W 1948 Biuro Konstrukcyjne Iliuszyna opracowało dwusilnikowy odrzutowy samolot bombowy Ił-28. Prototyp napędzany był silnikami Rolls-Royce Nene, zakupionymi w Wielkiej Brytanii, zastąpione później silnikami RD-45, będącymi kopią Nene. Był konstrukcją nie spełniającą wymagań.
W wyniku, dalszego udoskonalania konstrukcji powstała docelowa wersja samolotu bombowego, o osiągach przekraczających oczekiwania. Osiągnięto to dzięki silnikom WK-1 o większym ciągu i gondolami silników zaprojektowanymi zgodnie z regułą pól. Ił-28 wszedł do produkcji w 1949, a pierwsze egzemplarze trafiły do jednostek bojowych w 1950.
Był wyposażony w kopię amerykańskiego celownika bombowego Norden. W 1950 oblatano wersję rozpoznawczą Ił-28R, z komorą bombową przeznaczoną do przenoszenia różnego typu aparatów fotograficznych, bomb oświetlających i zbiorników paliwa.
W późniejszych latach Iły-28R zostały przystosowane do rozpoznania i walki radioelektronicznej przez zabudowę specjalistycznej aparatury. Powstała też wersja bombowa przeznaczona do przenoszenia broni atomowej i wersja torpedowa dla lotnictwa morskiego. W kodzie NATO Ił-28 otrzymał nazwę Beagle.
Polska zakupiła 80 bojowych Ił-28 w wersji bombowej i rozpoznawczej. Kilka z nich zostało dostosowanych do walki radioelektronicznej. Były eksploatowane w latach 1952 -1977.
| Rozpiętość | 22,65 m |
| Długość | 17,65 m |
| Powierzchnia nośna | 60,8 m2 |
| Masa własna | 12 890 kg |
| Masa startowa | 21 200 kg |
| Prędkość maksymalna | 876 km/h |
| Pułap | 12 300 m |
| Zasięg | 3150 km |
| Uzbrojenie | 4 działka NR-23 kal. 23 mm |
| Napęd | dwa silniki WK-1 o ciągu 2700 kg |
