Mjr. pil.
Jerzy Garbiński (1896–1979) był pułkownikiem pilotem Wojska Polskiego, jednym z wybitnych oficerów polskiego lotnictwa wojskowego okresu międzywojennego.
Urodził się 22 maja 1896 roku w Lipiecku. W 1913 roku rozpoczął studia na Wydziale Agronomicznym Politechniki Lwowskiej, jednak przerwał je po wybuchu I wojny światowej. W 1914 roku wstąpił do armii rosyjskiej i ukończył Oficerską Szkołę Kawalerii w Twerze. Służył następnie w 12. pułku ułanów, biorąc udział w walkach na froncie galicyjskim.
W 1916 roku rozpoczął szkolenie lotnicze w Oficerskiej Szkole Lotniczej w Gatczynie. Po jego ukończeniu służył jako pilot na froncie wschodnim, a następnie jako instruktor w Szkole Obserwatorów Lotniczych w Eupatorii. W okresie rewolucji i walk o niepodległość działał w polskich formacjach lotniczych w Rosji, a po bitwie pod Kaniowem trafił do niewoli, z której zbiegł w 1918 roku. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego i szybko stał się jednym z kluczowych organizatorów szkolnictwa lotniczego. W 1919 roku pełnił funkcje instruktora i oficera sztabowego w strukturach lotnictwa, a następnie dowodził 581. eskadrą. W latach 1920–1928 był związany z francuską szkołą pilotów, pełniąc funkcję jej komendanta po przeniesieniu do Polski. W okresie międzywojennym zajmował wysokie stanowiska dowódcze i szkoleniowe, m.in. dowodził jednostkami w 3. Pułku Lotniczym w Poznaniu, był komendantem Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie oraz dowódcą 5. Pułku Lotniczego w Lidzie. W latach 1932–1933 pełnił funkcję dowódcy bazy lotniczej w 2 Pułku Lotniczym w Krakowie. W 1939 roku zakończył służbę wojskową w związku z mobilizacją i reorganizacją lotnictwa. Jego dalsze losy po wybuchu II wojny światowej pozostają mniej szczegółowo udokumentowane. Zmarł 19 września 1979 roku.
