Wykonany z kompozytów szybowiec Swift konstrukcji Edwarda Margańskiego i Jerzego Cisowskiego powstał jako następca Kobuza, który po katastrofie w 1989 r. został wycofany z latania akrobacyjnego.
Prezentowany w Muzeum pierwszy prototyp, z niedzielonym, drewnianym skrzydłem pochodzącym z szybowca Kobuz, noszący początkowo nazwę Akrobat, został oblatany przez Januarego Romana 11 stycznia 1990 r. Prototyp wersji seryjnej oblatano 6 sierpnia 1990 r. Już pierwszy występ Swifta na Mistrzostwach Świata w Akrobacji Szybowcowej w 1991 r. był sensacją.
Produkcję podjęły Zakłady Lotnicze Margański & Mysłowski w Bielsku-Białej na zlecenie polsko-brytyjsko-szwajcarskiej spółki Swift Ltd. Zbudowano 35 egzemplarzy. Obecnie Swift, wraz z drugą konstrukcją Edwarda Margańskiego MDM-1 Fox to najbardziej rozpowszechnione na świecie wyczynowe szybowce akrobacyjne.
Prezentowany prototyp SP-P600 został przekazany do zbiorów Muzeum przez Edwarda Margańskiego w 1992 r.
| Rozpiętość | 13,0 m |
| Długość | 6,75 m |
| Powierzchnia nośna | 11,8 m2 |
| Masa własna | 280 kg |
| Masa startowa | 390 kg |
| Doskonałość | 30 przy prędkości optymalnej 107 km/h |
| Opadanie | min. 0,9 m/s przy prędkości ekonomicznej 104 km/h |
| Prędkość minimalna | 73 km/h |
| Maks. prędkość nurkowania | 320 km/h |
| Dopuszczalne przeciążenia | +10/-7,5 g |
