskich Sił Powietrznych. Zginął 28 sierpnia 1942 roku podczas nalotu na Saarbrücken. Jego samolot został zestrzelony przez nocnego myśliwca nad Belgią; maszyna eksplodowała w powietrzu i spadła w rejonie Wihogne koło Liège. Został pochowany na cmentarzu wojennym Heverlee War Cemetery w Belgii.

Antoni Kosturkiewicz (1914–1942) – kapral pilot Wojska Polskiego, sierżant lotniczy (Flight Sergeant) Królewskich Sił Powietrznych RAF, żołnierz Polskich Sił Powietrznych, pilot 304. Dywizjonu Bombowego. Służył w 2. Pułku Lotnictwa w Krakowie, gdzie w czasie kampanii polskiej 1939 roku był członkiem 22. Eskadry Bombowej. Uczestniczył w działaniach bojowych lotnictwa bombowego Wojska Polskiego. Po ewakuacji do Wielkiej Brytanii wstąpił do Polskich Sił Powietrznych i służył w 304. Dywizjonie. Zmarł 11 lipca 1942 roku w wyniku wypadku lotniczego podczas lotu treningowego. Po starcie z bazy RAF Bramcote doszło do awarii silnika i przymusowego lądowania, w trakcie którego poniósł śmierć. Został pochowany na cmentarzu Newark-on-Trent w Wielkiej Brytanii.

Paweł Kowala (1913–2004) – starszy szeregowy pilot Wojska Polskiego, podoficer lotnictwa, żołnierz Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, pilot 308. Dywizjonu Myśliwskiego „Krakowskiego”. 5 listopada 1935 roku został powołany do czynnej służby wojskowej i skierowany do 2. Pułku Lotniczego na krakowskich Rakowicach. Po szkoleniu rekrutskim odbył kurs obsługi samolotów, a następnie służył jako pomocnik mechanika w 122. Eskadrze Myśliwskiej. W kolejnych latach przechodził dalsze szkolenia podoficerskie i instruktorskie w Eskadrze Szkolnej 2. Pułku Lotniczego oraz jako instruktor kursów podoficerskich. W 1937 roku rozpoczął szkolenie pilotażowe, które ukończył w 1938 roku. Następnie odbył kurs w Szkole Pilotażu w Grudziądzu, gdzie szkolił się na samolotach PZL P.7 w zakresie akrobacji i walki powietrznej. Po powrocie do 122. Eskadry pełnił służbę jako pilot, awansując do stopnia podoficera zawodowego. Po wybuchu II wojny światowej uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 roku. Po klęsce przedostał się przez Rumunię i Francję do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do Polskich Sił Powietrznych. Służył w 308. Dywizjonie Myśliwskim „Krakowskim”, biorąc udział w obronie Birmingham i Coventry oraz w patrolach nad południową Anglią i eskortach konwojów. Po wojnie przebywał w Wielkiej Brytanii, gdzie został zwolniony z niewoli i pozostał na emigracji. Zajmował się pracą cywilną jako zegarmistrz. Zmarł w grudniu 2004 roku w Londynie. Był odznaczony m.in. Krzyżem Walecznych, dwukrotnie Medalem Lotniczym oraz Polowym Znakiem Pilota (nr 564).

Eugeniusz Kowalczyk (1903–1949) – major pilot Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, oficer 300. Dywizjonu Bombowego, instruktor i dowódca eskadr szkolnych, uczestnik II wojny światowej. Ukończył szkołę handlową w Radomiu, po czym w 1925 roku wstąpił do Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Grudziądzu. Ukończył ją z 54. lokatą (I promocja) w stopniu sierżanta podchorążego obserwatora i otrzymał przydział do 21. Eskadry Liniowej 2. Pułku Lotniczego. W 1930 roku odbył szkolenie pilotażowe, a w latach 1931–1933 pełnił funkcję oficera sportowego 2. Pułku Lotniczego. W 1935 roku został przeniesiony do Ośrodka Przysposobienia Wojskowo-Lotniczego w Sadkowie, gdzie dowodził ćwiczebną eskadrą pilotażu. W 1938 roku awansował na kapitana. W marcu 1939 roku służył w Szkole Podchorążych Rezerwy Lotnictwa w Sadkowie jako dowódca eskadry szkolnej. Po wybuchu II wojny światowej został ewakuowany na wschód i dostał się do niewoli radzieckiej. Przebywał w łagrach na Syberii, po czym wstąpił do Armii Andersa. Przeszedł szlak ewakuacyjny przez Tockoje, Kujbyszew, Kołtubankę i Kiermine, następnie przez Persję i Palestynę dotarł do Wielkiej Brytanii. W 1942 roku objął dowództwo „Eskadry Łącznikowej przy Armii gen. Andersa w ZSRR”. Wstąpił do Polskich Sił Powietrznych w RAF (nr służbowy P-2042) i latał bojowo w 300. Dywizjonie Bombowym. Po wojnie został zdemobilizowany i repatriowany do Polski. Zmarł 7 listopada 1949 roku w Gliwicach. Został pochowany w grobie rodzinnym na cmentarzu rzymskokatolickim w Radomiu przy ul. Limanowskiego.

Tadeusz Kowalecki (1915–1971) – podporucznik pilot Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, pilot 151. Dywizjonu RAF, instruktor i oficer sztabowy, weteran Bitwy o Anglię. Ukończył Politechnikę Lwowską w 1932 roku, a następnie Szkołę Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Od 1938 roku służył w 2. Pułku Lotniczym, a w 1939 roku w 121. Eskadrze Myśliwskiej. Po kampanii wrześniowej przedostał się przez Rumunię do Francji, a następnie do Wielkiej Brytanii w 1940 roku. W czasie Bitwy o Anglię latał w 151. Dywizjonie RAF na samolotach Hurricane. Następnie pełnił służbę instruktorską w szkołach pilotażu oraz w sztabie 84. Grupy RAF. W kwietniu 1945 roku został wzięty do niewoli niemieckiej podczas lotu nad Holandią, a 6 maja 1945 roku został uwolniony. Po zakończeniu wojny został zwolniony ze służby w 1946 roku w stopniu Squadron Leader i wyemigrował do Kanady. Zmarł 19 kwietnia 1971 roku w Stratford w Ontario i został pochowany na cmentarzu Avondale Cemetery.

Konstanty Koziełło (1895–1926) – major obserwator Wojska Polskiego, oficer lotnictwa, kawaler Orderu Wojennego Virtuti Militari, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej. Ukończył Korpus Kadetów w Połocku oraz szkołę artylerii, uzyskując stopień chorążego. W 1917 roku został mianowany podporucznikiem. Po zakończeniu działań wojennych w 1918 roku powrócił do Polski i 31 grudnia 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego. Służył w 8. pułku artylerii polowej, gdzie pełnił funkcje dowódcy baterii. W 1919 roku został przeniesiony do 7. pułku artylerii polowej, a następnie do Oficerskiej Szkoły Obserwatorów Lotniczych w Warszawie. W 1920 roku ukończył kurs obserwatorski i został przydzielony do 14., a następnie 10. eskadry wywiadowczej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, za co został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari. Następnie służył jako obserwator w 12. eskadrze wywiadowczej. W latach powojennych pełnił służbę w 2. Pułku Lotniczym w Krakowie, a w 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana. Następnie został przeniesiony do 1. Pułku Lotniczego w Warszawie, gdzie pełnił funkcję oficera taktycznego. W 1923 roku ukończył kurs doszkalający w Szkole Podchorążych Piechoty, po czym objął stanowisko komendanta szkoły podoficerskiej. W 1924 roku został dowódcą 12. Eskadry Wywiadowczej, a w 1925 roku ponownie pełnił funkcję oficera taktycznego pułku. 3 maja 1926 roku awansował na stopień majora. Zginął 15 maja 1926 roku podczas przewrotu majowego w trakcie wykonywania lotu rozpoznawczego – jego samolot został zestrzelony. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Franciszek Kozłowski (1917–1943) – podporucznik pilot Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, pilot 501. Dywizjonu RAF i 316. Dywizjonu Myśliwskiego „Warszawskiego”. W 1936 roku zdał maturę w Państwowym Seminarium Nauczycielskim w Jędrzejowie. Od 1 września 1936 roku służył w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, a od 3 stycznia 1937 roku w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. 15 czerwca 1939 roku został przydzielony do 122. Eskadry w 2. Pułku Lotniczego w Krakowie. W czasie kampanii polskiej 1939 roku jego jednostka działała w ramach Armii „Kraków”. 1 września 1939 roku wykonał trzy loty bojowe, a 2 i 3 września brał udział w walkach powietrznych zakończonych zestrzeleniami samolotów nieprzyjaciela. Po agresji ZSRR 17 września 1939 roku ewakuował się do Rumunii, a następnie przez Bliski Wschód i Francję dotarł do Wielkiej Brytanii. Wstąpił do Polskich Sił Powietrznych w RAF. Przeszedł szkolenie w 5. Operational Training Unit w Aston Down na samolotach Hurricane. 5 sierpnia 1940 roku został przydzielony do 501. Dywizjonu Myśliwskiego RAF. Podczas Bitwy o Anglię został zestrzelony 18 sierpnia 1940 roku i przeszedł długą rekonwalescencję. Po powrocie do służby 25 lutego 1941 roku trafił do 316. Dywizjonu Myśliwskiego „Warszawskiego”. Zaginął 13 marca 1943 roku podczas lotu bojowego eskortowego nad Francją. Został pochowany na cmentarzu wojennym w Hautot-sur-Mer koło Dieppe.

Jan Kremski (1914–1941) – kapral pilot Wojska Polskiego, podchorąży i oficer Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii (Flying Officer RAF), as myśliwski, uczestnik kampanii polskiej 1939 roku, kampanii francuskiej 1940 oraz Bitwy o Anglię. Służył w 2. Pułku Lotniczym w Krakowie. W 1937 roku wraz z por. Władysławem Nowakiem i ppor. Antonim Ostowiczem zwyciężył w Centralnych Zawodach Lotnictwa Myśliwskiego, zdobywając Puchar im. płk. pil. Stanisława Jasińskiego. W kampanii polskiej 1939 roku walczył w 121. Eskadrze Myśliwskiej. 1 września odniósł zwycięstwo nad He 111 w rejonie Skoczowa, a 3 września uczestniczył w zestrzeleniu kolejnego He 111. Brał również udział w walkach powietrznych nad Trzyńcem i Kłajem, a także w uszkodzeniu samolotów Hs 126 i Do 17. W czasie walk we Francji w 1940 roku działał w ramach V Klucza Kominowego „Kos”, gdzie uczestniczył w zniszczeniu kilku bombowców He 111. Po ewakuacji do Wielkiej Brytanii otrzymał numer służbowy P-1531 i służył w 145. Dywizjonie RAF, a następnie w 308. Dywizjonie Myśliwskim. 7 lipca 1941 roku odniósł zwycięstwo nad Me 109 podczas operacji Circus 38. Zginął 14 sierpnia 1941 roku podczas walk nad Francją w rejonie Saint-Omer, pilotując samolot Spitfire IIA (P8310, ZF-E). Został pochowany na cmentarzu wojennym w Dunkierce.

Chrystian Kretowicz (1896–1975) – major obserwator Wojska Polskiego. Urodził się 13 sierpnia 1896 roku we Lwowie, zmarł 3 czerwca 1975 roku w San Diego. W czasie I wojny światowej służył w Legionach Polskich w szeregach I Brygady Legionów Polskich, a następnie brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po odzyskaniu niepodległości pełnił służbę w Wojsku Polskim, m.in. w 39 Pułku Piechoty (1922). W latach 1923, 1924 i 1934 był oficerem 2 Pułku Lotniczego w Krakowie, związanym z lotnictwem jako obserwator. W czasie II wojny światowej służył w Armii Polskiej na Wschodzie. Po wojnie pozostał na emigracji w Stanach Zjednoczonych, gdzie zmarł w San Diego.

Tadeusz Krieger (?–?) – starszy szeregowy pilot Wojska Polskiego, żołnierz 122. Eskadry Myśliwskiej 2. Pułku Lotniczego w Krakowie. Służył w 2. Pułku Lotniczym w Krakowie, w składzie 122. Eskadry Myśliwskiej. W dokumentach zachował się jako pilot o stopniu starszego szeregowca. Brak szerszych danych dotyczących dalszych losów, przebiegu służby oraz dat życia.

Antoni Krok (1900–1921) – sierżant pilot Wojska Polskiego, żołnierz 14. Eskadry Lotniczej w Krakowie. Służył w 14. Eskadrze Lotniczej w Krakowie jako pilot wojskowy. W okresie służby wykonywał zadania lotnicze w ramach jednostki. Zginął 21 listopada 1921 roku śmiercią lotnika. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Aleksander Król (1890–1971). Inżynier architekt, konserwator zabytków, oficer Wojska Polskiego w stopniu podpułkownika administracji. Służbę wojskową rozpoczął w 1918 roku jako porucznik artylerii. W 1919 roku został przeniesiony do lotnictwa, gdzie służył w 2. Pułku Lotniczym w Krakowie jako obserwator. W latach 1921–1923 uczestniczył w pracach konserwatorskich przy Zamku Królewskim w Warszawie. Po ukończeniu studiów na Politechnice Lwowskiej w 1928 roku został przeniesiony do Departamentu Budownictwa Ministerstwa Spraw Wojskowych, w którym pełnił służbę przez osiem lat. W 1939 roku zajmował stanowisko szefa Wydziału Inspekcji. Po zakończeniu II wojny światowej osiedlił się w Warszawie, gdzie kontynuował pracę jako inżynier architekt i konserwator zabytków. Był również aktywnym działaczem społecznym, członkiem Warszawskiego Oddziału Stowarzyszenia Architektów Polskich (SARP).

Stanisław Król (1916–1944). Porucznik obserwator Wojska Polskiego, pilot Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, oficer 74. Dywizjonu RAF, uczestnik II wojny światowej, ofiara tzw. „Wielkiej Ucieczki”. Urodził się 22 marca 1916 roku w Zagorzycach koło Kielc. Maturę uzyskał w Korpusie Kadetów nr 3 w Chełmnie. W 1937 roku ukończył szkolenie szybowcowe w Ustianowej, a następnie rozpoczął dywizyjny kurs podchorążych rezerwy przy 4. Pułku Piechoty Legionów w Kielcach. W styczniu 1938 roku został przyjęty do Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie, gdzie szkolono go na pilota myśliwskiego. Służył w 2. Pułku Lotniczym w Krakowie. 1 września 1939 roku został mianowany podporucznikiem. Po wybuchu wojny przedostał się przez Rumunię i Bliski Wschód do Francji, gdzie wstąpił do Polskich Sił Powietrznych. Po ewakuacji do Wielkiej Brytanii przeszedł przeszkolenie na samolotach Supermarine Spitfire i został przydzielony do 74. Dywizjonu RAF. Wykonywał misje eskortowe nad Kanałem La Manche i okupowaną Francją. 2 lipca 1941 roku został zestrzelony podczas lotu bojowego i wzięty do niewoli niemieckiej. Osadzono go w obozie Stalag Luft III w Żaganiu, gdzie podejmował próby ucieczki, w tym związane z przygotowaniami do tzw. „Wielkiej Ucieczki”. Po jednej z ucieczek został schwytany przez Gestapo i zamordowany 12 kwietnia 1944 roku we Wrocławiu.

Tadeusz Król (1913–1939). Podporucznik obserwator Wojska Polskiego, oficer lotnictwa, uczestnik kampanii polskiej 1939 roku. Przynależał do 2. Pułku Lotnictwa w Krakowie, członek 1. Eskadry Bombowej Lotnictwa. W kampanii polskiej 1939 roku wykonywał zadania bojowe w składzie lotnictwa bombowego. Został zestrzelony 3 września 1939 roku w rejonie Kozów koło Dąbrowy Wielkiej. Pochowany został na cmentarzu Armii Czerwonej w Sieradzu.

Wacław Król (1915–1991). Pułkownik pilot Wojska Polskiego, as myśliwski Polskich Sił Powietrznych na Zachodzie, historyk lotnictwa i publicysta. W 1934 roku zdał maturę i ukończył kurs szybowcowy w Ustianowej. Następnie wstąpił do Szkoły Podchorążych Piechoty w Różanie, a później do Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Po ukończeniu nauki w 1937 roku został mianowany podporucznikiem i przydzielony do 123 Eskadry Myśliwskiej w Krakowie. W kampanii polskiej 1939 roku brał udział w działaniach bojowych, zestrzeliwując dwa niemieckie samoloty. Po klęsce wrześniowej przedostał się przez Rumunię do Francji, a następnie do Wielkiej Brytanii. Służył w Dywizjonie 302, gdzie odniósł kolejne zwycięstwa powietrzne, zestrzeliwując m.in. Messerschmitta Bf 109 oraz Junkersa Ju 88. Następnie walczył w Afryce Północnej w składzie „Cyrku Skalskiego”. Dowodził 131. Skrzydłem Myśliwskim. Po zakończeniu wojny powrócił do Polski, gdzie pracował jako kontroler lotów oraz zajmował się działalnością publicystyczną i historyczną, opisując dzieje polskiego lotnictwa. Zmarł 15 czerwca 1991 roku w Warszawie.

