SZD-6X Nietoperz jest zbudowanym w jednym egzemplarzu szybowcem eksperymentalnym w układzie bezogonowym, który posłużył do sprawdzenia wartości użytkowej tego typu konstrukcji i badań nad oporowym systemem sterowania kierunkowego, czyli bez użycia usterzenia pionowego, z zewnętrznymi lotkami rozchylanymi jak paszcza krokodyla, służącymi jako ster kierunku.
Szybowiec został opracowany przez Władysława Nowakowskiego i Justyna Sandauera w Instytucie Szybownictwa w Bielsku – Białej, przemianowanym w 1950 r. na Szybowcowe Zakłady Doświadczalne. Nietoperz został oblatany 12 stycznia 1951 r. w Bielsku – Białej przez Adama Zientka.
Samolotem holującym był inny eksponat MLP – PWS-26 pilotowany przez Tadeusza Górę, pierwszego polskiego zdobywcę Medalu Lilienthala. Próby w locie trwały do 1959 r., po czym szybowiec trafił do Muzeum Techniki w Warszawie. Był bardzo trudny w pilotażu i wymagał szczególnych środków ostrożności podczas prób w locie.
Podobny system sterowania oporowego, jak testowany na Nietoperzu jest dziś stosowany w amerykańskim bombowcu stealth B-2 Spirit.
Nietoperz nie był jedynym eksperymentalnym szybowcem w układzie bezogonowym. Trzema innymi były IS-5 Kaczka, SZD-13 Wampir i SZD-20X Wampir 2.
