Wystawa w Hangarze Łukowym nr 1 w zależności od wybranej ścieżki zwiedzania jest wprowadzeniem albo podsumowaniem ekspozycji zewnętrznej prezentującej statki powietrzne z czasów Zimnej Wojny. Jest to oryginalny metalowy hangar lotniczy z tamtego okresu, specjalnie sprowadzony do Muzeum w latach 2004-2005. W jednej przestrzeni ekspozycyjnej można zobaczyć reprezentacyjne maszyny używane zarówno przez Sojusz Północnoatlantycki, jak i Układ Warszawski.
W łukowym hangarze pomalowanym w barwy maskujące mieści się kolekcja statków powietrznych z okresu Zimnej Wojny, pochodzących z obu stron Żelaznej Kurtyny. Zaraz przy wejściu widzimy dwumiejscowy amerykański samolot myśliwsko-bombowy McDonnell Douglas F-4E Phantom II. To jeden z najważniejszych samolotów bojowych tego okresu. Powstał pod koniec lat 50. dla amerykańskiej marynarki wojennej jako stacjonujący na lotniskowcach myśliwiec przechwytujący obrony floty, ale był też wykorzystywany do atakowania celów naziemnych.
Pierwszymi użytkownikami Phantomów były US Navy (Marynarka Wojenna) i US Marine Corps (Korpus Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych). Później powstały też wersje lądowe dla US Air Force (Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych). F-4E jest ostatnią z nich, uzbrojoną we wbudowane działko kalibru 20 mm, poza tym na dziewięciu zewnętrznych węzłach pod kadłubem i skrzydłami może przenosić ponad 8 ton uzbrojenia podwieszanego, jak bomby konwencjonalne i jądrowe, kierowane pociski rakietowe powietrze-powietrze i powietrze-ziemia, wyrzutnie rakiet niekierowanych, zbiorniki z napalmem, zasobniki rozpoznawcze i celownicze oraz dodatkowe zbiorniki paliwa. Załoga składa się z pilota i operatora radaru i systemów uzbrojenia, zwanego WSO czyli Weapon Systems Officer. Powstały też nieuzbrojone wersje rozpoznawcze oraz będące modyfikacjami wersji bojowych F-4C i F-4E wyspecjalizowane warianty do zwalczania obrony przeciwlotniczej, zwane Wild Weasel czyli Dzika Łasica.
Phantomy były używane w siedmiu wersjach przez amerykańskie siły powietrzne, lotnictwo marynarki i piechoty morskiej przez cały okres trwania wojny w Wietnamie. Zwalczały cele powietrzne i naziemne, a załogi Phantomów US Air Force i US Navy zyskały tytuły asów myśliwskich, czyli zestrzeliły po pięć samolotów przeciwnika. Po raz ostatni amerykańskie siły powietrzne użyły bojowo Phantomów podczas operacji Pustynna Burza w Iraku w 1991 r. Poza Stanami Zjednoczonymi Phantomy służyły w siłach powietrznych Izraela i zostały przez nie użyte bojowo w walkach z państwami arabskimi podczas tzw. wojny na wyczerpanie na przełomie lat 60 i 70, wojnie Jom Kippur w 1973 r. i wojny w Libanie w 1982 r. W latach 70., jeszcze w czasach rządów szacha Phantomy zakupił Iran i zostały one użyte bojowo w wojnie z Irakiem w latach 1980-1988. Ponadto Phantomy służyły również w lotnictwie Wielkiej Brytanii, Australii, Niemiec Zachodnich, Hiszpanii, Egiptu, Grecji, Turcji, Korei Południowej i Japonii, gdzie były montowane na licencji. Wciąż pozostają w służbie w siłach powietrznych Iranu, Turcji i Grecji. Łącznie powstało 5195 egzemplarzy wszystkich wersji.
Prezentowany egzemplarz, o numerze seryjnym 67-0260, wyprodukowany w 1967 r. służył w jednostkach US Air Force stacjonujących na terenie Stanów Zjednoczonych i Niemiec.
Naprzeciw Phantoma stoi jego przeciwnik – radziecki dwusilnikowy myśliwiec przechwytujący Mikojan MiG-19PM. MiG-19 opracowany na początku lat 50ł. był pierwszym seryjnie produkowanym w ZSRR myśliwcem przekraczającym prędkość dźwięku w locie poziomym. W 1954 r. opracowano wersję przechwytującą MiG-19P, wyposażoną w radar sprzężony z celownikiem i urządzeniem identyfikacyjnym swój-obcy, uzbrojoną w dwa działka kal. 30 mm. W 1956 r. powstała kolejna wersja przechwytująca MiG-19PM, uzbrojona w naprowadzane radiolokacyjnie pociski rakietowe powietrze-powietrze RS-2US. W latach 1958 – 1959 r. Polska zakupiła 24 MiG-19P i 12 MiGów-19PM. Były to pierwsze samoloty naddźwiękowe w lotnictwie polskim. Użytkowano je do 1974 r. Prezentowany egzemplarz o numerze taktycznym 905 zakończył swoją służbę w 28. Pułku Lotnictwa Myśliwskiego w Słupsku. Jednym z jego pilotów był ppłk Alojzy Zgondek, którego podpis widnieje pod kabiną.