Stanisław Krzystyniak (1906–1962) – podpułkownik dyplomowany pilot Wojska Polskiego. Urodził się 19 września 1906 roku w Wojtkowej, dzieciństwo spędził częściowo u dziadków w Nowym Targu. W 1929 roku ukończył Szkołę Podchorążych Lotnictwa i został skierowany do 2 Pułku Lotniczego. W marcu 1939 ukończył kurs w Centrum Wyszkolenia Piechoty przed planowanym przyjęciem do Wyższej Szkoły Lotniczej. Po klęsce Polski w 1939 roku ewakuował się do Rumunii, a następnie przez Francję dotarł do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do RAF (nr 76639). Po przeszkoleniu otrzymał przydział do 301 Dywizjonu Bombowego. Brał udział w lotach bojowych nad Niemcami, w tym w nalocie na Berlin (14 kwietnia 1941), podczas którego jego Wellington został ciężko uszkodzony, jednak udało mu się opuścić płonący samolot. Od 1 kwietnia 1942 pełnił funkcję dowódcy dywizjonu. W nocy z 26/27 czerwca 1942 uczestniczył w „nalocie tysiąca bombowców” na Bremę. Jego samolot został uszkodzony i wodował na Morzu Północnym; załoga została uratowana przez Niemców i trafiła do obozu Stalag Luft III w Żaganiu, gdzie przebywał do końca wojny. Po wojnie pozostał w RAF i nie wrócił do Polski. Zmarł 18 lipca 1962 roku i został pochowany w hrabstwie

Kazimierz Kubala (1893–1976) – major obserwator Wojska Polskiego, magister farmacji, weteran I wojny światowej oraz wojen o niepodległość, oficer lotnictwa II Rzeczypospolitej, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojskowego Virtuti Militari. Uczył się na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, jednak studia przerwał wybuch I wojny światowej. 1 sierpnia 1914 roku został wcielony do armii austro-węgierskiej, gdzie ukończył Szkołę Jednorocznych we Freiburgu. Służył w 13. i 58. pułku piechoty, a w 1916 roku został skierowany do Szkoły Obserwatorów w Wiener Neustadt. Jako obserwator lotniczy walczył na froncie włoskim i albańskim w jednostkach balonowych i lotniczych. Po 1918 roku przeszedł do Wojska Polskiego, uczestnicząc w organizacji lotnictwa na lotnisku Rakowice. W czasie wojny polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej pełnił funkcję oficera taktycznego w III grupie lotniczej, wykonując 158 lotów bojowych nad terytorium nieprzyjaciela. Po wojnie został zdemobilizowany, ukończył studia farmaceutyczne i uzyskał tytuł magistra farmacji. W 1922 roku powrócił do służby czynnej, obejmując funkcje w Centralnych Warsztatach Lotniczych w Warszawie. W latach 1924–1925 ukończył szkolenia pilotażowe w Bydgoszczy i Grudziądzu, a następnie służył w Polskiej Wojskowej Misji Zakupów w Paryżu. Był nawigatorem mjr. pil. Ludwika Idzikowskiego podczas dwóch prób przelotu przez Atlantyk samolotem Amiot 123 „Marszałek Piłsudski” (1928–1929). Po powrocie do kraju objął stanowisko w 6. Pułku Lotniczym we Lwowie oraz pracował w Instytucie Badań Technicznych Lotnictwa. W latach 30. wszedł w konflikt z kierownictwem Departamentu Aeronautyki, krytykując politykę lotniczą państwa. W rezultacie został oskarżony o zniesławienie, skazany na karę więzienia i wydalony ze służby. Po odbyciu wyroku wyemigrował w 1933 roku do Brazylii. Zmarł 13 kwietnia 1976 roku w São Paulo.

Leon Kubarski (?–?) – kapral pilot Wojska Polskiego, żołnierz 26. Eskadry Towarzyszącej. Służył w 2. Pułku Lotniczym w Krakowie, w składzie 26. Eskadry Towarzyszącej. W czasie kampanii polskiej 1939 roku uczestniczył w działaniach bojowych eskadry. Podczas jednego z lotów bojowych został ciężko ranny – odniósł obrażenia obu nóg oraz lewego płuca. Dalsze losy oraz data śmierci pozostają nieznane.

Władysław Kułakowski (ur. 19 czerwca 1900 – zm. 4 września 1939) – kapitan pilot Wojska Polskiego, oficer 2. Pułku Lotniczego w Krakowie. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920 roku, w składzie eskadr wywiadowczych. W okresie międzywojennym służył jako oficer lotnictwa w 2. Pułku Lotniczym w Krakowie, a od 1937 roku pełnił funkcję komendanta Cywilnej Szkoły Pilotów w Aleksandrowicach koło Bielska-Białej oraz komendanta Przysposobienia Wojskowego Lotniczego. W dniu 4 września 1939 roku wystartował samolotem RWD-8 z lotniska w Aleksandrowicach z zamiarem przelotu do Dęblina. Nad Opatowem został omyłkowo zestrzelony przez własną artylerię przeciwlotniczą i zginął. Został pochowany na cmentarzu przy ul. Lipowej w Lublinie (kwatera lotnicza).

Tadeusz Leon Kumięga (1916–1995) – podporucznik pilot Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii i Royal Air Force Volunteer Reserve, pilot 17. Dywizjonu RAF oraz 317. Dywizjonu Myśliwskiego „Wileńskiego”. W 1938 roku ukończył Szkołę Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Związany z 2 Pułkiem Lotniczym. W styczniu 1940 roku został przyjęty do RAFVR w bazie RAF Eastchurch. Następnie przeszedł szkolenie w Polskim Skrzydle przy 3. Szkole Szkolenia Technicznego w Blackpool oraz w 15. EFTS w Carlisle, a później w 6. OTU w Sutton Bridge, gdzie szkolono go na samolotach Hawker Hurricane. 1 września 1940 roku został przydzielony do 17. Dywizjonu RAF w Tangmere. 29 października 1940 roku uczestniczył w walce powietrznej, podczas której brał udział w zestrzeleniu Messerschmitta Bf 109. 22 lutego 1941 roku przeszedł do 317. Dywizjonu Myśliwskiego „Wileńskiego”, gdzie 18 grudnia 1941 roku odniósł kolejne zwycięstwo bojowe nad Bf 109. Za zasługi bojowe został odznaczony Krzyżem Walecznych oraz jego powtórnym nadaniem (Bar do Krzyża Walecznych). W kolejnych latach pełnił funkcje łącznikowe i sztabowe w RAF, m.in. w RAF Matlask oraz w Air Defence of Great Britain (ADGB) jako tymczasowy Squadron Leader. Po wojnie pozostał w służbie RAF, gdzie pełnił funkcje administracyjne i latał służbowo. W 1966 roku przeszedł na emeryturę w stopniu Flight Lieutenant i osiadł w Wielkiej Brytanii. Zmarł 28 października 1995 roku i został pochowany na Queensgate Cemetery w Beverley, hrabstwo Yorkshire.

Marian Kuna (?–?) – podporucznik obserwator Wojska Polskiego, oficer 21. Eskadry Bombowej Lekkiej. Służył w 2. Pułku Lotnictwa w Krakowie, w składzie 21. Eskadry Bombowej Lekkiej jako obserwator. Brak szerszych danych dotyczących dalszych losów, przebiegu służby oraz dat życia.

Jan Kuroś (1897–1923). Porucznik pilot Wojska Polskiego, oficer 2. Pułku Lotnictwa w Krakowie, uczestnik służby lotniczej w okresie wczesnego rozwoju polskiego lotnictwa wojskowego. Służył w 2. Pułku Lotniczym w Krakowie, był członkiem 14. Eskadry Wywiadowczej. W ramach pełnionej służby wykonywał zadania rozpoznawcze w lotnictwie wojskowym. Zmarł 1 listopada 1923 roku. Został pochowany na Cmentarzu Garnizonowym w Poznaniu.

Adam Kurowski (ur. 30 listopada 1897 – zm. 9 października 1979 w Warszawie) – kapitan obserwator Wojska Polskiego, oficer 2. Pułku Lotniczego w Krakowie, szef sztabu lotnictwa Armii „Poznań”, historyk i publicysta lotniczy. W czasie I wojny światowej służył w armii rosyjskiej w 21 Brygadzie Artylerii. Po powrocie do kraju w 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego, służąc w artylerii, a następnie w lotnictwie. W 1923 ukończył Szkołę Obserwatorów i Strzelców Lotniczych w Toruniu i został przeniesiony do korpusu oficerów aeronautycznych, otrzymując przydział do 2. Pułku Lotniczego w Krakowie. W kolejnych latach pełnił funkcje obserwatora, dowódcy eskadry i dywizjonu. W latach 1931–1933 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie, po czym pełnił wysokie stanowiska sztabowe i dydaktyczne w lotnictwie wojskowym, m.in. w Dowództwie Lotnictwa MSWojsk. oraz Wyższej Szkole Lotniczej, gdzie był wykładowcą i kierownikiem katedry. W kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję szefa sztabu lotnictwa Armii „Poznań”. Ranny w bitwie nad Bzurą, po amputacji nogi przebywał w niewoli, z której został zwolniony jako inwalida. W czasie okupacji działał w strukturach Armii Krajowej (Biuro Informacji i Propagandy, Wydział Lotnictwa KG AK). Po wojnie pracował jako redaktor i działacz środowiska lotniczego, współtwórca i publicysta historii polskiego lotnictwa wojskowego. W 1979 uhonorowany nagrodą „Błękitne Skrzydła”.

Kazimierz Kuzian (1899–1988) – pułkownik pilot Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, dowódca 113. i 112. Eskadry Myśliwskiej oraz 300. Dywizjonu Bombowego, kawaler Orderu Virtuti Militari. Po zdaniu matury w 1917 roku został powołany do armii austro-węgierskiej. Po szkoleniu oficerskim służył w 11. pułku ułanów, następnie ukończył Szkołę Oficerów Rezerwy Artylerii w Ołomuńcu. Po I wojnie światowej wstąpił do Wojska Polskiego i brał udział w obronie Lwowa, gdzie dostał się do niewoli ukraińskiej. Po zwolnieniu w 1919 roku walczył w wojnie polsko-bolszewickiej w 5. pułku artylerii ciężkiej, a następnie w 7. pułku artylerii ciężkiej i 2. pułku artylerii górskiej. W 1922 roku ukończył kurs obserwatora balonowego, a w latach 1923–1924 przeszedł szkolenie pilotażowe w Bydgoszczy i Grudziądzu. W 1926 roku został przeniesiony do 11. pułku myśliwskiego, gdzie pełnił funkcje instruktorskie i dowódcze. Od 1931 roku dowodził 112. Eskadrą Myśliwską, a wcześniej był również związany z 113. Eskadrą Myśliwską, dla której zaprojektował godło jednostki. W 1933 roku uczestniczył w międzynarodowych zawodach lotnictwa myśliwskiego w Bukareszcie, gdzie polski zespół zdobył pierwsze miejsce. W 1935 roku zakończył służbę czynną, powracając do niej w 1939 roku jako dowódca eskadry zapasowej 5. Pułku Lotniczego. Po kampanii wrześniowej ewakuował się do Rumunii, Francji i następnie Wielkiej Brytanii. W Polskich Siłach Powietrznych RAF (nr służbowy P-0794) pełnił funkcje instruktora w szkołach lotniczych (25 EFTS, 16 SFTS, 18 OTU). W 1943 roku objął stanowisko dowódcy eskadry, a następnie dowódcy 300. Dywizjonu Bombowego, którym kierował do stycznia 1944 roku. Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zdemobilizowany w stopniu podpułkownika, w 1964 roku otrzymał awans na pułkownika. Zmarł 11 lipca 1988 roku w Dartford. Został pochowany na cmentarzu Gunnersbury w Londynie.

Józef Łachwa (1901–1970) – porucznik obserwator Wojska Polskiego. Urodził się 6 kwietnia 1901 roku w Ryglicach, zmarł 8 października 1970 roku. Był oficerem lotnictwa Wojska Polskiego, związanym z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. W czasie II wojny światowej służył w Polskich Siłach Powietrznych w Wielkiej Brytanii, gdzie pełnił również funkcję Flight Lieutenant w RAF. Związany był z Polish Air Force Headquarters, czyli Kwaterą Główną Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Po zakończeniu wojny powrócił do Polski. Został pochowany na cmentarzu w Krakowie.

Aleksander Łagiewski (1900-1936) – kapitan pilot Wojska Polskiego. Urodził się w Warszawie w rodzinie Teofila i Marii Antoniny Łagiewskich. Ukończył szkołę realną w Warszawie. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego. Od 10 marca do 1 października 1919 roku był uczniem Szkoły Podchorążych w Warszawie. 6 listopada 1919 roku został mianowany podporucznikiem piechoty i wcielony do 21 Pułku Piechoty, w którego szeregach brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, gdzie został ranny. Został awansowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z 1 grudnia 1920 roku. W latach 1923–1924 służył w 21 pułku piechoty. W pierwszej połowie 1926 roku przeszedł do lotnictwa i został zweryfikowany w stopniu porucznika lotnictwa. Służył kolejno w 3 Pułku Lotniczym w Poznaniu, 11 Pułku Myśliwskim w Lidzie, 2 Pułku Lotniczym w Krakowie oraz 1 Pułku Lotniczym w Warszawie, gdzie pełnił funkcję dowódcy eskadry treningowej. W 1934 roku awansował na stopień kapitana. Uznawany był za bardzo dobrego pilota myśliwskiego. 16 lipca 1936 roku zginął w katastrofie lotniczej w Zatoce Gdańskiej pod Gdynią-Orłowem, podczas lotu samolotem RWD-9 (nr „263 SP–DRC”) wraz z gen. Gustawem Orlicz-Dreszerem i ppłk. Stefanem Lothem. Wszyscy pasażerowie zginęli. Został pochowany 21 lipca 1936 roku na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Aleksander Łaguna (1894–1934) – major pilot Wojska Polskiego, odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Urodził się 19 września 1894 roku w Częstochowie. W 1913 roku ukończył szkołę średnią w Warszawie i rozpoczął studia w Instytucie Handlowym w Moskwie. W czasie I wojny światowej (1915) wstąpił do armii Imperium Rosyjskiego, gdzie służył w wojskach balonowych. Ukończył szkołę inżynieryjną w Petersburgu i pracował jako instruktor w szkole obserwatorów w Odessie. Po powrocie do Polski w 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego i brał udział w zajęciu lotniska na Mokotowie. Służył w 3 Eskadrze Wywiadowczej, uczestnicząc w wojnie polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej, wykonując liczne loty rozpoznawcze i bojowe. W trakcie działań został ranny pod Kijowem. Po wojnie awansował na stanowiska dowódcze w lotnictwie, pełniąc funkcje zastępcy dowódcy eskadry, a następnie dowódcy dywizjonu. Był związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Zmarł 8 października 1934 roku.

Mieczysław Łapa (1907–1981) – podporucznik rezerwy obserwator Wojska Polskiego. Urodził się 30 marca 1907 roku w Wieliczce, zmarł 23 grudnia 1981 roku w Leeds (Anglia). Był oficerem rezerwy lotnictwa Wojska Polskiego, związanym z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. W 1932 roku został mianowany podporucznikiem rezerwy lotnictwa. W kampanii wrześniowej 1939 roku pełnił funkcję obserwatora w 26 Eskadrze Obserwacyjnej Armii „Kraków”. Podczas jednego z lotów jego samolot został ostrzelany przez własne oddziały, co doprowadziło do jego uszkodzenia i pożaru, jednak załodze udało się wylądować. Po ewakuacji do Wielkiej Brytanii służył w 301 Dywizjonie Bombowym „Ziemi Pomorskiej” jako nawigator, uczestnicząc w misjach bojowych w okresie II wojny światowej. Po wojnie pozostał w Wielkiej Brytanii i osiedlił się w Leeds, gdzie działał w środowisku polskich lotników na emigracji. Został tam pochowany.

Edward Laska (?-?) – podchorąży obserwator Wojska Polskiego. Ukończył Szkołę Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie w 1939 roku (XII promocja) jako obserwator. Po zakończeniu szkolenia został skierowany do 21 Eskadry Bombowej 2 Pułku Lotniczego. Brak dalszych danych dotyczących dat urodzenia i śmierci oraz pełnego przebiegu służby, w tym losów po wybuchu II wojny światowej.

Florjan Laskowski (ur. 1901 – zm. 2 września 1939) – kapitan pilot Wojska Polskiego, dowódca dywizjonu myśliwskiego, oficer 2. Pułku Lotniczego w Krakowie, pośmiertnie awansowany do stopnia pułkownika. Od młodości związany z formacjami ochotniczymi – w 1918 roku wstąpił do 4 pułku piechoty Legionów, a w 1920 roku walczył w 1 pułku ułanów Krechowieckich w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie ukończył edukację i rozpoczął studia w Poznaniu, równocześnie szkoląc się w lotnictwie cywilnym i wojskowym. W 1925 ukończył Cywilną Szkołę Pilotów w Poznaniu, a następnie przechodził kolejne kursy wojskowe, w tym w Dęblinie i Grudziądzu. Służył kolejno w kilku eskadrach i pułkach lotniczych, w tym w 2. Pułku Lotniczym w Krakowie, gdzie został pilotem 122 eskadry myśliwskiej. W 1931 ukończył kurs w Lotniczej Szkole Strzelania i Bombardowania w Grudziądzu. W latach 1934–1936 pełnił funkcje instruktorskie i sztabowe, a w 1936 objął dowództwo 121 eskadry myśliwskiej. W 1937 awansowany na kapitana, następnie ukończył kurs Wyższej Szkoły Lotniczej i objął dowództwo III/4 dywizjonu myśliwskiego w Toruniu. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził dywizjonem przydzielonym do Armii „Pomorze”. 2 września prowadził atak na niemieckie oddziały pancerne pod Toruniem. Podczas lotu został omyłkowo zestrzelony przez ogień własnej artylerii przeciwlotniczej w rejonie wsi Gruta. Zginął na miejscu lub zmarł w wyniku odniesionych ran. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Grucie, gdzie później stał się patronem miejscowej szkoły.

