Por. pil.
Kazimierz Kuzian (1899–1988) – pułkownik pilot Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, dowódca 113. i 112. Eskadry Myśliwskiej oraz 300. Dywizjonu Bombowego, kawaler Orderu Virtuti Militari. Po zdaniu matury w 1917 roku został powołany do armii austro-węgierskiej. Po szkoleniu oficerskim służył w 11. pułku ułanów, następnie ukończył Szkołę Oficerów Rezerwy Artylerii w Ołomuńcu. Po I wojnie światowej wstąpił do Wojska Polskiego i brał udział w obronie Lwowa, gdzie dostał się do niewoli ukraińskiej. Po zwolnieniu w 1919 roku walczył w wojnie polsko-bolszewickiej w 5. pułku artylerii ciężkiej, a następnie w 7. pułku artylerii ciężkiej i 2. pułku artylerii górskiej. W 1922 roku ukończył kurs obserwatora balonowego, a w latach 1923–1924 przeszedł szkolenie pilotażowe w Bydgoszczy i Grudziądzu. W 1926 roku został przeniesiony do 11. pułku myśliwskiego, gdzie pełnił funkcje instruktorskie i dowódcze. Od 1931 roku dowodził 112. Eskadrą Myśliwską, a wcześniej był również związany z 113. Eskadrą Myśliwską, dla której zaprojektował godło jednostki. W 1933 roku uczestniczył w międzynarodowych zawodach lotnictwa myśliwskiego w Bukareszcie, gdzie polski zespół zdobył pierwsze miejsce. W 1935 roku zakończył służbę czynną, powracając do niej w 1939 roku jako dowódca eskadry zapasowej 5. Pułku Lotniczego. Po kampanii wrześniowej ewakuował się do Rumunii, Francji i następnie Wielkiej Brytanii. W Polskich Siłach Powietrznych RAF (nr służbowy P-0794) pełnił funkcje instruktora w szkołach lotniczych (25 EFTS, 16 SFTS, 18 OTU). W 1943 roku objął stanowisko dowódcy eskadry, a następnie dowódcy 300. Dywizjonu Bombowego, którym kierował do stycznia 1944 roku. Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zdemobilizowany w stopniu podpułkownika, w 1964 roku otrzymał awans na pułkownika. Zmarł 11 lipca 1988 roku w Dartford. Został pochowany na cmentarzu Gunnersbury w Londynie.
