Kubala Kazimierz

Kazimierz Kubala (1893–1976) – major obserwator Wojska Polskiego, magister farmacji, weteran I wojny światowej oraz wojen o niepodległość, oficer lotnictwa II Rzeczypospolitej, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojskowego Virtuti Militari. Uczył się na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, jednak studia przerwał wybuch I wojny światowej. 1 sierpnia 1914 roku został wcielony do armii austro-węgierskiej, gdzie ukończył Szkołę Jednorocznych we Freiburgu. Służył w 13. i 58. pułku piechoty, a w 1916 roku został skierowany do Szkoły Obserwatorów w Wiener Neustadt. Jako obserwator lotniczy walczył na froncie włoskim i albańskim w jednostkach balonowych i lotniczych. Po 1918 roku przeszedł do Wojska Polskiego, uczestnicząc w organizacji lotnictwa na lotnisku Rakowice. W czasie wojny polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej pełnił funkcję oficera taktycznego w III grupie lotniczej, wykonując 158 lotów bojowych nad terytorium nieprzyjaciela. Po wojnie został zdemobilizowany, ukończył studia farmaceutyczne i uzyskał tytuł magistra farmacji. W 1922 roku powrócił do służby czynnej, obejmując funkcje w Centralnych Warsztatach Lotniczych w Warszawie. W latach 1924–1925 ukończył szkolenia pilotażowe w Bydgoszczy i Grudziądzu, a następnie służył w Polskiej Wojskowej Misji Zakupów w Paryżu. Był nawigatorem mjr. pil. Ludwika Idzikowskiego podczas dwóch prób przelotu przez Atlantyk samolotem Amiot 123 „Marszałek Piłsudski” (1928–1929). Po powrocie do kraju objął stanowisko w 6. Pułku Lotniczym we Lwowie oraz pracował w Instytucie Badań Technicznych Lotnictwa. W latach 30. wszedł w konflikt z kierownictwem Departamentu Aeronautyki, krytykując politykę lotniczą państwa. W rezultacie został oskarżony o zniesławienie, skazany na karę więzienia i wydalony ze służby. Po odbyciu wyroku wyemigrował w 1933 roku do Brazylii. Zmarł 13 kwietnia 1976 roku w São Paulo.