Stefan Łaszkiewicz (1905–2002) – porucznik pilot Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Urodził się 16 listopada 1905 roku w Stadnikach w rodzinie Władysława i Marii Łaszkiewiczów. Uczył się w Ostrogu, następnie w Korpusie Kadetów nr 1 we Lwowie, gdzie w 1925 roku zdał maturę. Początkowo planował karierę w Marynarce Wojennej, jednak ostatecznie wybrał lotnictwo i ukończył Oficerską Szkołę Lotniczą w Dęblinie (1928). Służył w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie oraz 121 Eskadrze Myśliwskiej, latając m.in. na SPAD 61, Avia BH-33 i PZL P.7. Wraz z innymi pilotami tworzył zespół akrobacyjny. Równolegle studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim. Z czasem przeszedł do pracy sztabowej, a w 1936 roku ukończył Wyższą Szkołę Wojenną w Warszawie jako oficer dyplomowany. Po wybuchu II wojny światowej służył w Polskich Siłach Powietrznych w Wielkiej Brytanii, m.in. w 315 Dywizjonie Myśliwskim „Dęblińskim”, gdzie pełnił funkcje naziemne i kontrolerskie w systemie naprowadzania. Służył również w strukturach II Skrzydła Myśliwskiego RAF oraz współpracował szkoleniowo z siłami amerykańskimi. Po wojnie został zdemobilizowany w 1948 roku w stopniu majora dyplomowanego (Squadron Leader RAF). Emigrował do Kanady, gdzie przyjął nazwisko Mallory i osiadł w Ontario. Zmarł w 2002 roku w Ottawie.

Jan Latawiec (1898–1924) – porucznik pilot Wojska Polskiego. Urodził się 16 maja 1898 roku. W 1921 roku służył w 10 Eskadrze Lotniczej, będącej w strukturach 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. Zginął 3 lipca 1924 roku (okoliczności śmierci określane jako wypadek lotniczy / śmierć lotnika). Został pochowany na cmentarzu wojskowym przy ulicy Prandoty w Krakowie.

Stanisław Lechowicz (1890 –1940) – major obserwator Wojska Polskiego, oficer 2. Pułku Lotniczego w Krakowie, ofiara zbrodni katyńskiej. Urodził się w rodzinie Franciszka i Zofii z Rutów. W 1909 roku zdał maturę w Przemyślu, po czym służył w czasie I wojny światowej w armii austro-węgierskiej w 10 Pułku Piechoty, dochodząc do stopnia porucznika rezerwy. W 1919 roku został przyjęty do Wojska Polskiego i skierowany do służby lotniczej, gdzie ukończył szkolenie w Wojskowej Szkole Lotniczej w Warszawie oraz Wyższej Szkole Pilotów. W 1921 pełnił służbę w Departamencie Żeglugi Powietrznej MSWojsk., a jego oddziałem macierzystym był 2. Pułk Lotniczy w Krakowie. W 1922 został zweryfikowany w stopniu majora. W latach 20. pełnił funkcje techniczne i sztabowe w lotnictwie, m.in. w Wojskowej Centrali Badań Lotniczych oraz jako komendant Głównego Portu Lotniczego. Następnie został przeniesiony do korpusu piechoty i służył w jednostkach liniowych oraz administracji wojskowej, aż do przejścia w stan spoczynku w 1932 roku. W 1939, po agresji sowieckiej, został aresztowany przez NKWD i osadzony w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach w ramach zbrodni katyńskiej. Jego nazwisko figuruje na tzw. Liście Starobielskiej NKWD.

Edward Lewandowski (1900–1960) – pułkownik pilot Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, zastępca dowódcy lotnictwa MSWojsk., związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Syn Franciszka i Heleny z Nawrotów. Od 1903 roku uczył się w Gimnazjum w Pułtusku, skąd w 1905 roku został usunięty za udział w strajku szkolnym. Następnie kontynuował naukę w Gimnazjum Filologicznym gen. Pawła Chrzanowskiego w Warszawie. W 1911 roku zdał maturę i rozpoczął studia na wydziale budowy maszyn Technische Universität Graz (cztery semestry). W 1914 roku wstąpił do Związku Strzeleckiego „Strzelec”. Od 1916 roku działał w Polskiej Organizacji Wojskowej, a w 1917 roku służył w Legionach Polskich. W lipcu 1917 roku został internowany w Szczypiornie, skąd powrócił do Warszawy w listopadzie tego samego roku. Po 1918 roku współtworzył zalążki lotnictwa Wojska Polskiego, pełniąc funkcje instruktora i mechanika lotniczego. W 1919 roku ukończył Francuską Szkołę Pilotów w Warszawie (3. lokata), a następnie kurs w Wyższej Szkole Pilotów na Ławicy. Od 1920 roku uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w IV eskadrze wielkopolskiej, gdzie wykonywał loty bojowe i szturmowe, m.in. podczas obrony Lwowa. W 1921 roku zatwierdzony w stopniu porucznika. W latach 1921–1923 oficer techniczny 3. Pułku Lotniczego, następnie dowódca 15. Eskadry Myśliwskiej. W kolejnych latach pracował w komisjach technicznych i strukturach zaopatrzenia lotnictwa. W 1930 roku ukończył kurs w Wyższej Szkole Wojennej i został podpułkownikiem. W 1931 roku objął funkcję dowódcy 2. pułku lotniczego w Krakowie, którą pełnił do 1935 roku, po czym awansował na pułkownika. W 1939 roku pełnił funkcję zastępcy dowódcy lotnictwa MSWojsk. We wrześniu 1939 roku ewakuowany przez Lwów i Zaleszczyki do Rumunii, następnie przez Francję do Grecji i na Bliski Wschód. Od 1941 roku w Polskich Siłach Powietrznych na Środkowym Wschodzie, a następnie w strukturach RAF i PSP w Wielkiej Brytanii (RAF P-7730), gdzie pełnił funkcje szkoleniowe i sztabowe. Po wojnie służył w komisjach PSP i strukturach łącznikowych RAF. Zdemobilizowany w 1949 roku. Pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł 4 lutego 1960 roku i został pochowany na cmentarzu Fulham New Cemetery w Londynie.

Mieczysław Marian Lewandowski (1911–1997) – sierżant pilot Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii (RAF P-793754). Urodził się 4 stycznia 1911 roku w Woli Duchackiej koło Krakowa w rodzinie Emila i Agaty z domu Rożak. Ukończył szkołę ludową oraz gimnazjum w Jarosławiu (1926). W 1930 roku wstąpił ochotniczo do 6 Pułku Lotniczego we Lwowie, gdzie służył do 1932 roku. W latach 1935–1937 odbywał ćwiczenia rezerwy w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. Równolegle rozwijał karierę instruktora szybowcowego – ukończył kursy w Ustianowej, Aleksandrowicach i Katowicach, zdobywając uprawnienia instruktora IV stopnia oraz kat. D pilota szybowcowego. Pracował jako instruktor i kierownik szkół szybowcowych w Tęgoborzu i Goleszowie. W 1938 roku brał udział w VI Krajowych Zawodach Szybowcowych w Masłowie. Do 1939 roku wylatał ok. 230 godzin na szybowcach. We wrześniu 1939 roku walczył w obronie Warszawy, następnie przedostał się przez Słowację, Węgry i Francję do Wielkiej Brytanii (1940). W RAF przeszedł szkolenie w 58 OTU i 54 OTU, po czym w 1942 roku został przydzielony do 307 Dywizjonu Myśliwskiego Nocnego „Lwowskich Puchaczy”. W kolejnych latach służył w jednostkach szkolnych i rozprowadzania samolotów (m.in. 2 Delivery Flight, Target Training Flight, 11 Air Gunnery School). Od 1944 roku przeszedł przeszkolenie na Mosquito w 60 OTU i został przydzielony do 305 Dywizjonu Bombowego. Po wojnie pozostał w Wielkiej Brytanii. Wylatał łącznie 4154 godziny na takich samolotach jak Bristol Blenheim, Bristol Beaufighter i de Havilland Mosquito. Zmarł 24 listopada 1997 roku w Blackpool i został pochowany na cmentarzu w Carleton.

Tadeusz Lewkowicz (1917 –1947) – porucznik obserwator Wojska Polskiego i Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Urodził się we wsi Zimna Woda koło Lwowa w wielodzietnej rodzinie. W 1914 roku ukończył szkołę powszechną im. Konarskiego we Lwowie i rozpoczął naukę zawodu w warsztatach kolejowych. W 1915 roku uczęszczał do Państwowego Seminarium Nauczycielskiego we Lwowie, którą przerwało powołanie do wojska. 10 marca 1917 roku został wcielony do 24 pułku piechoty armii austro-węgierskiej. Po demobilizacji pracował jako nauczyciel. W 1922 roku ponownie wstąpił do wojska i ukończył Szkołę Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy (1924), uzyskując stopień podporucznika. Służył w 53 Pułku Piechoty w Stryju. W 1926 roku rozpoczął szkolenie lotnicze, lecz po wypadku przeszedł na kurs obserwatorów w Grudziądzu, który ukończył w lipcu 1927 roku. Następnie służył w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie jako obserwator 22 eskadry. W kolejnych latach pełnił funkcje w lotnictwie liniowym i szkoleniowym, m.in. w 5 pułku lotniczym, gdzie zajmował się łącznością i fotografią lotniczą. W latach 1930–1933 był dowódcą eskadry szkolnej 5 Pułku oraz oficerem taktycznym eskadr liniowych i towarzyszących. W 1936–1937 ukończył Wyższą Szkołę Lotniczą w Warszawie, po czym został jej wykładowcą. W 1939 roku był oficerem operacyjnym sztabu lotnictwa Armii „Prusy”. Po klęsce kampanii wrześniowej przedostał się przez Węgry i Włochy do Francji, a następnie do Wielkiej Brytanii. W 301 dywizjonie bombowym RAF służył jako nawigator, wykonując loty bojowe do marca 1942 roku, kiedy został ranny. Od 1943 roku pełnił funkcje sztabowe w Inspektoracie Polskich Sił Powietrznych w Londynie, m.in. jako szef wydziałów personalnego i zaopatrzenia. Po wojnie był szefem demobilizacji PSP. Pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii, gdzie działał w środowiskach kombatanckich. Zmarł w Londynie i został pochowany na cmentarzu Highgate.

Marjan Loedl (1898–1976) – kapitan pilot Wojska Polskiego. Urodził się 13 lipca 1898 roku we Lwowie, zmarł w sierpniu 1976 roku w Cieszynie. W czasie I wojny światowej służył w Legionach Polskich, m.in. w I Brygadzie Legionów, uczestnicząc w zajęciu lotniska w Rakowicach pod koniec października 1918 roku. Po odzyskaniu niepodległości kontynuował służbę wojskową, początkowo w piechocie, a następnie w lotnictwie. Awansował na kapitana pilota 1 lipca 1925 roku. Był związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Po 17 września 1939 roku ewakuował się do Rumunii, a następnie przez Francję trafił do Wielkiej Brytanii. Służył tam jako instruktor pilotażu i nawigacji oraz adiutant bazy RAF Bramcote, uczestnicząc w organizacji szkolenia polskich lotników na emigracji.

Macek Stanisław (1907 – 1938) – kapral pilot Wojska Polskiego, żołnierz lotnictwa liniowego okresu międzywojennego. Służył w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie, a następnie był związany z Samodzielną Dywizją Doświadczalną. W trakcie służby zajmował się pracą pilota w jednostkach szkolno-doświadczalnych lotnictwa wojskowego II Rzeczypospolitej. Zmarł w roku 1938. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Władysław Majchrzyk (1914–2001) – pilot Wojska Polskiego, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari. Ukończył Szkołę Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie, po czym został przydzielony do 122 Eskadry Myśliwskiej 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. W 1939 roku brał udział w kampanii wrześniowej w składzie swojej jednostki. Po klęsce Polski przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do Polskich Sił Powietrznych i służył w strukturach Royal Air Force (RAF). Uczestniczył w działaniach bojowych nad Europą Zachodnią, w tym w Bitwie o Anglię oraz w późniejszych operacjach ofensywnych aliantów przeciw celom niemieckim. Po 1945 roku pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii, aktywnie uczestnicząc w życiu środowisk kombatanckich i polonijnych.

Malczewski Jan (1889 – 1951) – pułkownik pilot Wojska Polskiego, oficer lotnictwa o bardzo długim stażu służby, związany z formowaniem struktur polskiego lotnictwa wojskowego po 1918 roku. Ukończył Korpus Kadetów nr 2, a następnie Mikołajewską Wojskową Szkołę Inżynierów w Petersburgu, po czym rozpoczął służbę w armii Imperium Rosyjskiego jako oficer saperów. W latach 1912–1913 ukończył szkolenie pilotów w Szkole Pilotów w Gatczynie i został skierowany do jednostek lotniczych. W czasie I wojny światowej pełnił służbę w rosyjskim lotnictwie wojskowym, wykonując zadania rozpoznawcze i bojowe, za co był odznaczany, w tym m.in. Krzyżem św. Jerzego. W roku 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. W styczniu 1919 roku objął funkcję komendanta Wojskowej Szkoły Lotniczej w Warszawie, a następnie zajmował wysokie stanowiska w strukturach lotnictwa wojskowego, m.in. w Inspektoracie Wojsk Lotniczych oraz w Departamencie Żeglugi Powietrznej Ministerstwa Spraw Wojskowych. W roku 1926 objął dowództwo 2 Pułku Lotniczego w Krakowie, odgrywając istotną rolę w organizacji jednostki. Po zakończeniu służby wojskowej w 1930 roku działał w środowisku lotniczym, m.in. w Aeroklubie Poznańskim. Zmarł w roku 1951.

Malik Karol (1897 – 1982) – podpułkownik pilot Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, Wing Commander Royal Air Force (RAF).Związany był z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. W latach 1937–1938 uczestniczył w II kursie Wyższej Szkoły Lotnictwa w Warszawie, przygotowując się do służby sztabowej i operacyjnej w lotnictwie wojskowym II Rzeczypospolitej. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do Polskich Sił Powietrznych w strukturach RAF. W czasie służby pełnił funkcje dowódcze i sztabowe, osiągając stopień Wing Commandera. Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł w roku 1982 i został pochowany w Londynie.

Malinowski Wacław (?-?) – podporucznik obserwator Wojska Polskiego, oficer służby stałej Polskich Sił Powietrznych przed II wojną światową. Związany był z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Przed 1939 rokiem uczestniczył w organizowaniu struktur wojsk spadochronowych w Wojsku Polskim, angażując się w rozwój koncepcji użycia wojsk powietrznodesantowych. Po wybuchu II wojny światowej kontynuował służbę w strukturach wojskowych. Pełnił funkcję oficera łączności w Wojskowym Ośrodku Spadochronowym w Bydgoszczy, gdzie uczestniczył w szkoleniu i przygotowaniu żołnierzy do zadań specjalnych. Po wojnie pozostał w służbie wojskowej, jednak jego dalsze losy nie są dokładnie znane.

Antoni Markiewicz (1915–2005) – plutonowy pilot myśliwski Wojska Polskiego, Warrant Officer RAF. Urodził się 13 stycznia 1915 roku w Sandomierzu w rodzinie Zygmunta i Marii Markiewiczów. W 1934 roku ukończył Szkołę Podoficerów Lotnictwa dla Małoletnich w Bydgoszczy, a następnie przeszedł szkolenie pilotażowe i myśliwskie, uzyskując przydział do 122 Eskadry Myśliwskiej 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. We wrześniu 1939 roku walczył w składzie III/2 Dywizjonu Myśliwskiego, uczestnicząc w licznych walkach powietrznych nad południową i centralną Polską. Po agresji sowieckiej przedostał się przez Rumunię i Francję do Wielkiej Brytanii. W czasie kampanii francuskiej i bitwy o Anglię służył w Polskich Siłach Powietrznych, wykonując loty bojowe w 302 Dywizjonie Myśliwskim „Poznańskim”, gdzie odniósł zwycięstwa powietrzne, w tym jedno potwierdzone prawdopodobne zestrzelenie Messerschmitta Bf 109. Po wypadku w 1941 roku został odsunięty od lotów bojowych i pełnił służbę instruktorską oraz transportową w RAF. Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii, gdzie służył w strukturach szkoleniowych RAF i Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. W 1950 roku przyjął obywatelstwo brytyjskie i zmienił nazwisko na Anthony Martin. Zmarł 30 kwietnia 2005 roku w Rustington.

Matula Władysław (1890 – ?) – major pilot Wojska Polskiego, oficer lotnictwa liniowego i szkolnego okresu międzywojennego. W czasie wojny polsko-bolszewickiej służył w 2 Eskadrze Wywiadowczej, wykonując zadania rozpoznawcze na rzecz wojsk lądowych. W kolejnych latach pozostawał w strukturach lotnictwa wojskowego II Rzeczypospolitej, pełniąc funkcje liniowe i szkoleniowe. W drugiej połowie 1928 roku objął dowództwo Dywizjonu Szkolnego wchodzącego w skład 6 Pułku Lotniczego. Był również związany ze służbą w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. Dalsze losy oraz data śmierci nie są znane.

