Pierwszy polski powojenny motoszybowiec, skonstruowany pod koniec lat 40. przez inż. Tadeusza Chylińskiego z przeznaczeniem do przeszkalania pilotów szybowcowych na samoloty.
Jest to jednomiejscowy średniopłat o konstrukcji drewnianej, napędzany silnikiem ze śmigłem pchającym, skonstruowanym przez inż. Stanisława Gajęckiego.
Budowę prototypu rozpoczęły Harcerskie Warsztaty Lotnicze, a zakończyła się ona w Okręgowych Warsztatach Lotniczych na Gocławiu w połowie 1949 r. Oblot miał miejsce 16.07.1949 r. w Instytucie Lotnictwa.
Pegaz odznaczał się dobrymi i bezpiecznymi własnościami lotnymi, mógł wykonywać loty nawet z wyłączonym silnikiem. Został przekazany do próbnej eksploatacji w Aeroklubie Warszawskim, gdzie wylatał ok. 100 godzin. Produkcji seryjnej nie rozpoczęto z powodu zmiany koncepcji szkolenia. Został przekazany przez Aeroklub Warszawski do Muzeum Lotnictwa Polskiego w 1964 r.
| Rozpiętość | 11,7 m |
| Długość | 6,85 m |
| Wysokość | 1,60 m |
| Powierzchnia nośna | 14,8 m2 |
| Masa własna | 290 kg |
| Masa startowa | 392 kg |
| Prędkość maksymalna | 129 km/h |
| Prędkość przelotowa | 110 km/h |
| Prędkość przeciągnięcia | 59 km/h |
| Wznoszenie maksymalne | 1,95 m/s |
| Doskonałość | 15,5 |
| Opadanie minimalne | 1,25 m/s |
| Pułap | 3000 m |
| Zasięg | 275 km |
| Napęd | 2-cylindrowy silnik tłokowy dwusuwowy, chłodzony powietrzem XL-GAD w układzie płaskim o mocy 31 KM |
