Messerschmitt Bf 109 był jednomiejscowym myśliwskim dolnopłatem o konstrukcji całkowicie metalowej z chowanym podwoziem. Eksploatowany w różnych wersjach od 1937 aż do 1945 roku, należy do grona najsławniejszych samolotów w dziejach lotnictwa.
W początkach 1934 roku Ministerstwo Lotnictwa Rzeszy (RLM) ogłosiło konkurs na jednomiejscowy samolot myśliwski. Zaprezentowany przez BFW płatowiec był całkowicie metalowym dolnopłatem o dużej zwrotności i prędkości wyposażonym w klapy szczelinowe i automatyczne sloty. Budowę prototypów rozpoczęto pod koniec 1934 roku. Po pomyślnych próbach prototypów w 1935 i 1936 roku nowy samolot został skierowany do produkcji. W lutym 1937 roku linie montażowe w Augsburgu opuściły pierwsze egzemplarze seryjne w wersji Bf 109B. W tym samym roku Messerschmitt przeszedł chrzest bojowy w Hiszpanii.
Po Bf 109B, na wiosnę 1938 roku do produkcji wszedł Bf 109C z uzbrojeniem wzmocnionym do 4 karabinów maszynowych i silnikiem Jumo 210G z bezpośrednim wtryskiem paliwa do cylindrów, po nim zaś rozpoczęto montaż następnej wersji oznaczonej Bf 109D. Od września 1939 roku Bf 109 w różnych wersjach był podstawowym samolotem myśliwskim Luftwaffe używanym na wszystkich frontach Europy i Afryki.
W dalszym ciągu pracowano nad poprawieniem osiągów samolotu. Taką szansę dawał nowy, mocniejszy silnik DB 601 z bezpośrednim wtryskiem paliwa do cylindrów. Montaż nowej jednostki napędowej zmuszał do przekonstruowania i powiększenia układu chłodzenia silnika (glikolu i oleju). Wpłynęło to na zmianę sylwetki samolotu na bardziej opływową, również przy tej okazji wzmocniono jego uzbrojenie. W taki sposób pojawiła się nowa wersja myśliwca nazwanego Bf 109E, którego produkcję rozpoczęto na początku 1939 roku.
Po wybuchu wojny przystąpiono do dalszej modernizacji samolotu. Okazało się, że dalsze udoskonalanie musi pójść drogą daleko idącej poprawy kształtów aerodynamicznych płatowca. Wiązały się z tym również zmiany w konstrukcji kadłuba, usterzenia i skrzydeł. Zaowocowało to pojawieniem się jesienią 1940 roku nowego myśliwca Bf 109F.
W połowie 1941 roku zakłady Daimler-Benz opracowały nowy silnik oznaczony jako DB 605. Był on oparty konstrukcyjnie na wcześniejszych silnikach tej firmy. Powstanie tej jednostki napędowej pozwoliło na kolejną modyfikację samolotu Bf 109. W październiku 1941 roku w zakładach Messerschmitt A.G. w Augsburgu rozpoczęto budowę przedprodukcyjnej serii nowych płatowców z zamontowanymi jeszcze silnikami DB 601. W roku następnym rozpoczęto dopiero próby samolotów z silnikami DB 605. Wersję napędzaną tym silnikiem oznaczono Bf 109G. Podczas lotów doświadczalnych okazało się, iż nowy samolot ma wiele wad – m.in. występowały problemy z instalacją olejową a samolot był trudny w pilotażu. Po ich zminimalizowaniu przystąpiono do produkcji seryjnej. „Gustaw” był produkowany w różnych odmianach. Każda z nich mogła być modyfikowana poprzez zabudowę zestawów wyposażenia pozwalających przystosować płatowiec do różnorodnych zadań bojowych.
Najliczniej produkowaną podwersją samolotu Bf 109G był Bf 109G-6. Produkcję serii rozpoczęto wiosną 1943 roku, a zakończono jesienią roku następnego. Wersja Bf 109G-6 różniła się generalnie od poprzednich wzmocnieniem konstrukcji oraz zamontowaniem silniejszego uzbrojenia, pozwalającego na skuteczniejsze zwalczanie amerykańskich bombowców.
Oprócz niemieckiej Luftwaffe, myśliwce Messerschmitt Bf 109G latały także w barwach sił powietrznych Bułgarii, Chorwacji, Węgier, Finlandii, Włoch, Rumunii, Hiszpanii, Słowacji, a także Szwajcarii.
Egzemplarz samolotu Messerschmitt Bf 109G-6 „czerwona trójka” prezentowany w Muzeum Lotnictwa Polskiego posiada numer fabryczny 163306. Wytwórnię Messerschmitt Werke w Regensburgu opuścił 11 maja 1944 r i trafił do jednostki treningowej Jagdgruppe West. Na samolocie tym w dniu 28 maja 1944 roku, we wczesnych godzinach rannych do lotu ćwiczebnego wystartował Feldwebel Ernst Pleins. O godzinie 8.30, tuż po jednym z treningowych startów, samolot wpadł do pobliskiego jeziora Trzebuń. Pilot zginął na miejscu. Staraniem Fundacji „Polskie Orły” wrak samolotu został wydobyty w 2000 roku, a następnie odrestaurowany.
| Rozpiętość | 9,92 m |
| Długość | 9,02 m |
| Masa startowa | 3200 kg |
| Maksymalna prędkość | 630 km/h- |
| Pułap | 12100 m |
| Zasięg | 650 km |
| Uzbrojenie | 1 działko MG 151 kal. 20 mm, 2 zsynchronizowane km MG 131 kal. 13,1 mm |
| Silnik | 12-cylindrowy widlasty Daimler-Benz DB605 o mocy 1475 KM (1100 kW) |