Mieczysław Mazur (1915–1939) – podchorąży rezerwy obserwator Polskich Sił Powietrznych, strzelec pokładowy Brygady Bombowej. Urodził się 17 kwietnia 1915 roku. Pełnił służbę w lotnictwie bombowym Wojska Polskiego jako członek załóg samolotów rozpoznawczo-bombowych typu PZL.23 „Karaś”, używanych w eskadrach 21. Eskadry Bombowej i 22. Eskadry Bombowej wchodzących w skład Brygady Bombowej Lotnictwa Wojska Polskiego. We wrześniu 1939 roku uczestniczył w działaniach bojowych kampanii obronnej Polski. 2 września 1939 roku jedna z załóg „Kasi” wykonała lot bojowy nad terytorium III Rzeszy Niemieckiej, atakując cel w rejonie miasta Ohlau (obecnie Oława, województwo dolnośląskie, Rzeczpospolita Polska). W trakcie misji zrzucono łącznie 8 bomb o masie 400 kg na obiekt przemysłowy. 3 września 1939 roku samolot PZL.23 „Karaś”, w którym znajdował się Mieczysław Mazur, został zestrzelony w rejonie drogi Radomsko–Pławno podczas działań bojowych Luftwaffe. W wyniku katastrofy Mieczysław Mazur poniósł śmierć. Dowódca załogi kpt. obs. Stefan Karol Alberti przeżył, podobnie jak pilot plut. pil. Wacław Buczyłko, który zdołał wylądować uszkodzonym samolotem. Miejsce pochówku Mieczysława Mazura znajduje się w miejscowości Karsy.

Mieczysław Adolf Medwecki (1904–1939) – pilot Wojska Polskiego, dowódca 121 Eskadry Myśliwskiej 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. Pierwszy polski i aliancki lotnik poległy w walce podczas II wojny światowej. Ukończył Szkołę Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie, po czym został przydzielony do 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. W roku 1939 objął dowództwo 121 Eskadry Myśliwskiej, operującej na samolotach PZL P.11c. 1 września 1939 roku, o świcie, podczas niemieckiego ataku na lotnisko polowe w Balicach, wystartował alarmowo i został zaatakowany przez niemiecki samolot pilotowany przez Leutnanta Franka Neumanna. Nie zdołał nabrać wysokości, a jego maszyna została trafiona serią z broni pokładowej. Zginął w rejonie miejscowości Morawica, stając się pierwszym polskim i alianckim lotnikiem poległym w walce podczas II wojny światowej. Jego skrzydłowy, por. Władysław Gnyś, który wystartował kilka sekund później, zdołał zestrzelić dwa niemieckie bombowce Dornier Do 17, co uznaje się za pierwsze powietrzne zwycięstwo alianckie w tej wojnie. Medwecki został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari oraz Krzyżem Walecznych.

Janusz Meissner (1899–1978) – kapitan pilot Wojska Polskiego, pilot myśliwski, instruktor, pisarz, oficer Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Urodził się w Warszawie w rodzinie Jana Wiktora Meissnera i Anny z domu Braun. W młodości uczył się w Szkole Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. H. Wawelberga i S. Rotwanda w Warszawie. Od 1917 roku działał w Polskiej Organizacji Wojskowej, za co był więziony przez władze okupacyjne. Od 1918 roku służył w Wojsku Polskim jako mechanik lotniczy, a następnie pilot. Ukończył kursy pilotażu w Niższej Szkole Pilotów w Krakowie oraz w Wyższej Szkole Pilotów w Poznaniu. W czasie wojny polsko-bolszewickiej służył jako pilot w Toruńskiej Eskadrze Wywiadowczej, za co został odznaczony Krzyżem Walecznych. Po wojnie brał udział w przygotowaniach i działaniach III powstania śląskiego w strukturach grupy dywersyjnej „Wawelberg”, uczestnicząc w akcji „Mosty”, za którą został odznaczony Orderem Virtuti Militari oraz Krzyżem Niepodległości z Mieczami. W okresie międzywojennym pełnił służbę w lotnictwie wojskowym jako pilot-instruktor, oficer sztabowy i dowódca eskadry w Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie oraz w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. Był jednym z najbardziej doświadczonych pilotów szkoleniowych II Rzeczypospolitej. Po wybuchu II wojny światowej został zmobilizowany i skierowany do Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie. Po ewakuacji przez Rumunię i Francję trafił do Wielkiej Brytanii, gdzie otrzymał numer służbowy RAF P-1007. Pełnił funkcje organizacyjne i propagandowe w Polskich Siłach Powietrznych, m.in. jako redaktor i kierownik Wojskowej Rozgłośni Radiowej przy Biurze Propagandy Naczelnego Wodza oraz lotniczy korespondent wojenny. Po wojnie w 1946 roku powrócił do Polski i osiadł w Zakopanem, a następnie w Krakowie. Był aktywny jako pisarz i publicysta, jeden z najbardziej znanych autorów literatury lotniczej w Polsce. Zmarł 28 lutego 1978 roku w Krakowie i został pochowany na Cmentarzu Salwatorskim.

Mołata Ludwik (1918 – 1967) – kapitan pilot Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, pilot bombowy 305 Dywizjonu Bombowego „Ziemi Wielkopolskiej i Lidzkiej”. Związany był z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Po ukończeniu szkolenia lotniczego w okresie przedwojennym został przydzielony do 24 Eskadry Rozpoznawczej Armii „Kraków”, gdzie wykonywał loty bojowe i rozpoznawcze we wrześniu 1939 roku. Po agresji ZSRR na Polskę 17 września 1939 roku ewakuował się do Rumunii, skąd przez Bałkany i Francję przedostał się do Wielkiej Brytanii. Wstąpił do Polskich Sił Powietrznych i został przydzielony do 305 Dywizjonu Bombowego, gdzie latał na samolotach Wellington, wykonując loty bojowe nad Niemcami. Brał udział w wielu misjach bojowych, w tym nad Hamburgiem i Hanowerem, w trakcie których jego załoga wielokrotnie powracała uszkodzonymi maszynami. Po okresie służby bojowej pełnił również funkcję instruktora w jednostkach szkolenia operacyjnego RAF. W kolejnych latach służył w jednostkach transportowych i specjalnych RAF wykonujących loty na różnych trasach międzykontynentalnych. Po zakończeniu wojny osiedlił się na stałe w Kanadzie, gdzie zmarł w roku 1967.

Moszczeński Lucjan (1893 – 1929) – kapitan pilot Wojska Polskiego, oficer lotnictwa rozpoznawczego II Rzeczypospolitej. Służył w 16 Eskadrze Wywiadowczej, wykonującej zadania rozpoznawcze i łącznikowe w strukturach lotnictwa wojskowego w latach międzywojennych. Był również związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie, w którego ramach pełnił służbę liniową i szkoleniową. Zmarł w roku 1929. Został pochowany na cmentarzu przy ulicy Artyleryjskiej w Bydgoszczy.

Motz Wacław (1907 – 1996) – porucznik pilot Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, później major pilot RAF. Związany był z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Przed wybuchem II wojny światowej służył jako pilot w lotnictwie Wojska Polskiego. Po kampanii 1939 roku przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do Polskich Sił Powietrznych w strukturach Royal Air Force. W czasie służby w Wielkiej Brytanii osiągnął stopień majora, pełniąc obowiązki pilota w jednostkach bojowych i szkoleniowych RAF. Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł w roku 1996 i został pochowany w Gillingham.

Müller Oskar (1900 – ?) – podporucznik obserwator Wojska Polskiego, oficer 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. Służył również w 5 Eskadrze Lotniczej, pełniąc funkcje obserwatora w lotnictwie liniowym. Brak dokładnych danych dotyczących dalszych losów po okresie służby oraz daty i miejsca śmierci.

Nahnybida Sergjusz Por. kontr. ( ur.16 września 1898 r- zm. 21 stycznia 1987 r.)- Był Porucznikiem kontraktowym Wojska Polskiego i Porucznikiem Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej. W latach 20-30. służył jako oficer kontraktowy w Polskich Siłach Powietrznych. związany z 2 Pułkiem Lotniczym.Ostatnim stopniem w wojsku polskim jest kpt. na stanowisku – odpowiedzialnym za logistykę bazy lotniczej nr 3. We wrześniu 1939 r. został internowany w Królestwie Rumunii. Od 1951 roku mieszkał na emigracji w Stanach Zjednoczonych. Pochowany w Bound Brook.

Bolesław Narkowicz (?–?) – major pilot Wojska Polskiego, ostatni dowódca 9 Eskadry Wywiadowczej, związany z 2 Pułkiem Lotniczym. Pełnił funkcję dowódcy 9 Eskadry Wywiadowczej, która została rozformowana 18 stycznia 1921 roku. W ramach służby wojskowej był związany organizacyjnie z 2 Pułkiem Lotniczym. Dalsze daty życia nie są znane.

Stanisław Nazarkiewicz (1896–1994) – podpułkownik pilot Wojska Polskiego, dowódca 2 Pułku Lotniczego oraz lotnictwa Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Narew”, zasłużony oficer polskiego lotnictwa wojskowego. Nazarkiewicz rozpoczął swoją karierę wojskową w czasie I wojny światowej, zdobywając doświadczenie w lotnictwie wojskowym. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego, aktywnie uczestnicząc w kształtowaniu polskich sił powietrznych. W okresie międzywojennym pełnił funkcję dowódcy 2 Pułku Lotniczego w Krakowie, jednego z kluczowych ośrodków polskiego lotnictwa wojskowego. Był cenionym organizatorem i szkoleniowcem, przyczyniając się do modernizacji i rozwoju polskich jednostek lotniczych. Podczas kampanii wrześniowej 1939 roku dowodził lotnictwem Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Narew”, odpowiedzialnym za wsparcie polskich sił lądowych na północno-wschodnim odcinku frontu. Po klęsce wrześniowej przedostał się na Zachód, gdzie dołączył do Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, działających w ramach RAF. Brał udział w organizacji polskich jednostek lotniczych na emigracji. Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii, osiedlając się w Bournemouth. Zmarł w 1994 roku.

Władysław Netter (1904–1991) – porucznik obserwator, kapitan pilot Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii (Flight Lieutenant RAF), związany z 2 Pułkiem Lotniczym. W kampanii wrześniowej 1939 roku brał udział jako oficer Wojska Polskiego. Po klęsce Polski przedostał się do Francji, a następnie w 1940 roku do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do Polskich Sił Powietrznych w strukturach RAF. Służył w jednostkach transportowych, pełniąc funkcje w Polskim Oddziale Transportowym obsługującym m.in. trasę Takoradi–Kair. W czasie służby w RAF uzyskał stopień Flight Lieutenant. Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł w 1991 roku.

Jan Neumann (?–?) – porucznik pilot Wojska Polskiego, oficer Morskiego Dywizjonu Lotniczego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym. Służył w lotnictwie morskim II Rzeczypospolitej w ramach Morskiego Dywizjonu Lotniczego. W swojej karierze wojskowej pozostawał również związany organizacyjnie z 2 Pułkiem Lotniczym. Dalsze losy oraz daty życia nie są znane.

Tadeusz Neumann (?–?) – porucznik obserwator Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym. Odnotowany w składach personelu 2 Pułku Lotniczego w latach 30. XX wieku. Dalsze dane biograficzne oraz daty życia nie są znane.

Kazimierz Niedźwiedzki (1898–1940) – kapitan pilot Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, związany z 2 Pułkiem Lotniczym. Służył początkowo w kawalerii, m.in. w 13 Pułku Ułanów w Nowej Wilejce. W 1926 roku rozpoczął szkolenie lotnicze, przechodząc do służby w lotnictwie i w 1927 roku zostając przeniesionym do korpusu oficerów lotnictwa. W 1928 roku został skierowany do 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. W 1931 roku objął dowództwo 121 Eskadry Myśliwskiej. W kolejnych latach zajmował stanowiska dowódcze, w tym dowódcy III Dywizjonu Myśliwskiego oraz Samodzielnego Dywizjonu Doświadczalnego w Warszawie. W 1939 roku pełnił służbę na stanowisku dowódcy jednostki doświadczalnej. Po wybuchu wojny przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie służył w Polskich Siłach Powietrznych w strukturach RAF. Zginął śmiercią lotnika w 1940 roku.

Piotr Niżewski (?–?) – major pilot Wojska Polskiego, pierwszy dowódca 11 Eskadry Wywiadowczej, związany z 2 Pułkiem Lotniczym. W 1919 roku pełnił funkcję pierwszego dowódcy 11 Eskadry Wywiadowczej. W okresie od 1 kwietnia 1925 do 31 stycznia 1927 roku był zastępcą dowódcy 6 Pułku Lotniczego, po czym przeszedł w stan spoczynku. Dalsze daty życia nie są znane.

Ryszard Nossek (1899–1926) – porucznik pilot Wojska Polskiego, dowódca eskadry treningowej 2 Pułku Lotniczego. Służył jako pilot i instruktor w strukturach 2 Pułku Lotniczego, gdzie pełnił funkcję dowódcy eskadry treningowej. Zginął w dniach 12 bądź 15 maja 1926 roku w trakcie wydarzeń związanych z Przewrotem Majowym. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Wacław Nowacki (1905–1928) – podporucznik obserwator Wojska Polskiego, oficer 5 Pułku Lotniczego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym. Służył jako obserwator w lotnictwie Wojska Polskiego w okresie międzywojennym, pełniąc obowiązki w strukturach 5 Pułku Lotniczego oraz jednostkach powiązanych z 2 Pułkiem Lotniczym. Zmarł 11 września 1928 roku. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Tadeusz Nowak (1914–1941) – porucznik pilot Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, związany z 2 Pułkiem Lotniczym. Absolwent Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie (XI promocja, 12 lokata). Otrzymał przydział do 121 Eskadry Myśliwskiej i wziął udział w kampanii wrześniowej 1939 roku. Po klęsce Polski przedostał się przez Rumunię, Bliski Wschód i Francję do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do RAF. Służył kolejno w 253 Dywizjonie, następnie w 303 Dywizjonie Myśliwskim oraz 315 Dywizjonie Myśliwskim. Zginął 21 września 1941 roku nad Kanałem La Manche, zestrzelony podczas lotu bojowego.

Eugeniusz Jan Adam Nowakiewicz (1920–1998) – kapitan pilot Wojska Polskiego, kapitan (Flight Lieutenant) Królewskich Sił Powietrznych. Ukończył Szkołę Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie, po czym został skierowany do 2 Pułku Lotniczego. W 1939 roku, po wybuchu II wojny światowej, przedostał się na Zachód i wstąpił do Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Służył w RAF, gdzie uczestniczył w działaniach bojowych polskich dywizjonów bombowych. Wykonywał liczne misje nad Europą Zachodnią, biorąc udział w operacjach bombowych i eskortowych. Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii, osiedlając się w Manchesterze i angażując w działalność środowisk weteranów.

Tadeusz Nowierski (1907–1983) – podpułkownik pilot Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, uczestnik kampanii wrześniowej i bitwy o Anglię, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari. W 1928 roku wstąpił do Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie, po czym rozpoczął służbę w lotnictwie Wojska Polskiego. Przed wybuchem wojny służył w 24 Eskadrze Liniowej. We wrześniu 1939 roku brał udział w kampanii wrześniowej. Po klęsce Polski przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do Polskich Sił Powietrznych. W 1940 roku uczestniczył w Bitwie o Anglię, walcząc w składzie polskich dywizjonów myśliwskich RAF. Brał udział w walkach powietrznych nad Wielką Brytanią, zdobywając doświadczenie bojowe i uznanie przełożonych. Po wojnie powrócił do Polski i osiedlił się w Warszawie. Zmarł w 1983 roku.

Mahomet Obuchowski (1898–1934) – porucznik obserwator Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym. W 1917 roku ukończył gimnazjum w Riazaniu i zdał egzamin maturalny. W 1920 roku wstąpił do Wojska Polskiego, początkowo kończąc Szkołę Podchorążych Piechoty. Następnie, na własną prośbę, został skierowany do Szkoły Obserwatorów Lotniczych w Toruniu, którą ukończył w 1923 roku. Po uzyskaniu kwalifikacji obserwatora lotniczego służył w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie, a następnie w 1 Pułku Lotniczym w Warszawie. W 1932 roku został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie, gdzie pełnił funkcję wykładowcy w dziale broni i bombardowania, uczestnicząc w szkoleniu personelu lotniczego. Zginął tragicznie w 1934 roku podczas lotu służbowego na lotnisku w Dęblinie, gdy tuż po starcie rozbił się samolot Potez XV. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Mieczysław Leonard Olszewski (1906–1939) – kapitan pilot Wojska Polskiego, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari. Ukończył Szkołę Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie, po czym rozpoczął służbę w lotnictwie wojskowym. W okresie międzywojennym związany był z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie, a następnie służył w 9 Pułku Lotniczym we Lwowie. Należał do grona wysoko ocenianych pilotów liniowych, uczestnicząc w licznych ćwiczeniach i szkoleniach lotniczych. W kampanii polskiej 1939 roku brał udział w działaniach bojowych przeciwko niemieckiemu lotnictwu. Poległ 1 września 1939 podczas walk powietrznych w rejonie Stanisławowa Pierwszego, stając się jednym z pierwszych polskich lotników poległych w wojnie obronnej. Za swoją służbę i bohaterstwo został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari. Jego nazwisko zajmuje trwałe miejsce w historii polskiego lotnictwa wojskowego jako jednego z pilotów, którzy oddali życie w pierwszym dniu II wojny światowej.

