Por. pil.
Franciszek Baranowski (1894–1944) był porucznikiem pilotem Wojska Polskiego, uczestnikiem I wojny światowej, Powstania Wielkopolskiego oraz oficerem lotnictwa wojskowego II Rzeczypospolitej. Służbę wojskową rozpoczął w 1914 roku w armii pruskiej, gdzie został wcielony do 155. pułku piechoty. Brał udział w walkach na froncie zachodnim, podczas których został dwukrotnie ranny.Po zakończeniu działań wojennych powrócił na ziemie polskie i wziął czynny udział w Powstaniu Wielkopolskim, walcząc w szeregach kompanii wrzesińskiej w rejonie Gniezna, Szubina, Żnina, Inowrocławia i Rynarzewa. W styczniu 1919 roku rozpoczął służbę na Stacji Lotniczej Ławica, włączając się w organizację polskiego lotnictwa wojskowego na ziemiach odzyskanych po zaborach.We wrześniu 1919 roku został skierowany do Francuskiej Szkoły Pilotów w Warszawie, a następnie kontynuował szkolenie w Wyższej Szkole Lotników w Poznaniu. Po ukończeniu kursów w 1920 roku pełnił służbę jako instruktor pilotażu w szkołach lotniczych w Dęblinie i Bydgoszczy. Następnie służył w 2. i 3. Pułku Lotniczym. Z dniem 31 marca 1928 roku został przeniesiony do rezerwy w stopniu porucznika pilota.W obliczu wybuchu II wojny światowej w sierpniu 1939 roku zgłosił się ochotniczo do służby i wraz z personelem bazy nr 3 przedostał się do Wielkiej Brytanii. Ze względu na stan zdrowia został uznany za niezdolnego do służby w powietrzu i skierowany do Ośrodka Zapasowego Lotnictwa w Blackpool. Zmarł 1 września 1944 roku w szpitalu wojskowym nr 4 w Ormskirk i został pochowany na tamtejszym cmentarzu w grobie nr 5.
