Flame Henryk

Henryk Antoni Flame (1918–1947) był kapralem pilotem Wojska Polskiego, kapitanem Narodowych Sił Zbrojnych, dowódcą oddziałów leśnych VII Okręgu NSZ na Śląsku, uczestnikiem działalności konspiracyjnej w czasie II wojny światowej i po jej zakończeniu. Urodził się 15 stycznia 1918 roku we Frysztacie. Służbę wojskową rozpoczął w lotnictwie Wojska Polskiego, gdzie służył między innymi w 123 Eskadrze 2 Pułku Lotniczego, uzyskując stopień kaprala pilota. Po klęsce kampanii wrześniowej 1939 roku zaangażował się w działalność konspiracyjną. W czasie okupacji niemieckiej wstąpił do Narodowych Sił Zbrojnych, gdzie działał w strukturach VII Okręgu Śląskiego. Pełnił funkcję dowódcy grup leśnych, odpowiadając za organizację oddziałów partyzanckich oraz działania zbrojne przeciwko okupantowi. Posługiwał się pseudonimami „Grot” i „Bartek”. Po zakończeniu II wojny światowej kontynuował działalność w podziemiu antykomunistycznym, pozostając w konspiracji w warunkach represji ze strony władz Polski Ludowej. Zginął 1 grudnia 1947 roku w Zabrzegu w trakcie działań operacyjnych prowadzonych przez aparat bezpieczeństwa. Flame był odznaczony m.in. Krzyżem Walecznych. Jego postać stała się jednym z symboli powojennego podziemia niepodległościowego.