Por. pil.
Lotariusz Arct (1900–?) był oficerem Wojska Polskiego, pilotem wojskowym oraz uczestnikiem walk o niepodległość Polski w latach 1918–1920. Kształcił się w okresie I wojny światowej, uczęszczając do gimnazjum w Przemyślu oraz wyższej szkoły realnej na Morawach, którą ukończył w 1917 roku. Następnie kontynuował naukę w Akademii Wojskowej w Wiener Neustadt. W listopadzie 1918 roku, po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, uczestniczył w rozbrajaniu oddziałów niemieckich na ulicach Warszawy. Wkrótce potem wstąpił do Szkoły Podchorążych, a w 1919 roku został skierowany do 7. Pułku Piechoty Legionów. W jego szeregach brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, podczas której został ranny i po rekonwalescencji przeniesiony do batalionu zapasowego.
W wieku 21 lat rozpoczął szkolenie lotnicze, zostając przyjętym do Oficerskiej Szkoły Aeronautycznej w Toruniu, którą ukończył w 1922 roku. Następnie służył w IV Batalionie Balonowym w Krakowie, po czym w 1924 roku rozpoczął naukę w Szkole Pilotów w Bydgoszczy, uzyskując dyplom pilota wojskowego. W kolejnych latach pełnił służbę w jednostkach lotniczych, w tym w 2 Pułku Lotniczym, uczestnicząc w procesie rozwoju polskiego lotnictwa wojskowego w okresie międzywojennym. Dalsze losy Lotariusza Arcta nie są dobrze udokumentowane w dostępnych źródłach. Jego działalność wpisuje się jednak w pokolenie oficerów, którzy współtworzyli struktury lotnictwa II Rzeczypospolitej w okresie jego intensywnej organizacji i rozwoju.