Adam Paleolog (1896–1956) – major obserwator Wojska Polskiego, kawaler Orderu Wojennego Virtuti Militari, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego i uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W latach 1923–1924 służył w 2 Pułku Lotniczym. Następnie pełnił służbę w Centralnych Zakładach Lotniczych w Warszawie, gdzie zajmował się pracami organizacyjno-technicznymi lotnictwa. W 1926 roku awansował na stopień majora. W kolejnych latach pracował m.in. w Centralnej Składnicy Lotniczej, a w 1931 roku objął stanowisko zastępcy dowódcy 6 Pułku Lotniczego we Lwowie. W 1931 roku uległ poważnemu wypadkowi lotniczemu pod Chodorowem, po którym pozostawał w ograniczonej służbie. W kampanii wrześniowej 1939 roku pełnił funkcję dowódcy Oddziału Portowego Bazy Lotniczej nr 6. Po zakończeniu wojny osiedlił się w Wielkiej Brytanii, gdzie zmarł 27 maja 1956 roku w Nottingham.

Leopold Pamuła (1898–1940) – podpułkownik pilot Wojska Polskiego, oficer 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. Po ukończeniu szkoły średniej w 1916 roku w Krakowie wstąpił do armii austro-węgierskiej, gdzie odbył szkolenie oficerskie i służył w jednostkach piechoty, a następnie został skierowany na front włoski. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego, służąc początkowo w wojskach kolejowych i biorąc udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1923 roku ukończył kurs pilotażu i został przydzielony do 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. W kolejnych latach pełnił funkcje dowódcze w jednostkach myśliwskich, w tym dowódcy 113 Eskadry Myśliwskiej, zdobywając doświadczenie w lotnictwie operacyjnym. W latach 30. zajmował stanowiska dowódcze w strukturach lotnictwa myśliwskiego Wojska Polskiego, a w 1937 roku został przeniesiony do Warszawy, gdzie pełnił funkcję dowódcy zgrupowania myśliwskiego. W kampanii wrześniowej 1939 roku należał do grona kluczowych dowódców lotnictwa myśliwskiego. Zginął 9 sierpnia 1940 roku w Nocton w Wielkiej Brytanii.

Jan Panowski (1902–1929) – podporucznik obserwator Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Służył jako obserwator lotniczy w Wojsku Polskim w okresie międzywojennym. Pełnił służbę w 2 Pułku Lotniczym, będąc członkiem personelu lotniczego specjalizującego się w rozpoznaniu i współpracy z pilotami w lotach operacyjnych oraz szkoleniowych. Zmarł 12 września 1929 roku. Został pochowany na Międzynarodowym Cmentarzu Wojennym 1915–1939 w Dęblinie.

Mieczysław Parafiński (1914–1941) – sierżant pilot Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Francji, gdzie służył w Groupe de Chasse I/145, a następnie w GC I/1. Po ewakuacji w czerwcu 1940 roku trafił do Wielkiej Brytanii i wstąpił do Polskich Sił Powietrznych w strukturach RAF. Służył w 308 Dywizjonie Myśliwskim „Krakowskim”. 24 listopada 1940 roku odniósł zwycięstwo powietrzne, zestrzeliwując niemiecki bombowiec Junkers Ju 88, co było jednym z pierwszych sukcesów dywizjonu. Zginął 26 lutego 1941 roku podczas lotu treningowego na samolocie Hawker Hurricane w rejonie Cottesbrooke w hrabstwie Northamptonshire. Został pochowany na cmentarzu w Baginton w pobliżu bazy RAF.

Leon Paszkiewicz (1899–1925) – porucznik obserwator Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Służył jako obserwator lotniczy w Wojsku Polskim w okresie międzywojennym. Przynależał do 2 Pułku Lotniczego, gdzie pełnił obowiązki związane z rozpoznaniem oraz współpracą z załogami samolotów w lotach szkoleniowych i operacyjnych. Zmarł 13 sierpnia 1925 roku. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym przy ul. Prandoty w Krakowie.

Stefan Pawlikowski (1896–1943) – kapitan pilot Wojska Polskiego, oficer 2 Pułku Lotniczego w Krakowie, uczestnik I i II wojny światowej. W czasie I wojny światowej został powołany do armii rosyjskiej, gdzie służył w lotnictwie. Ukończył Szkołę Pilotów w Moskwie, a następnie szkolenie we francuskiej szkole lotniczej w Pau. Po rewolucji październikowej pozostał we Francji, gdzie od 1918 roku służył w 96 Eskadrze Spadów, uczestnicząc w działaniach przeciw niemieckim balonom obserwacyjnym. W listopadzie 1918 roku wstąpił do Armii Polskiej gen. Józefa Hallera. W czasie wojny polsko-bolszewickiej służył w 19 Eskadrze Myśliwskiej, wykonując loty bojowe, w tym przeciw balonom obserwacyjnym. W okresie międzywojennym był pilotem wojskowym i cywilnym, m.in. wykonując loty na trasie Warszawa–Paryż. Służył w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie, a następnie został przeniesiony do 3 Pułku Lotniczego w Poznaniu. W 1939 roku dowodził Brygadą Pościgową podczas kampanii wrześniowej. Po klęsce Polski przedostał się do Francji, gdzie organizował polskie jednostki lotnicze, a następnie do Wielkiej Brytanii, gdzie pełnił funkcje szkoleniowe i sztabowe w RAF, m.in. w Blackpool i Fighter Command. Brał udział w lotach bojowych, w tym w osłonie desantu pod Dieppe. Zginął 15 maja 1943 roku podczas lotu bojowego w 315 Dywizjonie Myśliwskim RAF, gdy jego Spitfire Mk IX został zestrzelony nad wybrzeżem Atlantyku. Przyczyna zestrzelenia pozostaje niejednoznaczna.

Julian Pawłowski (1892–?) – kapitan obserwator Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Odnotowany w listach personalnych 2 Pułku Lotniczego jako oficer obserwator lotnictwa Wojska Polskiego w okresie międzywojennym. Pełnił służbę w strukturach pułkowych, wykonując zadania związane z rozpoznaniem i współpracą z załogami samolotów. Dalsze losy oraz data śmierci nie są znane.

Camillo Perini (1887–1942) – pułkownik pilot Wojska Polskiego, lotnik narodowości włoskiej, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Ukończył szkołę oficerską w Wiedniu w 1908 roku i rozpoczął służbę w armii austro-węgierskiej w 8 Pułku Artylerii Polowej. W 1912 roku ukończył szkolenie lotnicze w Wiener Neustadt, uzyskując kwalifikacje pilota. Jeszcze przed I wojną światową zdobył doświadczenie w lotnictwie, ustanawiając rekord lotniczy na trasie 106 km jako pasażer samolotu Nieuport. W czasie I wojny światowej służył na frontach rosyjskim, serbskim i włoskim, dowodząc jednostkami lotniczymi. Po wojnie w 1918 roku przybył do Polski i wstąpił do Wojska Polskiego, gdzie uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej oraz polsko-bolszewickiej, dowodząc III Grupą Lotniczą i biorąc udział w obronie Lwowa. Po zakończeniu działań wojennych pełnił wysokie funkcje w polskim lotnictwie wojskowym, m.in. jako szef lotnictwa przy Naczelnym Dowództwie oraz dowódca kilku pułków lotniczych, w tym 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. Zasłynął jako charyzmatyczny dowódca i organizator lotnictwa. Po odejściu ze służby pozostał w Polsce, angażując się w pomoc dla żołnierzy przedzierających się na Zachód w początkowym okresie II wojny światowej. Zmarł w 1942 roku.

Franciszek Peter (1896–1968) – major pilot inżynier Wojska Polskiego, weteran I wojny światowej, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojskowego Virtuti Militari, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Po ukończeniu szkoły średniej rozpoczął studia inżynierskie na École Supérieure d’Aéronautique w Paryżu, które przerwał wybuch I wojny światowej. Od 1914 roku służył w armii austro-węgierskiej, przechodząc szkolenie obserwatorskie i pełniąc służbę na frontach włoskim i rosyjskim. W 1918 roku ukończył kurs pilotażu i jako pilot myśliwski odniósł zwycięstwa powietrzne w lotnictwie austro-węgierskim. W 1919 roku wstąpił do Wojska Polskiego, gdzie służył w 6 i 7 Eskadrze Lotniczej, biorąc udział w wojnie polsko-ukraińskiej. Angażował się także w szkolenie młodych pilotów, wykorzystując doświadczenie zdobyte w lotnictwie frontowym. W latach 20. pełnił funkcje dowódcze i organizacyjne w strukturach lotnictwa, w tym w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie, gdzie w 1921 roku był jego komendantem. Następnie pracował w przemyśle lotniczym i instytucjach badawczych, m.in. w Zakładach Mechanicznych Plage i Laśkiewicz oraz w Instytucie Badań Technicznych Lotnictwa. W 1928 roku awansował na stopień majora. W 1933 roku przeszedł w stan spoczynku. Zmarł w 1968 roku w Warszawie.

Michał Pielechowski (1899–1925) – porucznik pilot Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. W czasie I wojny światowej został powołany do armii austro-węgierskiej. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, 2 listopada 1918 roku wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego. Ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Warszawie, uzyskując stopień podporucznika. W 1923 roku awansował na porucznika i rozpoczął szkolenie lotnicze. Ukończył kurs w Szkole Pilotów w Bydgoszczy oraz w Grudziądzu, uzyskując kwalifikacje pilota wojskowego. Pozostał następnie w szkolnictwie lotniczym, zdobywając doświadczenie jako pilot-instruktor. W 1924 roku został przeniesiony do 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. Zginął 1 czerwca 1925 roku na lotnisku w Rakowicach podczas służby.

Adolf Pietrasiak (1916–1943) – podporucznik pilot Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, as myśliwski, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie.Przed wybuchem II wojny światowej ukończył Szkołę Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie, uzyskując stopień podporucznika pilota. Po ukończeniu szkolenia został przydzielony do 2 Pułku Lotniczego. Po kampanii polskiej 1939 roku przedostał się przez Francję do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do Polskich Sił Powietrznych w strukturach RAF. Służył w jednostkach myśliwskich, biorąc udział w licznych lotach bojowych nad Europą Zachodnią. Dał się poznać jako skuteczny pilot myśliwski, odnosząc zwycięstwa powietrzne nad samolotami Luftwaffe i uzyskując status asa myśliwskiego. 29 listopada 1943 roku zginął podczas operacji bojowej nad kanałem La Manche, gdy jego samolot został zestrzelony. Jego ciała nie odnaleziono. Za męstwo i osiągnięcia bojowe został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych oraz odznaczeniami brytyjskimi. Jego nazwisko zostało upamiętnione na Pomniku Lotników Polskich w Northolt.

Mieczysław Pietrzyk (1914–1980) – kapitan pilot Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Urodził się na krakowskim Podgórzu. Od młodości interesował się lotnictwem. Ukończył kurs pilotażu we Lwowie–Skniłowie, a następnie uzyskał licencję pilota w Aeroklubie Krakowskim. W 1935 roku wstąpił do Szkoły Podchorążych Pilotów Rezerwy w Dęblinie, którą ukończył z bardzo dobrym wynikiem i został skierowany do 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku brał udział w działaniach bojowych i został odznaczony Krzyżem Walecznych. Po ewakuacji do Francji służył w ośrodku Lyon-Bron, gdzie rozpatrywano jego kandydaturę do odznaczenia Krzyżem Virtuti Militari. Następnie przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie otrzymał numer służbowy RAF i służył kolejno w 271 Dywizjonie RAF, 60 OTU oraz 307 Dywizjonie Myśliwskim. Latał m.in. na samolotach Boulton Paul Defiant i Bristol Beaufighter, wykonując nocne loty operacyjne przeciwko Luftwaffe. Po wojnie powrócił do Polski, gdzie ukończył studia medyczne i pracował w zawodzie lekarza. Zmarł w 1980 roku i został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Edward Roman Pilch (1916–1941) – porucznik pilot Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Ukończył Szkołę Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie, po czym został przydzielony do 122 Eskadry 2 Pułku Lotniczego. Służył jako pilot myśliwski w lotnictwie Wojska Polskiego. Po wybuchu II wojny światowej, w wyniku kampanii 1939 roku, przedostał się przez Francję do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do Polskich Sił Powietrznych w strukturach RAF. Brał udział w działaniach bojowych przeciwko Luftwaffe podczas obrony Wielkiej Brytanii, wykonując loty myśliwskie w ramach jednostek RAF. Zginął 20 lutego 1941 roku w Wielkiej Brytanii, prawdopodobnie w wyniku katastrofy lotniczej lub w trakcie działań operacyjnych. Został odznaczony m.in. Krzyżem Walecznych oraz odznaczeniami alianckimi.

Ksawery Piniński (1896–1959) – podpułkownik pilot-obserwator Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Powietrznych na emigracji, związany z 2 Pułkiem Lotniczym. W czasie I wojny światowej służył w armii austro-węgierskiej. W 1918 roku zgłosił się do Wojska Polskiego, a w 1919 roku został skierowany do lotnictwa, gdzie pełnił służbę w 6 Eskadrze Wywiadowczej. Wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej jako obserwator lotniczy. W okresie międzywojennym przeszedł szkolenie pilotażowe i pełnił służbę w kolejnych eskadrach wywiadowczych, m.in. w 14 Eskadrze Wywiadowczej. W 1925 roku objął dowództwo 23 Eskadry w strukturach 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. W 1939 roku został skierowany do służby dyplomatyczno-wojskowej we Francji. Po klęsce Francji pełnił funkcje łącznikowe przy sztabie armii francuskiej, a następnie w strukturach alianckich w RAF w latach 1942–1945. Po wojnie pozostał na emigracji w Kanadzie. Zmarł w 1959 roku w Montrealu.

Piotr Pióro (1900–1969) – sierżant pilot Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym, instruktor pilotażu i oficer szkoleniowy. Służbę w Wojsku Polskim rozpoczął w okresie po I wojnie światowej. W 1922 roku został skierowany do Podoficerskiej Szkoły Pilotów w Bydgoszczy, a następnie ukończył kurs wyższego pilotażu w Grudziądzu. Po szkoleniu rozpoczął służbę liniową w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. Od 1928 roku pełnił funkcję instruktora pilotażu w eskadrze treningowej, a od 1930 roku był instruktorem w Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie. W latach 30. powrócił do służby szkolnej w 2 Pułku Lotniczym. W 1938 roku przeszedł w stan spoczynku, jednak w sierpniu 1939 roku został zmobilizowany. Po 17 września 1939 roku trafił do niewoli niemieckiej, z której zdołał uciec. W czasie okupacji działał w konspiracji. Zmarł w 1969 roku.

Tadeusz Piotrowicz (1896–1975) – kapitan pilot Wojska Polskiego, oficer 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. Służył w lotnictwie Wojska Polskiego w okresie międzywojennym, m.in. w 16 Eskadrze Lotniczej. W latach 1937–1938 uczestniczył w II kursie Wyższej Szkoły Lotnictwa w Warszawie, podnosząc kwalifikacje w zakresie dowodzenia i pracy sztabowej. Związany był służbowo z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie, gdzie pełnił obowiązki w strukturach eskadrowych i szkoleniowych. Po II wojnie światowej pozostał na emigracji. Zmarł 7 marca 1975 roku i został pochowany na Holy Cross Cemetery & Mortuary w Culver City w Stanach Zjednoczonych.

Zygmunt Pistl (1897–1981) – pułkownik dyplomowany pilot Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, doświadczony oficer lotnictwa Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Służbę wojskową rozpoczął w okresie I wojny światowej, a po odzyskaniu przez Polskę niepodległości uczestniczył w organizowaniu i rozwoju polskiego lotnictwa wojskowego. W okresie międzywojennym służył w jednostkach lotniczych Wojska Polskiego, w tym w 2 Pułku Lotniczym, zdobywając doświadczenie w dowodzeniu i pracy sztabowej. W czasie II wojny światowej przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do Polskich Sił Powietrznych w strukturach RAF. Brał udział w organizacji polskich jednostek lotniczych na emigracji i wspierał alianckie działania lotnicze, pełniąc funkcje dowódcze i sztabowe. Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii, gdzie działał w środowisku polskich lotników i weteranów w Londynie. Zmarł 20 listopada 1981 roku w Londynie.

Andrzej Płachta (1892–1974) – podpułkownik obserwator Wojska Polskiego, weteran I i II wojny światowej, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. W 1909 roku wyjechał do pracy w kopalni w Westfalii. W 1912 roku rozpoczął służbę w armii niemieckiej, gdzie walczył na froncie zachodnim I wojny światowej, m.in. pod Verdun i nad Sommą. W 1917 roku został skierowany do lotnictwa i ukończył kursy obserwatora oraz bombardiera, służąc w niemieckich jednostkach lotniczych jako obserwator. Po zakończeniu wojny powrócił do Polski i w 1919 roku wziął udział w przejmowaniu lotniska Ławica oraz organizowaniu lotnictwa w Wielkopolsce. Następnie uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej oraz polsko-bolszewickiej, wykonując liczne loty bojowe i rozpoznawcze. W okresie międzywojennym zajmował wysokie stanowiska dowódcze w lotnictwie Wojska Polskiego, m.in. w 16 i 10 Eskadrze Wywiadowczej, 3 i 1 Pułku Lotniczym oraz jako komendant bazy lotniczej w Krakowie. W 1938 roku awansował na stopień podpułkownika. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie służył w RAF w jednostkach transportowych na Bliskim Wschodzie, pełniąc także funkcję nawigatora gen. Władysława Andersa. Po wojnie pozostał na emigracji, aktywnie działając w środowisku lotników polskich. Zmarł 28 listopada 1974 roku w Londynie.

