W roku 1946 LWD podjęły się opracowania i budowy samolotu szkolno-treningowego z silnikiem gwiazdowym M-11D. Nowa konstrukcja miał charakteryzować się łatwością obsługi i pilotażu. W roku następnym powstał dwumiejscowy, szkolno-treningowy dolnopłat o konstrukcji mieszanej.
Zastosowano w nim stałe podwozie i krytą kabinę. Oblot prototypu Junaka odbył się w dniu 22 lutego 1948 roku. Samolot okazał się konstrukcją udaną, był stateczny, sterowny
i łatwy w pilotażu. Po drobnych ulepszeniach wszedł do produkcji jako Junak 2. Jego rozwinięciem był powstały w 1948 roku Zuch 1.
Kolejna modyfikacja Junaka została opracowana w 1952 roku przez zespół konstrukcyjny pod kierownictwem inż. Tadeusza Sołtyka w Instytucie Lotnictwa jako zamówienie wojskowe.
Zasadnicza zmiana polegała na zastosowaniu podwozia z kółkiem przednim. Oprócz tego płatowiec otrzymał inne śmigło, radiostację i radiokompas oraz zmodyfikowaną instalację paliwową. Prototyp został oblatany 7 sierpnia 1953 roku i okazał się konstrukcją udaną.
Seryjne Junaki-3 wprowadzono do służby w Oficerskiej Szkole Lotniczej w Dęblinie w 1954 roku, zastępując nimi wycofywane Junaki-2. W latach 1954-1956 WSK Okęcie wyprodukowała 146 maszyn tego typu. Zastępowane przez „Biesy” służyły w wojsku do 1961 roku, aczkolwiek od 1956 roku przekazywano je już do aeroklubów, gdzie latały do 1972 roku. Ostatni skasowany egzemplarz posiadał rejestrację SP-BOG.
Prezentowany egzemplarz samolotu WSK TS-9 Junak 3, o numerze fabrycznym 13-9578 i rejestracji SP-BPL, został zbudowany w 1955 roku i pochodzi z ostatniej serii produkcyjnej. Do zbiorów Muzeum trafił od ostatniego użytkownika Aeroklubu Krakowskiego w 1969 roku.
| Rozpiętość | 9,9 m |
| Długość | 7,8 m |
| Masa startowa | 1080 kg |
| Maksymalna prędkość | 205 km/h |
| Pułap | 4100 m |
| Zasięg | 450 km |
| Uzbrojenie | – |
| Silnik | gwiazdowy WSK (licencja Szwiecow) M-11Fr o mocy 160 KM (118 kW) |
