Kpt. obs.
Piotr Dudziński (1899–1974) był pułkownikiem obserwatorem Wojska Polskiego, kawalerem Orderu Virtuti Militari, uczestnikiem wojny polsko-bolszewickiej oraz II wojny światowej. Urodził się 4 czerwca 1899 roku we Lwowie. Służbę wojskową rozpoczął po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku, biorąc udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po jej zakończeniu kontynuował służbę w Wojsku Polskim, przechodząc szkolenie oficerskie i obejmując kolejne stanowiska w jednostkach lądowych i lotniczych. W 1922 roku, po zweryfikowaniu w stopniu porucznika, został skierowany do 1 Pułku Lotniczego w Warszawie, a następnie do 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. W okresie międzywojennym ukończył kurs pilotażu w Bydgoszczy i pełnił służbę w jednostkach lotniczych, związanych między innymi z 6 i 2 Pułkiem Lotniczym. W 1927 roku objął dowództwo 64 Eskadry Liniowej, a w 1929 roku zorganizował i dowodził 63 Eskadrą Towarzyszącą. Uczestniczył również w międzynarodowych zawodach lotniczych Challenge 1930 oraz Challenge 1934. W 1932 roku ukończył kurs wyższego pilotażu w Wyższej Szkole Pilotów w Grudziądzu, po czym objął stanowisko dowódcy tej szkoły, kontynuując działalność szkoleniową w Dęblinie po jej przeniesieniu. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Francji, a następnie do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do Polskich Sił Powietrznych w strukturach RAF. W 1942 roku objął dowództwo 304. Dywizjonu Bombowego, uczestnicząc w działaniach bojowych nad okupowaną Europą. Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii, gdzie zmarł 22 lutego 1974 roku w Londynie.
