Ppłk. pil.
Jerzy Borejsza (1889–1975) – pułkownik pilot Wojska Polskiego, związany z 2 Pułkiem Lotniczym w Krakowie, jeden z oficerów rozwijających polskie lotnictwo wojskowe w okresie międzywojennym. Urodził się 25 września 1889 roku w guberni grodzieńskiej (według innych źródeł w Petersburgu). Ukończył szkoły wojskowe w Tyflisie, a następnie szkolił się jako pilot w Imperium Rosyjskim. W czasie I wojny światowej służył jako pilot frontowy, został zestrzelony i trafił do niewoli niemieckiej. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Służył w eskadrach lotniczych, m.in. we Lwowie, gdzie wykonywał loty bojowe. Następnie zajmował stanowiska dowódcze i sztabowe, w tym funkcję zastępcy dowódcy 1 Pułku Lotniczego w Warszawie oraz dowódcy 2 Pułku Lotniczego. W 1924 roku awansował na pułkownika i objął wysokie stanowisko w Departamencie Żeglugi Powietrznej Ministerstwa Spraw Wojskowych. W latach 20. i 30. pełnił także funkcje szkoleniowe, m.in. jako komendant szkoły lotniczej w Bydgoszczy. W 1930 roku przeszedł w stan spoczynku. W 1939 roku został ponownie zmobilizowany i walczył w kampanii wrześniowej, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Po II wojnie światowej wrócił do Polski i działał w organizacjach kombatanckich. Zmarł 25 lutego 1975 roku.
