Drewniany szybowiec treningowo – wyczynowy, opracowany w latach 1952 – 53 w Szybowcowym Zakładzie Doświadczalnym w Bielsku-Białej przez inżynierów Władysława Okarmusa, Zbigniewa Badurę i Jana Dyrka. Powstał jako wersja rozwojowa szybowca IS-2 Mucha, opracowanego przez inżynierów Franciszka Kotowskiego i Irenę Kaniewską, oblatanego w 1948 r.
Był przeznaczony do przelotów i lotów wysokościowych, treningowych i warunkowych do Złotej Odznaki Szybowcowej. Prototyp o znakach SP-1400 został oblatany przez Adama Zientka 14 listopeda 1953 r. Produkcję seryjną podjęły Zakłady Sprzętu Lotnictwa Sportowego nr 5 w Krośnie.
Muchy 100 były też produkowane w Gdańsku i Wrocławiu. W 1958 r. weszła do produkcji ulepszona wersja Mucha 100A. Był to szybowiec popularny i lubiany przez pilotów. Wyprodukowano 290 egzemplarzy, z których 73 wyeksportowano do Szwajcarii, Włoch, NRD, ZSRR i Chin. Chiny podjęły produkcję licencyjną.
Odrestaurowane szybowce tego typu latają do dziś.
Prezentowany egzemplarz, numer seryjny 95, SP-1463 był eksploatowany przez Aeroklub Krakowski w latach 1955-1978, a
następnie przekazany do zbiorów Muzeum Lotnictwa Polskiego.
| Rozpiętość | 15,0 m |
| Długość | 7,0 m |
| Powierzchnia nośna | 15 m2 |
| Masa własna | 195 kg |
| Masa startowa | 290 kg |
| Doskonałość | 24 przy prędkości optymalnej 70 km/h |
| Opadanie | min. 0,76 m/s przy prędkości ekonomicznej 62 km/h |
| Prędkość minimalna | 55 km/h |
| Maks. prędkość nurkowania | 220 km/h |
