Pod koniec lat 50. w ZSRR rozpoczęto prace nad następcą śmigłowca Mi-1. Nowy śmigłowiec miał przewozić 8 ludzi i być napędzany silnikiem turbinowym. W biurze konstrukcyjnym Klimowa rozpoczęto prace silnikiem turbowałowym GTD-350, wzorowanym na amerykańskim Allison 250. Prototyp śmigłowca W-2, napędzanego dwoma silnikami GTD-350, oblatano w 1961 r.
W 1963 r. wszedł do produkcji pod nazwą Mi-2. W 1964 r. przekazano produkcję licencyjną śmigłowca i silnika do Polski. Pierwsze seryjne egzemplarze wyprodukowano w 1965 r. Powstały liczne wersje wojskowe i cywilne Mi-2: transportowo – sanitarna, pasażerska, szkolna, ratownicza, do rozpoznania skażeń chemicznych i fotogrametryczna, a także rolnicza.
Produkcja seryjna tych maszyn zakończyła się w Świdniku w 1993 r. Łącznie ze świdnickiej fabryki wyszło 5500 egzemplarzy w różnych wariantach.
Charakterystycznym elementem tych wiropłatów była wspólna kabina dla załogi i pasażerów. Fotele pilota miały przestrzeń na spadochron, a podwójna kanapa w części pasażerskiej była łatwa do usunięcia na potrzeby transportowe.
Maszyna o rejestracji SN-02XP jest również wyposażona w dźwig elektryczny o udźwigu 120 kg.
Maszyna o numerze fabrycznym 534419095 była użytkowana przez Sekcję Lotnictwa Policji Sztabu Policji KWP we Wrocławiu w okresie od września 2009 r. do sierpnia 2020 r. Wcześniej jako maszyna wielozadaniowa służył w Straży Granicznej. Realizując misje lotnicze na terenie Polski, śmigłowiec spędził w powietrzu łącznie 4763 godziny – czyli ponad 6,5 miesiąca.
| Średnica wirnika | 14,56 m |
| Długość | 11,94 m |
| Masa własna | 2400 kg |
| Masa startowa | 3550 kg |
| Prędkość maksymalna | 200 km/h |
| Pułap | 4000 m |
| Zasięg | 410 km |
| Napęd | dwa silniki turbowałowe GTD-350 o mocy 400 KM |