Karol Pniak (1910–1980) – major pilot Wojska Polskiego, as myśliwski, związany z 2 Pułkiem Lotniczym. Służbę rozpoczął jako ochotnik w 1928 roku, trafiając do 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. Przeszedł szkolenie w Szkole Podoficerów Lotnictwa w Bydgoszczy oraz kurs w Grudziądzu, po czym został skierowany do 122 Eskadry Myśliwskiej. W okresie międzywojennym był jednym z wyróżniających się pilotów 2 Pułku Lotniczego i uczestnikiem „Trójki Bajana” podczas pokazów lotniczych w Warszawie w 1933 roku. We wrześniu 1939 roku służył w 142 Eskadrze Myśliwskiej, wykonując liczne loty bojowe i odnosząc pierwsze zwycięstwa powietrzne już w pierwszych dniach kampanii. Po ewakuacji przez Francję trafił do Wielkiej Brytanii, gdzie kontynuował służbę w Polskich Siłach Powietrznych w RAF. W 1940 roku walczył w Bitwie o Anglię, osiągając status asa myśliwskiego. W kolejnych latach dowodził eskadrami w dywizjonach 306 i 308 oraz służył w „Cyrku Skalskiego”. Po wojnie powrócił do Polski, gdzie mimo doświadczeń wojennych był przez pewien czas represjonowany. W późniejszych latach pracował cywilnie w Krakowie i utrzymywał kontakty ze środowiskiem lotniczym. Zmarł w 1980 roku.

Władysław Pokorny (1899–1934) – kapitan obserwator Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym. Służbę wojskową rozpoczął w armii austro-węgierskiej podczas I wojny światowej. W 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego, gdzie początkowo pełnił funkcje liniowe w piechocie. W 1923 roku rozpoczął szkolenie w Oficerskiej Szkole Obserwatorów i Strzelców Samolotowych w Toruniu, po czym został skierowany do 2 Pułku Lotniczego. W kolejnych latach pełnił służbę w lotnictwie rozpoznawczym i szkoleniowym, a w 1933 roku został przeniesiony do Lotniczej Szkoły Strzelania i Bombardowania w Grudziądzu, gdzie zajmował się szkoleniem personelu. Zginął w 1934 roku w katastrofie lotniczej podczas wodowania na Wiśle. Jego ciało odnaleziono po kilku tygodniach, a pochówek odbył się w Grudziądzu.

Władysław Polesiński (1906–1939?) – kapitan pilot Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym. Kształcił się w Korpusie Kadetów nr 2 w Modlinie, a następnie ukończył Oficerską Szkołę Lotnictwa w Dęblinie. W 1928 roku otrzymał stopień porucznika i został skierowany do służby w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. W 1930 roku uczestniczył w wypadku lotniczym podczas lotu treningowego na trasie Lwów–Kraków; mimo rozbicia samolotu załoga przeżyła. Wydarzenie to miało istotny wpływ na jego późniejsze zaangażowanie w działalność religijno-społeczną środowisk wojskowych. W latach 30. kontynuował służbę w lotnictwie, a w 1939 roku awansował na stopień kapitana i został przeniesiony do 1 Pułku Lotniczego w Warszawie. Po wybuchu wojny przydzielono go do Dowództwa Lotnictwa i OPL Armii „Modlin”. We wrześniu 1939 roku uczestniczył w misji łącznikowej do Brześcia nad Bugiem. Po ostrzelaniu samolotu przez niemiecką obronę przeciwlotniczą został ranny i trafił do niewoli, gdzie prawdopodobnie zmarł pod koniec września 1939 roku.

Władysław Popiel-Sulima (1891–1958) – major obserwator Wojska Polskiego, inżynier, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Ukończył studia na Wydziale Rolnictwa Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1915 roku rozpoczął służbę w armii austro-węgierskiej, uczestnicząc w działaniach na froncie wschodnim i włoskim. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego, gdzie pełnił służbę jako obserwator lotniczy w 1 Eskadrze Krakowskiej. W czasie wojny polsko-bolszewickiej w 1920 roku wyróżnił się w działaniach rozpoznawczych, współpracując z 6 Armią i wspierając operacje odwrotowe wojsk polskich. Po wojnie kontynuował służbę w lotnictwie, pozostając w strukturach 2 Pułku Lotniczego oraz 11 Eskadry Liniowej, gdzie pełnił funkcje obserwatora i oficera sztabowego. Po II wojnie światowej osiedlił się na emigracji w Wielkiej Brytanii, gdzie zmarł w 1958 roku w Londynie.

Jan Poteć [Potecz] (1892–1924) – porucznik pilot Wojska Polskiego, pionier polskiego lotnictwa wojskowego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Po ukończeniu gimnazjum w Dębicy studiował na Politechnice w Wiedniu. W 1914 roku został powołany do armii austro-węgierskiej, gdzie służył w pułku telegraficznym jako radiotelegrafista i radiomonter. Po zakończeniu I wojny światowej w 1919 roku wstąpił do Armii Polskiej we Francji, gdzie przeszedł szkolenie pilotażowe. Po powrocie do Polski służył w eskadrach lotniczych Wojska Polskiego, biorąc udział w wojnie polsko-bolszewickiej oraz działaniach przeciwko Litwie Środkowej. W 1921 roku awansował na podporucznika, a w 1923 roku na porucznika. Służył w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie, a następnie pełnił funkcję oblatywacza w Centralnych Zakładach Lotniczych w Warszawie. Zginął 8 listopada 1924 roku podczas lotu na samolocie Ansaldo A.300 w trakcie przelotu z Dęblina do Warszawy, gdy jego maszyna rozbiła się nad Wilanowem.

Tadeusz Feliks Prauss (1896–1940) – kapitan pilot Wojska Polskiego, oficer 2 Pułku Lotniczego w Krakowie, zamordowany w Charkowie, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari. Ukończył szkołę realną w Krakowie i w 1914 roku zdał maturę. W 1915 roku został powołany do armii austro-węgierskiej, gdzie służył początkowo w piechocie, a następnie ukończył kurs obserwatorski w Wiener Neustadt i pełnił służbę lotniczą na froncie włoskim. W 1918 roku odbył kurs pilotażu w Krakowie i Neumarkt, po czym wstąpił do Wojska Polskiego. W czasie wojny polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej służył w 3 Eskadrze Lotniczej, wykonując loty bojowe na froncie wschodnim, podczas których został ranny, lecz kontynuował służbę. Od 1921 roku dowodził 16 Eskadrą Wywiadowczą. W kolejnych latach pełnił wysokie funkcje dowódcze w lotnictwie, w tym w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie oraz jako dowódca 6 Pułku Lotniczego we Lwowie w latach 1934–1939. W sierpniu 1939 roku objął dowództwo lotnictwa Armii „Modlin”. Po agresji sowieckiej został aresztowany przez NKWD i osadzony w Starobielsku, a następnie zamordowany wiosną 1940 roku w Charkowie. Został pośmiertnie awansowany do stopnia pułkownika w 2007 roku.

Józef Rączka (1897–1932) – starszy sierżant pilot Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. W czasie I wojny światowej służył w austro-węgierskiej marynarce wojennej jako pilot hydroplanów. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. W 1920 roku został przydzielony do 6 Eskadry Wywiadowczej, w której uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Wykonywał liczne loty bojowe, w tym zadania rozpoznawcze i szturmowe przeciwko oddziałom Armii Czerwonej, w tym Armii Konnej Budionnego. Po zakończeniu wojny pozostał w służbie lotniczej, pełniąc funkcję w 21 Eskadrze Liniowej w Krakowie, w strukturach 2 Pułku Lotniczego. Zmarł w 1932 roku w Krakowie.

Ludwik Wacław Raczyński (1913–2000) – kapitan radioobserwator Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Powietrznych, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Służbę rozpoczął w lotnictwie II Rzeczypospolitej, gdzie pełnił funkcje obserwatora i radiooperatora. Związany był z 23 Eskadrą Towarzyszącą, w której wykonywał zadania łącznościowe i rozpoznawcze. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, gdzie służył w 307 Dywizjonie Myśliwskim Nocnym „Lwowskich Puchaczy”, specjalizującym się w nocnych operacjach myśliwskich RAF. Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji, a następnie powrócił do Polski. Zmarł w 2000 roku.

Zenon Romanowski (1891–?) – major pilot Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, w której walczył jako członek 16 Eskadry Wywiadowczej. Brał udział w działaniach powietrznych w czasie Bitwy Warszawskiej oraz Bitwy Niemeńskiej, wykonując loty rozpoznawcze i wspierające działania wojsk lądowych. Po zakończeniu działań wojennych pełnił służbę w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie, kontynuując pracę w lotnictwie rozpoznawczym. Dalsze losy po okresie międzywojennym nie są znane.

Franciszek Rudnicki (1894–1952) – pułkownik inżynier pilot Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, kawaler Orderu Virtuti Militari, związany z 2 Pułkiem Lotniczym. Służbę wojskową rozpoczął w armii rosyjskiej, a następnie w Armii Polskiej we Francji, gdzie przeszedł szkolenie lotnicze i w 1919 roku trafił do 16 Eskadry Wywiadowczej. Wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej, pełniąc funkcje pilota i czasowo dowódcy eskadry. W okresie międzywojennym pełnił służbę w lotnictwie wojskowym II RP, dowodząc eskadrami i kierując szkolnictwem lotniczym. Był m.in. komendantem Szkoły Mechaników w Bydgoszczy oraz Centralnej Szkoły Mechaników Lotniczych. Uzupełniał wykształcenie we Francji, uzyskując dyplom inżyniera lotnictwa. W latach 30. i przed 1939 rokiem zajmował wysokie stanowiska w strukturach szkolnictwa i techniki lotniczej, m.in. w Instytucie Technicznym Lotnictwa w Warszawie. Po wybuchu II wojny światowej ewakuował się na Zachód i służył w Polskich Siłach Powietrznych w strukturach RAF, m.in. jako komendant polskich szkół technicznych w Wielkiej Brytanii. Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł 2 maja 1952 roku w Edgware.

Oskar Sablik (1912–1941) – porucznik obserwator/nawigator Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Służył jako oficer lotnictwa, pełniąc funkcje obserwatora i nawigatora. W okresie II wojny światowej znalazł się w strukturach Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, gdzie był związany z 18 Jednostką Szkolenia Operacyjnego RAF (Operational Training Unit), przygotowującą załogi do działań bojowych. Zmarł 23 kwietnia 1941 roku. Został pochowany na cmentarzu przy Oaston Road w Nuneaton w Wielkiej Brytanii.

Bolesław Sadowski (1904–1941) – kapitan pilot Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii (Flying Officer RAF), związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Urodził się 26 listopada 1904 roku w Bachmaczu (Rosja). W okresie międzywojennym służył w lotnictwie Wojska Polskiego. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do Polskich Sił Powietrznych w strukturach RAF i uzyskał stopień Flying Officer. Zmarł 2 stycznia 1941 roku. Został pochowany na cmentarzu w Newark-on-Trent w Wielkiej Brytanii.

Włodzimierz Samoliński (1916–1940) – porucznik pilot Wojska Polskiego i Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie, uczestnik Bitwy o Anglię, kawaler Orderu Wojennego Virtuti Militari. W 1936 roku rozpoczął naukę w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie, którą ukończył w 1938 roku. Następnie został przydzielony do 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. We wrześniu 1939 roku wykonywał zadania rozpoznawcze i służbę w systemie naprowadzania. Po agresji ZSRR na Polskę przedostał się przez Rumunię i Francję do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do Polskich Sił Powietrznych w strukturach RAF (nr służbowy 76709). Służył w 253 Dywizjonie Myśliwskim RAF. Podczas Bitwy o Anglię odniósł kilka zwycięstw powietrznych nad Luftwaffe. Zginął 28 września 1940 roku w walce powietrznej, gdy jego Hurricane został zestrzelony i runął do morza. Ciała nie odnaleziono. Został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari.

Stanisław Sarnowski (?-?) – major pilot Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. W 1921 roku objął kierownictwo Wydziału Naukowo-Technicznego w Sekcji Żeglugi Napowietrznej Ministerstwa Spraw Wojskowych, działającej w strukturach Instytutu Lotnictwa. Był jednym z oficerów zaangażowanych w organizację i rozwój zaplecza techniczno-naukowego polskiego lotnictwa wojskowego w okresie wczesnej II Rzeczypospolitej. W kolejnych latach służył w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. Dalsze szczegóły jego służby i losów nie są znane.

Gerard Schmidt (?-?) – kapral pilot Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Służył jako pilot myśliwski, a w czasie II wojny światowej był związany z 302 Dywizjonem Myśliwskim „Poznańskim”. W kwietniu 1945 roku, podczas lotu rozpoznawczego, w wyniku awarii silnika przymusowo wylądował na terenie Holandii i tego samego dnia dostał się do niewoli niemieckiej. Dalsze losy po zakończeniu wojny nie są znane.

Franciszek Schneider (?-1928) – podpułkownik obserwator Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. W czasie I wojny światowej służył w oddziale balonowym twierdzy Przemyśl podczas jej oblężenia. W marcu 1915 roku opuścił twierdzę balonem, jednak został zniesiony przez wiatr na tereny zajęte przez wojska rosyjskie i trafił do niewoli. Po odzyskaniu wolności kontynuował służbę w lotnictwie Wojska Polskiego. W okresie międzywojennym pełnił funkcje w jednostkach lotniczych, ostatnio jako kierownik warsztatów w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. Zmarł 31 maja 1928 roku.

Jan Schram (1894–1968) – kapitan obserwator Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Służbę rozpoczął w 1914 roku jako ochotnik w Legionach Polskich, gdzie walczył w piechocie i w 1915 roku trafił do rosyjskiej niewoli. Po odzyskaniu wolności brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej oraz wojnie polsko-bolszewickiej. W 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika i przeszedł do lotnictwa. Służył m.in. w 4 Pułku Lotniczym w Toruniu oraz 6 Pułku Lotniczym we Lwowie, gdzie pełnił funkcje dowódcze w eskadrach obserwacyjnych. W kolejnych latach był związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. W 1935 roku został przeniesiony w stan spoczynku. Po wybuchu II wojny światowej był represjonowany przez Niemców i później przez władze sowieckie. Po wojnie powrócił do Polski w 1947 roku, pozostając pod nadzorem aparatu bezpieczeństwa. Zmarł w 1968 roku.

Tadeusz Józef Franciszek Sędzielowski (1906–1939) – kapitan pilot Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie, dowódca 121 Eskadry Myśliwskiej. W 1930 roku ukończył Szkołę Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Następnie służył w 3 Pułku Lotniczym w Poznaniu. Od 1937 roku pełnił służbę w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. W 1938 roku objął dowództwo 121 Eskadry Myśliwskiej. We wrześniu 1939 roku walczył w składzie Armii „Kraków”. Zginął 7 września 1939 roku nad Nowym Zamościem podczas lotu bojowego na samolocie PZL P.11c. Został pochowany na cmentarzu w Wólce Łagowskiej.

Jan Sendorek (1889–1932) – pułkownik pilot Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie, weteran Legionów Polskich i uczestnik walk o niepodległość. W sierpniu 1914 roku wstąpił do Legionów Polskich, służąc w II Brygadzie. W 1916 roku został ciężko ranny na froncie wołyńskim, doznając poważnych obrażeń twarzy. Po leczeniu i powrocie do służby kontynuował karierę wojskową, a po odzyskaniu przez Polskę niepodległości pozostał w Wojsku Polskim. Po wojnie polsko-bolszewickiej przeszedł do lotnictwa, gdzie ukończył Niższą i Wyższą Szkołę Pilotów, a następnie pełnił funkcje instruktorskie i dowódcze. Był komendantem Wyższej Szkoły Pilotów oraz dowódcą 2 Pułku Lotniczego w Krakowie, a także 1 Pułku Lotniczego w Warszawie. W 1929 roku objął stanowisko w Ministerstwie Spraw Wojskowych jako zastępca szefa Departamentu IV. Zmarł tragicznie 20 marca 1932 roku w Warszawie w wyniku zatrucia tlenkiem węgla. Został pochowany z honorami wojskowymi na cmentarzu wojskowym w Krakowie.

Józef Sieczkowski (1899–1923) – porucznik obserwator Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. W 1915 roku wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej w Petersburgu, a w 1916 roku został zmobilizowany do armii rosyjskiej. Od 1919 roku służył w Wojsku Polskim, m.in. w 4 Dywizji Strzelców. W 1920 roku ukończył Oficerską Szkołę Obserwatorów Lotniczych i od lipca tego roku walczył w składzie 3 Eskadry Wywiadowczej. W 1922 roku został przydzielony do 2 Pułku Lotniczego, gdzie służył jako obserwator w 8. i 14. Eskadrze. W 1923 roku rozpoczął naukę w Wyższej Szkole Pilotów. Podczas lotu szkolnego uległ wypadkowi na samolocie SPAD i został ciężko poparzony. Zmarł 3 sierpnia 1923 roku w Grudziądzu w wyniku powikłań. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.

