Por. pil.
Eugeniusz Kowalczyk (1903–1949) – major pilot Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, oficer 300. Dywizjonu Bombowego, instruktor i dowódca eskadr szkolnych, uczestnik II wojny światowej. Ukończył szkołę handlową w Radomiu, po czym w 1925 roku wstąpił do Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Grudziądzu. Ukończył ją z 54. lokatą (I promocja) w stopniu sierżanta podchorążego obserwatora i otrzymał przydział do 21. Eskadry Liniowej 2. Pułku Lotniczego. W 1930 roku odbył szkolenie pilotażowe, a w latach 1931–1933 pełnił funkcję oficera sportowego 2. Pułku Lotniczego. W 1935 roku został przeniesiony do Ośrodka Przysposobienia Wojskowo-Lotniczego w Sadkowie, gdzie dowodził ćwiczebną eskadrą pilotażu. W 1938 roku awansował na kapitana. W marcu 1939 roku służył w Szkole Podchorążych Rezerwy Lotnictwa w Sadkowie jako dowódca eskadry szkolnej. Po wybuchu II wojny światowej został ewakuowany na wschód i dostał się do niewoli radzieckiej. Przebywał w łagrach na Syberii, po czym wstąpił do Armii Andersa. Przeszedł szlak ewakuacyjny przez Tockoje, Kujbyszew, Kołtubankę i Kiermine, następnie przez Persję i Palestynę dotarł do Wielkiej Brytanii. W 1942 roku objął dowództwo „Eskadry Łącznikowej przy Armii gen. Andersa w ZSRR”. Wstąpił do Polskich Sił Powietrznych w RAF (nr służbowy P-2042) i latał bojowo w 300. Dywizjonie Bombowym. Po wojnie został zdemobilizowany i repatriowany do Polski. Zmarł 7 listopada 1949 roku w Gliwicach. Został pochowany w grobie rodzinnym na cmentarzu rzymskokatolickim w Radomiu przy ul. Limanowskiego.
