W latach 1950-1951 w Szybowcowym Zakładzie Doświadczalnym w Bielsku zespół pod kierunkiem mgr inż. Tadeusza Kostii opracował szybowiec wyczynowy SZD-8 Jaskółka, którego prototyp oblatano 21 września 1951 r. Była to bardzo udana konstrukcja, na szybowcach tych ustanowiono wiele rekordów międzynarodowych.
SZD –17X Jaskółka L to kolejne stadium rozwoju szybowca Jaskółka, będące istocie zupełnie nową konstrukcją. Jest to szybowiec wysokowyczynowy konstrukcji drewnianej, opracowany przez inżynierów Tadeusza Kostię i Jana Dyrka, przeznaczony do lotów w warunkach silnej termiki, posiadający skrzydła o profilu laminarnym, usterzenie motylkowe (V) i balast wodny wyposażony w instalację radiową, tlenową i odgromową.
Opracowany specjalnie na Szybowcowe Mistrzostwa Świata w St. Yann we Francji w 1956 r. Prototyp został oblatany 9 marca 1956 r. Wyprodukowano cztery egzemplarze, ale nie wzięły one udziału w mistrzostwach, ponieważ obawiano się przegranej w przypadku wystąpienia słabej termiki. Były używane w Polsce do startów w zawodach i lotów wyczynowych.
Prezentowany egzemplarz, numer seryjny 174, SP-1506 był eksploatowany w latach 1956 – 1977. 9 maja 1956 r. Tadeusz Góra ustanowił nim rekord prędkości w przelocie docelowym. Został przekazany do zbiorów Muzeum przez Aeroklub Wrocławski 23 listopada 1977 r.
| Rozpiętość | 16,0 m |
| Długość | 6,8 m |
| Powierzchnia nośna | 13,6 m2 |
| Masa własna | 340 kg |
| Masa startowa (z balastem wodnym) | 545 kg |
| Doskonałość | 30,5 przy prędkości optymalnej 98 km/h |
| Opadanie | min. 0,86 m/s przy prędkości ekonomicznej 93 km/h |
| Prędkość minimalna | 65 km/h |
| Maks. prędkość nurkowania | 250 km/h |