Ignacy Skorobohaty (1898–1942) – major pilot i obserwator Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie, oficer Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Po wstąpieniu do Wojska Polskiego otrzymał przydział do 1 Eskadry Wywiadowczej, w której uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, wykonując loty rozpoznawcze i szturmowe przeciw wojskom Armii Czerwonej. W 1922 roku został przydzielony do 2 Pułku Lotniczego w Krakowie, a następnie służył także w 1 Pułku Lotniczym w Warszawie i 3 Pułku Lotniczym w Poznaniu. W latach 30. wielokrotnie zmieniał przydziały służbowe, pełniąc funkcje dowódcze i szkoleniowe. W 1937–1938 był słuchaczem II Kursu Wyższej Szkoły Lotniczej w Warszawie. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do RAF (nr służbowy P-1455). Służył w 304 Dywizjonie Bombowym, a następnie w RAF Coastal Command, wykonując loty patrolowe nad Atlantykiem. Zaginął 1 listopada 1942 roku podczas misji nad Zatoką Biskajską na samolocie Vickers Wellington R1716 wraz z całą załogą. Ciała nie odnaleziono.

Stanisław Ślusarczyk (1900–1932) – sierżant pilot Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie, członek 22 Eskadry Bombowej. Służył jako pilot wojskowy w lotnictwie bombowym II Rzeczypospolitej. W okresie międzywojennym był związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie oraz 22 Eskadrą Bombową. Zginął 27 lipca 1932 roku w wypadku lotniczym podczas centralnych zawodów lotniczych, gdy jego załoga wykonała przymusowe nocne lądowanie w rejonie wsi Młodejewo w powiecie płockim. Został pochowany na cmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty w Krakowie.

Roman Smok (1907–1942) – kapitan pilot Wojska Polskiego, Squadron Leader Royal Air Force, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Służbę rozpoczął w lotnictwie Wojska Polskiego, gdzie pełnił funkcję pilota myśliwskiego. W okresie międzywojennym związany był z 2 Pułkiem Lotniczym. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Francji, a następnie do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do Polskich Sił Powietrznych w strukturach RAF. Służył w 307 Dywizjonie Myśliwskim Nocnym. W trakcie służby w RAF awansował do stopnia Squadron Leader i pełnił funkcje dowódcze. Zginął w nocy z 12 na 13 kwietnia 1942 roku nad Kanałem La Manche, zestrzelony podczas lotu bojowego.

Józef Sroka (?-1933) – porucznik obserwator Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Służył jako oficer obserwator w strukturach lotnictwa wojskowego II Rzeczypospolitej, pełniąc obowiązki w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. Zmarł w 1933 roku. Dalsze szczegóły jego służby i okoliczności życia nie są znane.

Bolesław Stachoń (1897–1941) – kapitan pilot Wojska Polskiego i oficer Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. W 1915 roku został wcielony do armii austro-węgierskiej, gdzie służył w 17 Pułku Piechoty Obrony Krajowej. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę walczył w wojnie polsko-bolszewickiej jako oficer piechoty. W 1921 roku przeszedł do lotnictwa, kończąc szkolenia w Bydgoszczy i Grudziądzu. Służył następnie w różnych jednostkach lotniczych Wojska Polskiego, w tym krótko w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. Po 1939 roku przedostał się przez Rumunię do Francji i następnie do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do RAF (nr służbowy 76608). Początkowo pełnił funkcje szkoleniowe i sztabowe, później zgłosił się do służby liniowej. Został przydzielony do 301 Dywizjonu Bombowego RAF, gdzie latał jako drugi pilot samolotów Vickers Wellington. Zginął 4 lipca 1941 roku podczas nalotu na Bremę, gdy jego samolot został zestrzelony nad rejonem Absen w Holandii. Część załogi przeżyła i dostała się do niewoli niemieckiej. Prochy lotnika pochowano w 1962 roku na cmentarzu wojennym w Bredzie w Holandii.

Marian Staffa (1896–1981) – major pilot Wojska Polskiego, Squadron Leader Royal Air Force, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Służbę wojskową rozpoczął w lotnictwie II Rzeczypospolitej, gdzie pełnił funkcję pilota myśliwskiego. Był związany z 5 Eskadrą Lotniczą oraz strukturami 2 Pułku Lotniczego. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Francji, a następnie do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do Polskich Sił Powietrznych w RAF. Służył w 302 Dywizjonie Myśliwskim, biorąc udział w działaniach bojowych nad Europą Zachodnią. W trakcie służby osiągnął stopień Squadron Leader (majora w systemie RAF). Po wojnie powrócił do Polski. Zmarł w 1981 roku i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Romuald Stelmach (1902–1939) – kapitan obserwator Wojska Polskiego, oficer lotnictwa związany z 2 Pułkiem Lotniczym. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. Po służbie liniowej w piechocie przeszedł do lotnictwa, kończąc kurs obserwatorów w Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie. Następnie został przeniesiony do korpusu oficerów lotnictwa i rozpoczął służbę jako instruktor oraz później dowódca eskadry szkolnej. W latach 30. pełnił służbę w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie, a w 1938 roku został skierowany na studia do Wyższej Szkoły Lotniczej w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 roku służył w sztabie lotniczym Armii „Pomorze”. Zginął 8 września 1939 roku. Został pochowany na cmentarzu wojennym w Kiernoziach.

Felicjan Sterba (1896–1948) – podpułkownik dyplomowany obserwator Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Od 1927 roku wykładał w Oficerskiej Szkole Lotnictwa, uczestnicząc w szkoleniu kadr lotniczych II Rzeczypospolitej. W 1934 roku został przeniesiony do 2 Pułku Lotniczego w Krakowie, gdzie pełnił służbę w strukturach szkoleniowo-operacyjnych. Po kampanii wrześniowej 1939 roku przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do Polskich Sił Powietrznych w strukturach RAF (nr służbowy P-0890). Po zakończeniu II wojny światowej pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł 30 lipca 1948 roku w Londynie.

Kazimierz Stoy (1890–1980) – major obserwator Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Powietrznych, związany z 2 Pułkiem Lotniczym. Służbę wojskową rozpoczął po I wojnie światowej w 1919 roku. W czasie wojny polsko-bolszewickiej pełnił służbę w II Ruchomym Parku Lotniczym, a w 1921 roku awansował na stopień porucznika. W latach międzywojennych służył w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie oraz pełnił funkcje sztabowe w Dowództwie Lotnictwa Ministerstwa Spraw Wojskowych. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie służył w Polskich Siłach Powietrznych w strukturach RAF, osiągając stopień majora (Squadron Leader). Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii, angażując się w działalność organizacji kombatanckich. Zmarł w 1980 roku w Port Talbot.

Ferdynand Stutzmann (1918–1994) – kapitan pilot Wojska Polskiego, Flight Lieutenant Royal Air Force, związany z 2 Pułkiem Lotniczym. Po maturze w 1936 roku rozpoczął służbę wojskową, a w 1939 roku jako podchorąży trafił do 21 Eskadry w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. Wykonał kilka lotów bojowych podczas kampanii wrześniowej, po czym – po agresji ZSRR – został internowany w Rumunii. Uciekł z internowania i przedostał się przez Francję do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do Polskich Sił Powietrznych w RAF. Służył w 315 i 318 Dywizjonie, wykonując loty na samolotach myśliwskich i szturmowych, m.in. Spitfire i Hurricane. W czasie służby został odznaczony Krzyżem Walecznych (trzykrotnie). Po wojnie pozostał na emigracji, a następnie powrócił do Polski, gdzie próbował kontynuować pracę w lotnictwie cywilnym. Zmarł w 1994 roku i został pochowany w Katowicach.

Stefan Sudek (1900–1985) – kapitan obserwator/pilot Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. W latach 1937–1939 służył w 29 Eskadrze Towarzyszącej, realizując zadania związane z łącznością, współpracą z wojskami lądowymi oraz szkoleniem. Był oficerem lotnictwa II Rzeczypospolitej o doświadczeniu w służbie liniowej i szkoleniowej. Po wybuchu II wojny światowej znalazł się w Polskich Siłach Powietrznych w Wielkiej Brytanii, gdzie posiadał stopień Flight Lieutenant. Służył w 25 Elementary Flying Training School, pełniąc funkcję instruktora (m.in. w zakresie szkolenia i symulacji lotniczych). Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł w 1985 roku i został pochowany w Newark-on-Trent.

Franciszek Surma (1916–1941) – porucznik pilot Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, as myśliwski II wojny światowej, kawaler Orderu Wojennego Virtuti Militari, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. W 1936 roku ukończył Szkołę Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie, uzyskując stopień sierżanta podchorążego pilota. W kampanii wrześniowej 1939 roku walczył w 121 Eskadrze 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. Po agresji ZSRR na Polskę przedostał się przez Rumunię do Francji, a następnie do Wielkiej Brytanii, gdzie służył w Polskich Siłach Powietrznych w strukturach RAF. Był pilotem m.in. 151, 607, 257 oraz 308 Dywizjonu Myśliwskiego „Krakowskiego”. Podczas Bitwy o Anglię odniósł co najmniej pięć zwycięstw powietrznych, osiągając status asa myśliwskiego. Został odznaczony m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, trzykrotnie Krzyżem Walecznych oraz Medalem Lotniczym. 8 listopada 1941 roku zaginął podczas lotu bojowego nad rejonem Dunkierki. Jego losy oraz miejsce spoczynku pozostają nieznane.

Aleksander Świeykowski (1898–1928) – kapitan pilot Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Służył w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie, gdzie pełnił m.in. obowiązki adiutanta jednostki. Zginął 2 sierpnia 1928 roku podczas lotu treningowego w rejonie lotniska Rakowice w Krakowie. Został pochowany na cmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty w Krakowie.

Ludwik Szul (?- ?) – porucznik pilot Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Pełnił służbę jako instruktor i wykładowca w Centralnej Szkole Podoficerów Pilotów Lotnictwa (1926–1929), gdzie zajmował się szkoleniem personelu lotniczego. W tym okresie był również związany z 11 Eskadrą Liniową. W okresie międzywojennym służył w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie, uczestnicząc w działalności szkoleniowej i organizacyjnej lotnictwa wojskowego. Dalsze losy po zakończeniu służby nie są znane.

Władysław Szymik (1913–1939) – porucznik obserwator Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Służył w 26 Eskadrze Obserwacyjnej, gdzie pełnił funkcje obserwatora lotniczego w działaniach rozpoznawczych i łącznikowych. Był oficerem lotnictwa współpracującym z jednostkami liniowymi w ramach struktur 2 Pułku Lotniczego. W kampanii wrześniowej 1939 roku wykonywał zadania rozpoznawcze na rzecz wojsk lądowych. Zginął 2 września 1939 roku w rejonie Chorzenic.

Józef Talaga (?-?) – kapral pilot Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Służył w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie, gdzie był przydzielony do 26 Eskadry Towarzyszącej w latach 1934–1939. Dalsze losy nie są znane.

Stefan Tarasiewicz (1895-?) – porucznik obserwator Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Służył jako obserwator w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. W 1921 roku był przydzielony do 6 Eskadry Lotniczej, gdzie wykonywał zadania rozpoznawcze i współpracował z załogami samolotów wywiadowczych. Dalsze losy nie są znane.

Tebinka Zygmunt Kpt. obs. (ur. 2 maja 1892 r. w Stanisławowie- zm. 15 grudnia 1944 r.)-

Posiadał stopień Majora obserwatora Wojska Polskiego. W lotnictwie brytyjskim miał stopień Squadron Leader. Służył w 2 Pułku Lotniczym. Był członkiem 6 Pułku Lotniczego we Lwowie. Został pochowany w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych.

Paweł Tobolski (1906–1944) – porucznik obserwator Wojska Polskiego i Flying Officer RAF, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Służył jako obserwator w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie został przydzielony do 301 Dywizjonu Bombowego RAF. W nocy 25/26 czerwca 1942 roku został zestrzelony i dostał się do niemieckiej niewoli. Osadzony w obozie jenieckim Stalag Luft III, zginął 2 kwietnia 1944 roku podczas próby ucieczki. Ciała nie odnaleziono lub pochowano w miejscu pierwotnym.

Stanisław Tofin (1905–1941) – starszy sierżant pilot Wojska Polskiego i Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Służył jako pilot w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie wszedł w skład 304 Dywizjonu Bombowego „Ziemi Śląskiej”. Zginął 6 lutego 1941 roku w wypadku lotniczym w miejscowości Bleasby w hrabstwie Nottinghamshire. Został pochowany na cmentarzu w Newark-on-Trent w Wielkiej Brytanii.

Antoni Tomiczek (1915–2013) – major pilot Wojska Polskiego, weteran II wojny światowej, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. W 1936 roku rozpoczął szkolenie lotnicze w Szkole Podoficerów Lotnictwa w Krakowie i Grudziądzu. Następnie służył w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie, a w 1938 roku trafił do 122 Eskadry Myśliwskiej. We wrześniu 1939 roku uczestniczył w działaniach wojennych. Po klęsce kampanii wrześniowej trafił do niewoli sowieckiej, z której został zwolniony po układzie Sikorski–Majski. Następnie służył w Polskich Siłach Powietrznych na Zachodzie – latał m.im. z pomocą walczącej Warszawie.. Po wojnie pozostał w Wielkiej Brytanii, a później wrócił do Polski, gdzie działał w lotnictwie cywilnym. Zmarł 19 listopada 2013 roku w Pstrążnej.

Władysław Toruń (1889–1924) – podpułkownik obserwator Wojska Polskiego, inżynier, pionier polskiego lotnictwa wojskowego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. W 1911 roku rozpoczął służbę w marynarce wojennej Austro-Węgier, gdzie odbywał praktykę na krążowniku „Sankt Georg”. W czasie I wojny światowej służył w lotnictwie marynarki, kończąc kurs obserwatorów lotniczych w 1916 roku. W październiku 1918 roku uczestniczył w przejęciu lotniska na Lewandówce we Lwowie, co miało znaczenie dla początków polskiego lotnictwa wojskowego. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę współtworzył struktury lotnictwa wojskowego. Służył w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie, a w latach 1922–1923 był szefem Centralnych Warsztatów Lotniczych w Warszawie, przyczyniając się do rozwoju technicznego lotnictwa. Zginął 9 sierpnia 1924 roku w katastrofie lotniczej w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Obrońców Lwowa.

Jan Mieczysław Truczka (1892-?) – porucznik pilot Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Służył jako pilot w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. W okresie międzywojennym był przydzielony do 6 Eskadry Lotniczej, gdzie pełnił służbę w lotnictwie liniowym i rozpoznawczym. Dalsze losy nie są znane.

Olgierd Tuskiewicz (1896–1969) – pułkownik dyplomowany pilot Wojska Polskiego, kawaler Orderu Wojennego Virtuti Militari, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej oraz kampanii wrześniowej 1939 roku, w czasie której pełnił funkcje dowódcze w lotnictwie Armii „Karpaty”. Po przekroczeniu granicy z Rumunią został internowany i pełnił funkcję komendanta obozu w Comișani. W kolejnych latach służył w Polskich Siłach Zbrojnych na Wschodzie, gdzie zajmował się organizacją i szkoleniem kadr lotniczych. Był również autorem publikacji „Wojna lotnicza na Zachodzie” (1942), wydanej w ramach serii edukacyjnej dla żołnierzy PSZ. Po wojnie osiedlił się na emigracji w Stanach Zjednoczonych, gdzie zmarł w 1969 roku w Waszyngtonie.

Gerard Twardoch (1916–1942) – plutonowy pilot Wojska Polskiego i sierżant RAF, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Służył jako pilot w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie wszedł w skład 304 Dywizjonu Bombowego „Ziemi Śląskiej”. Wykonywał loty patrolowe w ramach działań RAF Coastal Command, zwalczając żeglugę podwodną i niemieckie U-Booty. Zginął 16 października 1942 roku podczas misji patrolowej nad Atlantykiem, gdy jego samolot został zestrzelony do morza przez niemiecki Ju 88C-6 z KG 40. Ciała nie odnaleziono.

Edward Uchto (1920–1940) – plutonowy pilot Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Służył jako pilot w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Francji, gdzie został przydzielony do 1/145 Dywizjonu Myśliwskiego Polskich Sił Powietrznych. Zginął 9 czerwca 1940 roku podczas działań wojennych kampanii francuskiej. Został pochowany na polskim cmentarzu wojskowym w Auberive we Francji.

Stanisław Ujejski (1891–1981) – generał brygady Wojska Polskiego, obserwator lotniczy, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Służbę wojskową rozpoczął w armii austro-węgierskiej, gdzie służył w kawalerii i piechocie. Po 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego i został obserwatorem lotniczym, rozwijając karierę w lotnictwie wojskowym. Pełnił liczne funkcje sztabowe i dowódcze w strukturach lotnictwa II Rzeczypospolitej, w tym stanowiska związane z kierownictwem i organizacją sił powietrznych. W 1939 roku osiągnął wysoki stopień generalski. Podczas II wojny światowej pełnił funkcje w Polskich Siłach Powietrznych we Francji i Wielkiej Brytanii, m.in. jako zastępca dowódcy PSP oraz inspektor lotnictwa. Po wojnie osiedlił się w Kanadzie, gdzie zmarł w 1981 roku w Toronto.

Jan Unger (1898–po 1939) – porucznik obserwator Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. W czasie I wojny światowej służył w Legionach Polskich w 1 pułku piechoty. W 1918 roku brał udział w obronie Lwowa, walcząc w oddziałach ochotniczych, m.in. w 1 szwadronie kawalerii lwowskiej „Wilków”. W 1919 roku został zweryfikowany jako oficer lotnictwa i skierowany do służby w Wojsku Polskim jako obserwator. W latach 1923–1924 służył w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. W 1925 roku awansował na kapitana lotnictwa, a w 1928 roku pełnił służbę w 5 Pułku Lotniczym. Przed 1932 rokiem został przeniesiony w stan spoczynku. W latach 30. mieszkał w Mszanie Górnej. Dalsze losy po 1939 roku są nieznane.

