SZD-43 Orion to szybowiec wyczynowy klasy standard o konstrukcji mieszanej, opracowany w zakładach SZD w Bielsku-Białej w latach 1970 – 1971 w celu wypełnienia luki między szybowcami SZD-15 Cobra, a znajdującym się w próbach SZD-42 Jantar Standard, z wykorzystaniem rozwiązań konstrukcyjnych obydwu. Jego konstruktorami byli inżynierowie Jerzy Śmielkiewicz, Tadeusz Łabuć i Jan Knapik.
Przednia część kadłuba ma konstrukcję drewnianą z pokryciem laminatowym, tylna część jest rurą blachy duralowej. Statecznik pionowy jest wykonany z duralu, ster kierunku i usterzenie poziome – z laminatu. Skrzydła, pochodzące z szybowca Cobra mają konstrukcję drewnianą z pokryciem sklejkowym. Znajdują się w nich laminatowe zbiorniki na balast wodny o pojemności 70 l. Powstały dwa prototypy o znakach SP-2364 i SP-2365.
Pierwszy z nich został oblatany w Bielsku-Białej przez Adama Zientka 30 grudnia 1971 r., drugi cztery miesiące później. Jan Wróblewski i Franciszek Kępka zajęli odpowiednio pierwsze i trzecie miejsce w Szybowcowych Mistrzostwach Świata we Vršacu w Jugosławii w 1972 r. Orion nie wszedł do produkcji seryjnej – zamiast niego produkowany był znacznie nowocześniejszy szybowiec Jantar Standard o konstrukcji laminatowej.
Prezentowany szybowiec o numerze seryjnym X-13 i znakach rejestracyjnych SP-2365 został zakupiony do zbiorów Muzeum od Centrum Wyszkolenia Szybowcowego w Lesznie w lipcu 1986 r.
| Rozpiętość | 15,0 m |
| Długość | 7,3 m |
| Powierzchnia nośna | 11,6 m2 |
| Masa własna | 262 kg |
| Masa startowa | 442 kg z balastem wodnym |
| Doskonałość | 40 przy prędkości optymalnej 92 km/h |
| Opadanie | min. 0,62 m/s przy prędkości ekonomicznej 86 km/h |
| Prędkość minimalna | 69 km/h |
| Maks. prędkość nurkowania | 250 km/h |
