Por. pil.
Aleksander Łagiewski (1900-1936) – kapitan pilot Wojska Polskiego. Urodził się w Warszawie w rodzinie Teofila i Marii Antoniny Łagiewskich. Ukończył szkołę realną w Warszawie. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego. Od 10 marca do 1 października 1919 roku był uczniem Szkoły Podchorążych w Warszawie. 6 listopada 1919 roku został mianowany podporucznikiem piechoty i wcielony do 21 Pułku Piechoty, w którego szeregach brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, gdzie został ranny. Został awansowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z 1 grudnia 1920 roku. W latach 1923–1924 służył w 21 pułku piechoty. W pierwszej połowie 1926 roku przeszedł do lotnictwa i został zweryfikowany w stopniu porucznika lotnictwa. Służył kolejno w 3 Pułku Lotniczym w Poznaniu, 11 Pułku Myśliwskim w Lidzie, 2 Pułku Lotniczym w Krakowie oraz 1 Pułku Lotniczym w Warszawie, gdzie pełnił funkcję dowódcy eskadry treningowej. W 1934 roku awansował na stopień kapitana. Uznawany był za bardzo dobrego pilota myśliwskiego. 16 lipca 1936 roku zginął w katastrofie lotniczej w Zatoce Gdańskiej pod Gdynią-Orłowem, podczas lotu samolotem RWD-9 (nr „263 SP–DRC”) wraz z gen. Gustawem Orlicz-Dreszerem i ppłk. Stefanem Lothem. Wszyscy pasażerowie zginęli. Został pochowany 21 lipca 1936 roku na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
