Logo Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie
Ekspozycja stała Samoloty

PZL-105 Flaming

Kraj:Polska
Typ:samolot wielozadaniowy
Rok:1989
Samolot PZL-105 Flaming

Opracowana w początku lat 60. Wilga, pomimo swych zalet, stawała się coraz mniej nowoczesna. Koncepcja nowego samolotu została opracowana przez zespół inż. Andrzeja Frydrychewicza. W założeniach miała to być kontynuacja sprawdzonego PZL-104, roboczą nazwą nowego płatowca była Wilga-88. Konstruktorem prowadzącym był inż. Roman Czerwiński, a od roku 1989 inż. Wojciech Woźniczka.

Prototyp nowego samolotu oblatano w dniu 19 grudnia 1989 roku (pilot – Jerzy Jędrzejewski). Trzy dni później nastąpiła pierwsza publiczna prezentacja. Był to wielozadaniowy samolot o konstrukcji całkowicie metalowej, w układzie zastrzałowego górnopłata. W samolocie, o wielkości zbliżonej do gabarytów Wilgi, pomieszczono 6-miejscową kabinę, zachowując szerokie drzwi, wygodne w użyciu dla spadochroniarzy i przy przewozie dużych ładunków. Następny prototyp PZL-105L ze zmienionym silnikiem oblatano w 1991 roku. Dokonano w nim również pewnych zmian technicznych, m.in. podniesiono wyżej usterzenie poziome.

Samolot miał być produkowany w wersjach: sportowej (holowanie szybowców, wynoszenie spadochroniarzy), transportowej (4–5 pasażerów lub 450 kg). Przewidywano także możliwość produkcji dla potrzeb rolnictwa, a także zastosowanie w roli maszyny patrolowej, sanitarnej, geologicznej i retlanslacyjnej.

Samolot o znakach SP-PRC jest drugim prototypem PZL-105, a pierwszym przeznaczonym do prób w locie. Egzemplarz jest wyposażonym w słabszy silnik radziecki M-14P o mocy 243 kW. Do 1995 roku SP-PRC wykonywał loty próbne i pokazowe, w sumie ponad 2000 godzin. Został przekazany do zbiorów Muzeum w 1999 roku.

Dane techniczne:

Rozpiętość12,7 m
Długość8,6 m
Masa startowa955 kg
Maksymalna prędkość250 km/h
Pułap5500 m
Zasięg1000 km
Uzbrojenie
Silnikgwiazdowy M-14P o mocy 330 KM (243 kW)