Malarz Czesław Tański, wzorując się na eksperymentach w lotach na urządzeniu cięższym od powietrza, wykonywanych przez Otto Lilienthala w Niemczech, w 1894 r. w Wygodzie koło Janowa Podlaskiego rozpoczął budowę szybowca, który nazwał Lotnią, wykonanego z drewna i płótna. Pierwsze, niezbyt udane próby przeprowadził w lecie 1895 r. Biegł, trzymając lotnię nad głową, jednak nie zdołał oderwać się od ziemi.
W zimie 1895/1896 r. Tański zmodyfikował lotnię, dodając usterzenie. Ta wersja otrzymała nazwę Lotnia II. Udało mu się wykonać na niej kilka skoków, startując z biegu i z rusztowania o wysokości 3,5 m. Sterowanie odbywało się poprzez zmianę w położeniu środka ciężkości poruszając nogami.
W 1896 r. powstała wersja Lotnia III o powierzchni skrzydeł zwiększonej z 7 do 12 m2. Tański wykonał na niej kilka lotów na odległość do 30 metrów. Były to pierwsze udokumentowane próby szybowcowe na ziemiach polskich.
Lotnia Tańskiego trafiła do Muzeum Przemysłu i Techniki w Warszawie, gdzie uległa zniszczeniu podczas Powstania Warszawskiego w 1944 r.
| Rozpiętość | 11 m |
| Długość | 3,8 m |
| Powierzchnia nośna | 12 m2 |
| Masa własna | 25 kg |
| Masa całkowita | ok. 90 kg |
| Doskonałość | ok. 4 |
| Opadanie minimalne | 2 m/s |
