IS-4 Jastrząb to pierwszy szybowiec akrobacyjny skonstruowany w Polsce po II wojnie światowej. Konstrukcja jest drewniana. Prototyp został oblatany przez Piotra Mynarskiego 21 grudnia 1949 r.
Zbudowano dwa prototypy szybowca IS-4 Jastrząb i następnie w Zakładach Sprzętu Lotnictwa Sportowego nr 5 w Krośnie 35 egzemplarzy seryjnych, w których dodano takie modyfikacje jak koło, uchwyty do unoszenia tyłu kadłuba, zmiany w kabinie pilota i hak do startu z lin gumowych. Trzy egzemplarze wyeksportowano do NRD i Chińskiej Republiki Ludowej.
Jastrząb charakteryzował się wyjątkowo wysoką wytrzymałością oraz właściwie nieograniczoną prędkością dopuszczalną. Obliczona prędkość dopuszczana wynosiła 450 km/h, ale w pionowym nurkowaniu udało się osiągnąć prędkość tylko 400 km/h. Z uwagi na masywną konstrukcję i dużą prędkość opadania był nazywany przez pilotów „siekierą”.
Prezentowany egzemplarz, nr seryjny 09, SP-1383, wyprodukowany w 1953 r. był użytkowany przez Aeroklub Krakowski w latach 1954 –1969. Został przekazany do zbiorów Muzeum 29 stycznia 1970 r.
| Rozpiętość | 12,0 m |
| Długość | 6,25 m |
| Powierzchnia nośna | 13,75 m² |
| Masa własna | 255 kg |
| Masa całkowita | 340 kg |
| Doskonałość | 19,6 przy 82 km/h |
| Prędkość opadania | 1,08 m/s przy 73 km/h |
| Prędkość minimalna | 62,0 km/h |
| Prędkość dopuszczalna | 450 km/h |
