Schneider Motor Baby to niemiecki motoszybowiec, zaprojektowany przez Edmunda Schneidera w latach 30. XX wieku w jego zakładach szybowcowych w Grunau (dziś Jeżów Sudecki). Powstał jako zmotoryzowana wersja popularnego szybowca treningowego Grunau Baby II, który po niewielkich modyfikacjach konstrukcyjnych został wyposażony w dwucylindrowy silnik Köller Kröber M4 o mocy 18 KM, napędzający śmigło pchające i podwozie kołowe zamiast płozy. Zbudowano około 25 egzemplarzy.
Motoszybowce te były używany w lotnictwie cywilnym i szkołach lotniczych. Niemieccy piloci ustanowili na nich kilka rekordów, m.in.. Friedrich Aufermann w 1937 r. na egzemplarzu o znakach D-YKIL osiągnął wysokość 2950 m, a Werner Blech podwyższył ten wynik do 3630 m.
Po wojnie w Polsce odbudowano trzy egzemplarze przejęte po Niemcach, które otrzymały znaki rejestracyjne SP-213, SP-325 i SP-448. Były użytkowane w Instytucie Szybownictwa oraz w szkołach szybowcowych na Żarze i w Malborku do wczesnych lat 50. W 1948 roku otrzymały oficjalną polską nazwę „Hulajnoga”.
Prezentowany egzemplarz, nr seryjny 1028, SP-213, wyprodukowany w 1938 r. był użytkowany w szkole szybowcowej na Żarze do 1953 r., a następnie trafił to Muzeum Techniki NOT w Warszawie. Został przekazany stamtąd do zbiorów Muzeum Lotnictwa Polskiego w 1 października 1963 r.
