Kpt. pil.
Teofil Dziama (1895–1943) był kapitanem pilotem Wojska Polskiego, kawalerem Krzyża Srebrnego Orderu Virtuti Militari, uczestnikiem I wojny światowej, wojny polsko-bolszewickiej oraz działaczem konspiracji w okresie II wojny światowej. Urodził się 5 stycznia 1895 roku w Zalesiu. Przed wybuchem I wojny światowej studiował na Politechnice Lwowskiej i działał w Polowych Drużynach Sokolich. Od sierpnia 1914 roku służył w Legionach Polskich, początkowo w 16. kompanii IV batalionu 2. pułku piechoty. Walczył na froncie karpackim, a następnie w szeregach 40. pułku piechoty armii austro-węgierskiej na froncie włoskim, gdzie w listopadzie 1918 roku trafił do niewoli włoskiej. Po zakończeniu działań wojennych wstąpił do lotnictwa Armii „Błękitnej” i został przeszkolony we Francji.
W styczniu 1920 roku został skierowany do 581. Eskadry Wywiadowczej, a następnie służył w 17. i 16. Eskadrze Wywiadowczej, uczestnicząc w wojnie polsko-bolszewickiej oraz działaniach na rzecz Litwy Środkowej. W okresie międzywojennym służył w 1. Pułku Lotniczym w Warszawie, pełniąc funkcje dowódcze w eskadrach myśliwskich. W 1924 roku został instruktorem pilotażu w Wyższej Szkole Pilotów w Grudziądzu, a następnie pełnił funkcje kierownicze w Departamencie IV Żeglugi Powietrznej Ministerstwa Spraw Wojskowych. Pełnił służbę w różnych jednostkach lotniczych, w tym w 2 Pułku Lotniczym. W 1940 roku został aresztowany przez Gestapo i osadzony w obozie Auschwitz, gdzie prowadził działalność konspiracyjną. Został rozstrzelany przez Niemców 11 października 1943 roku w Auschwitz-Birkenau.