Marian Urbański (1901–1979) – kapitan pilot Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Służył jako pilot w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. Dalsze szczegóły jego służby oraz losy nie są znane.

Wojciech Uryzaj (1905–1939) – kapral pilot Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Zginął 2 września 1939 roku podczas kampanii wrześniowej. Został pochowany na cmentarzu rzymskokatolickim w Radomsku.

Jan Teofil Waciński (1912–1975) – kapitan obserwator Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych, kawaler Orderu Wojennego Virtuti Militari, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Urodził się 10 marca 1912 roku w Bodzentynie. Przed wojną służył jako obserwator lotniczy w 23 Eskadry Obserwacyjnej, gdzie pełnił obowiązki w zakresie rozpoznania lotniczego. Po 1939 roku przedostał się do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i kontynuował służbę w Polskich Siłach Powietrznych w strukturach RAF. Brał udział w działaniach bojowych nad Europą Zachodnią, wykonując misje rozpoznawcze i wsparcia operacyjnego. Za zasługi bojowe został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari. Po wojnie pozostał na emigracji, a następnie osiedlił się w Sulejówku. Zmarł 9 marca 1975 roku.

Jan Wajda (1908–1972) – porucznik obserwator Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Po ukończeniu szkoły średniej rozpoczął służbę wojskową w 1928 roku, następnie ukończył kurs obserwatorów lotniczych w Dęblinie. Służył w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie, a w 1934 roku został przeniesiony do 3 Pułku Lotniczego w Poznaniu. W 1939 roku pełnił funkcję dowódcy plutonu w 36 Eskadrze Towarzyszącej. W kampanii wrześniowej wykonywał zadania obserwacyjne i rozpoznawcze. 20 września 1939 roku dostał się do niewoli niemieckiej. Po wojnie powrócił do Polski w 1945 roku i zgłosił się do służby w lotnictwie ludowego Wojska Polskiego. Służył jako instruktor w Oficerskiej Szkole Lotniczej w Dęblinie. Po zakończeniu służby wojskowej osiedlił się w Zgorzelcu, gdzie prowadził działalność cywilną.

Edward Walania (1899–1940) – porucznik obserwator Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Po ukończeniu szkoły średniej służył w 81 Pułku Strzelców Grodzieńskich im. króla Stefana Batorego. Następnie przeszedł do lotnictwa i ukończył kurs obserwatorów lotniczych w Toruniu. Służył w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. W kampanii wrześniowej 1939 roku pełnił służbę w Bazie Lotniczej w Dęblinie. Po agresji ZSRR na Polskę dostał się do niewoli sowieckiej i został osadzony w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez NKWD w Charkowie. Jest jedną z ofiar zbrodni katyńskiej.

Radomir Walczak (1914–1945) – porucznik obserwator i nawigator Wojska Polskiego, Flight Lieutenant RAF, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Służył jako obserwator i nawigator w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. Po wybuchu II wojny światowej znalazł się w strukturach Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Służył w 301 Dywizjonie Bombowym, 138 Dywizjonie oraz w 16 Szkole Służb Lotniczych RAF. Zmarł 18 lutego 1945 roku. Został pochowany na cmentarzu Polskich Lotników w Newark-on-Trent w Wielkiej Brytanii.

Stanisław Walkow (1914–1939) – porucznik obserwator Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Po ukończeniu kursu obserwatorów w CWL-1 w Dęblinie został przeniesiony do korpusu oficerów lotnictwa i wcielony do 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. Służył jako obserwator w 22 Eskadrze Bombowej, działającej w składzie Brygady Bombowej. W kampanii wrześniowej 1939 roku wykonywał loty bojowe na samolotach PZL P.23 „Karaś”. 3 września 1939 roku wystartował z lotniska Kamień koło Radomia w załodze z kpt. pil. K. Słowińskim i kpr. strz. S. Korytowskim, z zadaniem bombardowania niemieckich kolumn pancernych na szosie Radomsko–Gorzkowice. Po wykonaniu zadania samolot został zestrzelony przez niemiecką obronę przeciwlotniczą w rejonie Zagórza. Cała załoga zginęła. Została pochowana w zbiorowym grobie na cmentarzu w Gidlach koło Radomska.

Antoni Wczelik (1906–1942) – major pilot Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii oraz Squadron Leader Royal Air Force, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Ukończył Szkołę Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie i został skierowany do lotnictwa myśliwskiego Wojska Polskiego. Służył w 2 Pułku Lotniczym, gdzie pełnił służbę w lotnictwie myśliwskim. W kampanii wrześniowej 1939 roku brał udział w walkach przeciwko Luftwaffe. Po klęsce Polski przedostał się przez Rumunię i Francję do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do Polskich Sił Powietrznych w strukturach RAF. Służył jako pilot i dowódca eskadr myśliwskich, uczestnicząc w licznych operacjach bojowych nad Europą. 14 kwietnia 1942 roku został zestrzelony nad Kanałem La Manche; jego samolot spadł do morza, a ciała nie odnaleziono.

Tadeusz Kajetan Wereszczyński (1894–1977) – major pilot-obserwator Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Urodził się 7 sierpnia 1894 roku w Krymidowie na ziemi stanisławowskiej. Studiował inżynierię mierniczą na Politechnice Lwowskiej. W 1913 roku został powołany do armii austro-węgierskiej, gdzie podczas I wojny światowej służył na froncie, a następnie ukończył szkolenie obserwatorów lotniczych w Wiener Neustadt. W 1917 roku trafił do niewoli rumuńskiej, z której powrócił w 1918 roku. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę wstąpił do Wojska Polskiego. Służył jako obserwator i oficer lotnictwa, m.in. w eskadrach wywiadowczych we Lwowie. W 1920 roku pełnił funkcję dowódcy eskadry. W okresie międzywojennym zajmował szereg stanowisk sztabowych i dowódczych w lotnictwie, w tym w III ruchomym parku lotniczym oraz 6 Pułku Lotniczym we Lwowie. W latach 1929–1931 był dowódcą 2 Pułku Lotniczego.

Franciszek Wiedeń (1891–1944) – pułkownik pilot Wojska Polskiego, inżynier, jeden z pionierów polskiego lotnictwa wojskowego. Po maturze we Lwowie w 1910 roku rozpoczął studia na Politechnice Lwowskiej. W 1914 roku został powołany do armii austro-węgierskiej, gdzie służył w piechocie, a następnie przeszedł do lotnictwa, kończąc kurs obserwatorów w Wiener Neustadt. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego i przeszedł kolejne etapy szkolenia lotniczego. W czasie wojny polsko-bolszewickiej pełnił funkcje dowódcze, m.in. w 21 Eskadrze Niszczycielskiej oraz w kolejnych eskadrach i dywizjonach lotniczych. Służył w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. W okresie międzywojennym zajmował wysokie stanowiska dowódcze, w tym komendanta Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie. Po kampanii wrześniowej 1939 roku przedostał się przez Rumunię i Francję do Wielkiej Brytanii, gdzie zmarł 30 września 1944 roku w Blackpool.

Stanisław Wielgus (1912–1941) – porucznik pilot Wojska Polskiego i Flying Officer RAF, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Służył jako pilot w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. Po wybuchu II wojny światowej znalazł się w Polskich Siłach Powietrznych w Wielkiej Brytanii. W czasie wojny służył w 308 Dywizjonie Myśliwskim RAF. Zginął 12 lipca 1941 roku. Został pochowany na cmentarzu Northwood Cemetery przy Chestnut Avenue w Londynie.

Adolf Wiesiołowski (1896–1953) – major pilot Wojska Polskiego, kawaler Orderu Wojennego Virtuti Militari, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. W czasie I wojny światowej służył w armii austro-węgierskiej, początkowo w artylerii, a następnie przeszedł przeszkolenie obserwatora lotniczego i pilota. Po zakończeniu wojny wstąpił do Wojska Polskiego i w 1918 roku został przydzielony do 2 Eskadry Bojowej we Lwowie, uczestnicząc w walkach o miasto. W latach wojny polsko-bolszewickiej pełnił funkcje dowódcze w 6 Eskadrze Wywiadowczej, wykonując loty bojowe przeciwko wojskom Armii Czerwonej. Następnie służył w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie oraz obejmował kolejne stanowiska szkoleniowe i sztabowe w lotnictwie. W okresie międzywojennym pełnił funkcje wykładowcy i dowódcy eskadr oraz dywizjonów szkolnych, a także kierownicze stanowiska w szkolnictwie lotniczym. W 1933 roku został komendantem bazy lotniczej. Po kampanii wrześniowej 1939 roku przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie służył w Polskich Siłach Powietrznych (nr służbowy P-0263). Był czasowo internowany w Stacji Zbornej Oficerów Rothesay, następnie służył w 300 Dywizjonie Bombowym jako obserwator. Po wojnie pozostał na emigracji. Zmarł 26 listopada 1953 roku w Los Angeles.

Rudolf Wilczak (1917–1939) – podporucznik obserwator Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Absolwent Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. 31 sierpnia 1939 roku został mianowany podporucznikiem i skierowany na praktykę do 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. W chwili wybuchu wojny przydzielony do 21 Eskadry Bombowej. W kampanii wrześniowej 1939 roku wykonywał loty bojowe na samolocie PZL.23 „Karaś”. 2 września 1939 roku jego samolot został zestrzelony przez niemiecką obronę przeciwlotniczą nad Wygodą. Cała załoga zginęła i została pochowana w mogile zbiorowej.

Mieczysław Wiórkiewicz (1907–1987) – major dyplomowany pilot Wojska Polskiego i Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie, uczestnik kampanii wrześniowej i działań lotniczych II wojny światowej. Ukończył Szkołę Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie i został przydzielony do służby w lotnictwie II Rzeczypospolitej, m.in. w 2 Pułku Lotniczym. W 1939 roku walczył w kampanii wrześniowej przeciw Luftwaffe. Po klęsce przedostał się do Francji, a następnie do Wielkiej Brytanii, gdzie służył w Polskich Siłach Powietrznych w strukturach RAF jako pilot myśliwski lub bombowy, biorąc udział w operacjach alianckich. Po wojnie powrócił do Polski i osiedlił się w Warszawie. Zmarł w 1987 roku.

Bolesław Andrzej Własnowolski (1916–1940) – podporucznik pilot Wojska Polskiego, później porucznik (Flying Officer) Royal Air Force, as myśliwski Polskich Sił Powietrznych, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Urodził się 29 listopada 1916 roku w Krakowie. Ukończył Szkołę Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie w 1938 roku i został promowany na podporucznika pilota. W kampanii wrześniowej 1939 roku walczył w obronie Polski w składzie lotnictwa Wojska Polskiego, w tym jednostek wywodzących się z 2 Pułku Lotniczego. Po klęsce przedostał się przez Francję do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do Polskich Sił Powietrznych w RAF. Służył w 307 Dywizjonie Myśliwskim RAF „Lwów” i brał udział w Bitwie o Anglię, odnosząc zwycięstwa powietrzne nad Luftwaffe. Zginął 1 listopada 1940 roku podczas misji bojowej nad rejonem Liphook (hr. Hampshire).

Mariusz Wodzicki (1915–1942) – podporucznik obserwator Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Uczył się w Gimnazjum im. Romualda Traugutta w Częstochowie (1929–1935). Następnie odbył szkolenie w Dęblinie, gdzie przygotowywał się do służby jako obserwator bombowców lekkich. Służył kolejno w jednostkach szkolnych, a od 1939 roku odbywał praktykę w 22 Eskadrze Liniowej 2 Pułku Lotniczego w Krakowie, gdzie uzyskał promocję na podporucznika. We wrześniu 1939 roku wykonywał loty bojowe w składzie Brygady Bombowej na samolotach PZL.23 „Karaś”. Po agresji ZSRR przedostał się przez Rumunię i Francję do Wielkiej Brytanii. W Polskich Siłach Powietrznych służył w 301 Dywizjonie Bombowym, a następnie w 138 Dywizjonie RAF Specjalnego Przeznaczenia jako nawigator. Brał udział w lotach bombowych nad Niemcy oraz w misjach specjalnych prowadzonych z lotniska Tempsford. Zginął 29 października 1942 roku podczas lotu specjalnego nad okupowaną Europą. Jego samolot rozbił się w Norwegii, a cała załoga poniosła śmierć.

Józef Wojciechowski (1898–1943) – kapitan pilot Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. W styczniu 1916 roku został powołany do armii austro-węgierskiej, w której służył do końca I wojny światowej. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego i od 1920 roku służył w 6 Eskadrze Wywiadowczej, biorąc udział w wojnie polsko-bolszewickiej, w tym w działaniach przeciwko 1 Armii Konnej. Wyróżniał się intensywną służbą bojową, wykonując liczne loty szturmowe i rozpoznawcze. Po wojnie pozostał w lotnictwie, a jego jednostka została włączona w skład 2 Pułku Lotniczego w Krakowie, gdzie objął funkcję dowódczą. Po kampanii wrześniowej 1939 roku przedostał się do Wielkiej Brytanii i następnie do struktur alianckich. Zginął 30 czerwca 1943 roku w Chartumie podczas lotu samolotem Lockheed Hudson. Został pochowany na miejscowym cmentarzu.

Adam Wojtyga (1896–1956) – polski pilot wojskowy, oficer związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie, dziennikarz, pisarz i działacz LOPP. Służył jako oficer w 2 Pułku Lotniczym oraz angażował się w działalność popularyzującą lotnictwo i propagandę lotniczą w okresie międzywojennym. W czasie II wojny światowej służył w Polskich Siłach Powietrznych w Wielkiej Brytanii w strukturach RAF. Od 20 marca 1943 roku był dowódcą 318 Dywizjonu Myśliwskiego. Po wojnie powrócił do Polski i kontynuował działalność publicystyczną. Zmarł 3 lutego 1956 roku w Warszawie.

Adam Zaleski – podpułkownik tytularny Wojska Polskiego, oficer lotnictwa związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. W okresie międzywojennym pełnił służbę w strukturach lotnictwa Wojska Polskiego, gdzie do stycznia 1925 roku zajmował stanowisko zastępcy dowódcy 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. Po zakończeniu tej funkcji jego dalsze losy nie są szerzej znane. Zmarł w 1933 roku.

Michał Zarębowicz (1917–1943) – kapral pilot Polskich Sił Powietrznych, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Służył w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. W czasie II wojny światowej znalazł się w strukturach Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Odbywał szkolenie w 18 Operational Training Unit, a następnie służył w 26 Eskadrze Obserwacyjnej, wykonując zadania szkoleniowe i operacyjne w ramach RAF.

Zmarł w nocy z 29 na 30 marca 1943 roku podczas służby lotniczej. Został pochowany na cmentarzu lotników polskich w Newark-on-Trent w hrabstwie Nottinghamshire w Wielkiej Brytanii.

Stanisław Żarski (1897–1943) – major obserwator Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, oficer związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. W styczniu 1917 roku został powołany do armii rosyjskiej, gdzie ukończył kurs oficerski i służył w 35 Pułku Strzelców Syberyjskich. Po rewolucji rosyjskiej w 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Przeszedł szkolenie w Szkole Karabinów Maszynowych w Lublinie, a następnie służył w załodze pociągu pancernego „Groźny” na froncie wołyńskim. W 1920 roku ukończył kurs w Oficerskiej Szkole Obserwatorów Lotniczych w Toruniu i uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej jako obserwator w eskadrach wywiadowczych, wyróżniając się w lotach bojowych. Po wojnie służył kolejno w 14 eskadrze wywiadowczej oraz w 3 i 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. W okresie międzywojennym pełnił funkcje dowódcze w eskadrach i dywizjonach lotniczych. W 1932 roku przeszedł do rezerwy. W czasie II wojny światowej wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i służył w strukturach RAF. Zginął 29 marca 1943 roku podczas misji lotniczej nad Morpeth.

Władysław Żupnik (1909–1939) – porucznik obserwator Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Służył w 22 Eskadrze Bombowej, działającej w strukturach lotnictwa Wojska Polskiego w okresie międzywojennym. W kampanii wrześniowej 1939 roku wykonywał loty bojowe na samolocie PZL.23 „Karaś” jako obserwator. 3 września 1939 roku wziął udział w locie bojowym nad rejon Radomska–Pławna, którego celem było bombardowanie niemieckich kolumn pancernych. Samolot został zestrzelony przez niemiecką obronę przeciwlotniczą w rejonie wsi Wojciechów. Cała załoga zginęła. Został pochowany w zbiorowej mogile na cmentarzu w Oleśnie.

Leopold Żurawski (1900–1928) – porucznik pilot Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Służył jako pilot w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. Zginął śmiercią tragiczną 8 marca 1928 roku podczas służby lotniczej. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Goniembicach.

Mikołaj Zykow (1908–1942) – sierżant pilot Wojska Polskiego i Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie. Służył jako pilot w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. Po wybuchu II wojny światowej znalazł się w strukturach Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. W czasie wojny służył w 304 Dywizjonie Bombowym „Ziemi Śląskiej”. Brał udział w lotach bojowych nad okupowaną Europą, w tym w nalotach na cele w Niemczech. Zginął podczas lotu bojowego po uszkodzeniu samolotu przez niemiecką obronę przeciwlotniczą. Po awarii silnika wodował na Morzu Północnym między Helgolandem a wybrzeżem Anglii. Został pochowany na Sage War Cemetery w Wielkiej Brytanii.