Wersja rozwojowa udanego samolotu wielozadaniowego wytwórni Aero Vodochody. Używany w polskim lotnictwie sanitarnym w latach 60. i 70.
Aero Ae-145 został opracowany w biurze konstrukcyjnym SPP Kunovice w 1959 roku jako kolejna modyfikacja produkowanego już wcześniej seryjnie samolotu Aero-45. Był to czteromiejscowy samolot sanitarny i dyspozycyjny o konstrukcji całkowicie metalowej, w układzie dolnopłata. Wprowadzone udoskonalenia (zmiany technologiczne i mocniejsze silniki) pozwoliły tej konstrukcji utrzymać się jeszcze przez kilka lat na rynku. W zakładach Let w latach 1959–1961 zbudowano blisko 150 egzemplarzy – głównie na eksport. Ich montaż wstrzymano z chwilą wprowadzenia do produkcji samolotu L-200 Morava.
Analogicznie jak w przypadku wcześniejszych wersji, Aero Ae-145 miał być sukcesem eksportowym czechosłowackiego przemysłu. Głównym importerem Aero Ae-145 był ZSRR, sprzedawano je także odbiorcom w Azji i Afryce. Pojedyncze egzemplarze trafiły nawet do Australii. Do Polski sprowadzono w latach 1959-1962 łącznie 11 sztuk tego samolotu. Były one eksploatowane w lotnictwie sanitarnym, a następnie część przekazano innym użytkownikom. Pojedyncze Aero Ae-145 latały w naszym kraju do końca lat siedemdziesiątych.
W zbiorach Muzeum znajdują się dwa egzemplarze Aero Ae-145. Pierwszy o numerze fabrycznym 172006, wyprodukowany został w 1959 roku i po służbie w Instytucie Kontroli Cywilnych Statków Powietrznych (IKCSP), a następnie w Przedsiębiorstwie Usług Lotniczych, w 1979 roku został przekazany do zbiorów Muzeum. Drugi, o numerze fabryczny, 172011, pochodzi z serii z 1959 roku i nosi rejestrację SP-LXH. Używano go z Zespole Lotnictwa Sanitarnego w Zielonej Górze i po wylataniu ponad 2800 godzin został przekazany do zbiorów Muzeum w roku 1980.
| Rozpiętość | 12,25 m |
| Długość | 7,8 m |
| Masa startowa | 1500 kg |
| Maksymalna prędkość | 280 km/h |
| Pułap | 5900 m |
| Zasięg | 1700 km |
| Uzbrojenie | – |
| Silnik | 2x rzędowy odwrócony Walter M-332 o mocy 140 KM (103 kW) |