W Związku Radzieckim wyprodukowano 2172 egzemplarze. Poza ZSRR myśliwce MiG-19 były produkowane na licencji w Czechosłowacji pod oznaczeniem Aero S-105 i Chiny pod oznaczeniem Shenyang J-6 (na eksport F-6). Samoloty chińskiej produkcji zostały dostarczone lotnictwu Wietnamu Północnego i odniosły siedem zwycięstw nad amerykańskimi Phantomami.
Obok MiGa-19 stoi kolejny samolot – symbol lotnictwa NATO okresu Zimnej Wojny – Lockheed F-104 Starfighter. Został opracowany w pierwszej połowie lat 50. przez konstruktora Clarence „Kelly” Johnsona na podstawie doświadczeń lotnictwa amerykańskiego z wojny koreańskiej jako lekki i myśliwiec przewagi powietrznej, czyli zwalczający myśliwce przeciwnika. Był to samolot nazywany „pilotowanym pociskiem” – szybki, ale mało zwrotny, napędzany potężnym silnikiem, ale mający skrzydła o bardzo małej powierzchni i krawędziach natarcia tak ostrych, że na ziemi konieczne było zakładanie nakładek ochronnych. Był trudny w pilotażu, skomplikowany technicznie, nie wybaczał błędów, przez to dość często dochodziło do wypadków.
Pierwsza wersja F-104A była jednak wykorzystywana jako myśliwiec przechwytujący obrony powietrznej, mający bronić Stanów Zjednoczonych przed radzieckimi bombowcami strategicznymi. Później powstała wersja myśliwsko – bombowa F-104C, która w latach 1965 i 1966-1967 została użyta bojowo w wojnie w Wietnamie. Pod koniec lat 50. opracowano udoskonaloną wersję myśliwsko – bombową F-104G, która stała się podstawowym samolotem bojowym RFN, Holandii, Belgii, Włoch, Danii, Norwegii, Hiszpanii, Grecji, Turcji, Kanady i Japonii. Maszyny te były produkowane na licencji w Niemczech, Holandii, Belgii, Włoszech, Kanadzie i Japonii. Użytkownikami wersji F-104A były też Pakistan i Jordania. Samoloty te zostały użyte bojowo w konfliktach indyjsko-pakistańskich w 1965 r. i 1971 r. i zestrzeliły kilka samolotów indyjskich.
Dla Włoch opracowano w latach 1965 – 66 wersję F-104S, przystosowaną do przenoszenia kierowanych radiolokacyjnie pocisków powietrze – powietrze AIM-7 Sparrow. W latach 80. i 90. włoskie F-104S przechodziły modernizacje awioniki, oznaczone ASA-M, zwiększające ich możliwości bojowe. Prezentowany egzemplarz służył w 9o Stormo czyli 9 Skrzydle Myśliwskim „Francesco Baracca” stacjonującym w Grazzanise koło Neapolu. Włochy były krajem, który najdłużej eksploatował myśliwce Starfighter – od 1961 do 2004 r. Łącznie wyprodukowano 2578 egzemplarzy wszystkich wersji Starfighterów.
Kolejne dwa statki powietrzne to wiropłaty. Pierwszy z nich to Bell OH-58A Kiowa, wojskowa wersja śmigłowca Bell 206 JetRanger, opracowana w 1967 r. na zlecenie armii amerykańskiej. W sierpniu 1969 r. śmigłowce Kiowa weszły do akcji w jednostkach amerykańskiej Kawalerii Powietrznej walczących w Wietnamie. Wykorzystywano je głównie do zadań obserwacyjnych. Podczas walk utracono 45 śmigłowców. Prezentowany egzemplarz należał do armii kanadyjskiej. W Kanadzie śmigłowce te, eksploatowane w latach 1970-1995 nosiły oznaczenie CH-136.
Drugi wiropłat to wielozadaniowy, siedmiomiejscowy śmigłowiec Aerospatiale SA-3160 Alouette III, skonstruowany pod koniec lat 50. we Francji. Był to jeden z najbardziej rozpowszechnionych na świecie śmigłowców i jeden z pierwszych z napędem turbinowym produkowanych seryjnie. Konstruktorem silnika Turbomeca Artouste III był pochodzący z Polski Joseph Szydłowski. Prezentowany egzemplarz został wyprodukowany na licencji w Szwajcarii i był używany przez szwajcarskie lotnictwo wojskowe do zadań transportowych, ratowniczych i do szkolenia. Narty przy kołach umożliwiały lądowanie na grubej pokrywie śnieżnej w wysokich górach. Śmigłowce Alouette III były też produkowane na licencji w Indiach i Rumunii.
Prócz statków powietrznych można tu zobaczyć eksponat zupełnie innego rodzaju, ale również z epoki zimnej wojny – amerykański samochód osobowy Buick Riviera, przekazany przez generała US Air Force Donalda Kutynę, Amerykanina polskiego pochodzenia, weterana wojny w Wietnamie, którego samolot Republic F-105D Thunderchief o nazwie „Polish Glider” stoi na ekspozycji plenerowej. Buick Riviera był produkowany w ośmiu generacjach, od 1963 r. do końca lat 90. Jest to jedyny w Polsce egzemplarz pierwszej generacji, wyprodukowany w 1964 r.
