SZD-15 Sroka to szybowiec treningowy konstrukcji drewnianej, następca przedwojennego szybowca Komar, zaprojektowany w 1955 r. na zamówienie Ligi Przyjaciół Żołnierza, której wówczas podlegało lotnictwo sportowe.
Miał być następcą szybowca IS-B „Komar”, ale przedstawione w zamówieniu wymagania nie stanowiły postępu w stosunku do poprzednika. Głównym konstruktorem był mgr inż. Zbigniew Badura. Prototyp został oblatany w lutym 1956 r., a w 1957 r. rozpoczęła się produkcja seryjna w Zakładach Sprzętu Lotnictwa Sportowego nr 5 w Krośnie.
Szybowiec Sroka nie zrobił kariery, ponieważ był przestarzały już w momencie powstania i słabo nadawał się do szkolenia. Wyprodukowano 20 egzemplarzy, które rozdzielono po aeroklubach, gdzie były używane do treningu. Ostatnie egzemplarze użytkowano do połowy lat 70.
Prezentowany egzemplarz, numer seryjny 299, SP-1726 był eksploatowany od 1957 r. do 1976 r. przez Aeroklub Bielsko-Bialski. Wykonał 326 lotów w czasie 1362 godzin.
| Rozpiętość | 14,5 m |
| Długość | 6,9 m |
| Powierzchnia nośna | 14,5 m2 |
| Masa własna | 170 kg |
| Masa startowa | 270 kg |
| Doskonałość | 19 przy prędkości optymalnej 64 km/h |
| Opadanie minimalne | 0,88 m/s przy prędkości ekonomicznej 58 km/h |
| Prędkość minimalna | 49 km/h |
| Maks. prędkość nurkowania | 200 km/h |
